Yochanan Visser: Wat de Palestijnse haat op Israël werkelijk aanwakkert

Het kan nooit echt vrede worden, totdat de Palestijnen deze zo graag willen dat zij vrede leren. Israël beleefde en beleeft opnieuw een golf van Palestijnse terreur, waarbij Palestijnen aanvallen met mortieren, raketten, brandballonnen, auto´s, geweren en handvuurwapens en messen uitvoerden.

De nieuwe golf terreuraanslagen begon, nadat de Amerikaanse president Donald Trump zijn lang verwachte visie om het eeuwenoude Israëlisch-Palestijnse conflict op te lossen in de daad had omgezet en werd door de ophitsing van de leider van de Palestijnse autoriteit, Mahmoud Abbas, en Hamas aangewakkerd, die de Palestijnse Arabieren openlijk aanmoedigen om de confrontatie te zoeken met de Zionistische vijand.

Volgens de ervaren Israëlische journalist Tal Lev Ram leidde Hamas de aanvallen van de eenzame wolven. De terreurorganisatie handelde hoogstwaarschijnlijk op bevel van het Iraanse regime.

Woensdag 5 februari sprak de hoogste Iraanse leider, ayatollah Ali Khamenei, over Trump´s plan en de maatregelen die Palestijnse terreurgroepen na de publicatie van het nieuwe Amerikaanse vredesplan zouden moeten nemen.

Hij noemde Trump´s plan “dwaas” en zei dat het zou sterven voordat de Amerikaanse president zelf sterft. “Dit plan is een indicatie voor de kwaadaardigheid en manipulatie van de VS. Ze zijn gekomen om er met de Zionisten over te onderhandelen wat de Palestijnen toebehoort.” Khamenei voegde er aan toe dat “Palestina van de Palestijnen is.”

Later plaatste Khamenei een tweet, waarin hij de Palestijnse Arabieren ertoe opriep een Jihad te beginnen om de zionistische vijand uit “Palestina” te verdrijven.

Het “geneesmiddel” voor Trump´s plan is “dapper verzet van de Palestijnse natie en haar groepen om de zionistische vijand en de VS door de Jihad te verdrijven”, twitterde Khamenei.

Verschillende Arabieren

Als we het gedrag van Israëlische Arabieren tegenover de joodse staat vergelijken met het gedrag van hun broeders in Gaza, Judea, Samaria en Jeruzalem, dan zullen we een duidelijk verschil vaststellen.

Veel Israëlische Arabieren hebben dezelfde instelling over hun Palestijnse identiteit als de Palestijnse Arabieren, die onder de heerschappij van de Palestijnse Autoriteit en Hamas leven, zij geven zich echter nauwelijks over aan terreur.

De Israëlische Arabieren in Haifa waren geschokt toen ze hoorden dat een van hen afgelopen donderdag had geprobeerd een Israëlische politieagent in de Oude Stad van Jeruzalem te vermoorden.

Het is waar dat een deel van de Israëlisch-Arabische gemeenschap een sterke afkeer tegen de joodse staat heeft. Dat verbergen ze niet en gaan af en toe de straat op om uitdrukking te verlenen aan hun haat op Israël of geweld te gebruiken, maar de meerderheid van de Israëlische Arabieren zijn burgers die trouw zijn aan de wet en vaak bijdragen aan de Israëlische samenleving.

In ziekenhuizen ziet men bijvoorbeeld veel Arabische artsen en verpleegsters, terwijl Arabische arbeiders ook heel vaak in apotheken in Israël werken.

Arabische ondernemers in Noord-Israël leveren bovendien aan joodse klanten zoals de supermarktketen Saleh Dabah, die koosjere slagerijen heeft geopend en zelfs levensmiddelen voor Pasen aanbiedt, die Chametz (zuurdesem) bevatten.

Ik ging een keer naar het kantoor van een Arabische ondernemer in de buurt van Tiberias en zag een reusachtige foto van de voormalige Israëlische minister-president Ariel Sharon op zijn bureau staan. Op de vraag waarom hij deze foto had neergezet, antwoordde de man dat hij de latere minister-president heel graag mocht, hoewel hij als peetoom van de zogenaamde nederzettingenonderneming werd beschouwd.

Hoe komt het dus dat er zo´n groot verschil bestaat tussen de manier waarop Israëlische Arabieren zich tegenover Israël gedragen en het gedrag van hun Palestijnse broeders in gebieden waarin de Palestijnse Autoriteit en Hamas regeren?

Het antwoord is opvoeding of beter anti-Israëlische ophitsing en hersenspoeling in het Palestijnse schoolsysteem, inclusief de scholen die door de hulporganisatie van de VN (UNRWA) voor Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen worden geëxploiteerd.

Beter onderwijs

Trump´s visie om het Israëlisch-Palestijns conflict op te lossen noemt dit grote probleem in paragraaf 18, en het Witte Huis stelt vast dat de bevordering van een “cultuur van de vrede” van wezenlijk belang is voor de oplossing van het conflict.

Om een cultuur van vrede te creëren, moeten volgens het Informatiecentrum voor Inlichtingendiensten en Terrorisme (ITIC) van Meir Amit de ophitsing en de oproepen tot geweld en terreur beëindigd worden. In een nieuwe studie wordt onderzocht hoe Palestijnse leraren de Palestijnse samenleving onderwijzen.

Om de Palestijnse Autoriteit en het schoolsysteem van de UNRWA te veranderen, adviseert Trump´s team om “vijandige propaganda zoals leerboeken, leerplannen en bijbehorend materiaal te verbieden, wat indruist tegen het Israëlisch-Palestijns akkoord, inclusief de afwijzing van het bestaansrecht van de ander.”

ITIC stelde de “volgende fundamentele elementen in de leidraad van de leraren vast: de delegitimering van de staat Israël, de demonisering van zowel Israël als de Joden, een gewelddadige strijd voor de bevrijding van Palestina en het ontbreken van elke poging om het Israëlisch-Palestijns conflict op vreedzame wijze op te lossen.”

Het Palestijnse leerplan geeft aan de Palestijnse Arabische kinderen het zogenaamde Naqba-verhaal door, zegt ITIC. Samenvattend luidt de Naqba-vertelling als volgt:

“Het land Palestina behoort uitsluitend toe aan de Palestijns eArabieren, die zogenaamd rechtstreekse nakomelingen van de oude Kanaänieten zijn, en Joden hebben er geen geldige aanspraak op. Daarom is de oprichting van de joodse staat Israël in Palestina een groot onrecht tegenover de Palestijnen. Vooral, omdat de oprichting van de staat gepaard ging met het afslachten van Palestijnen, hun verdrijving uit hun huizen, de vernietiging van hun dorpen en de daaruit voortkomende duurzame status als vluchtelingen.”

De Naqba

In werkelijkheid werd de Naqba door Arabische leiders veroorzaakt, die Palestijnse Arabieren ertoe opriepen hun huizen tijdelijk te verlaten om de vernietiging van de joodse gemeenten te vergemakkelijken.

Het advies was aanleiding voor ongeveer 550.000 Arabieren om hun huizen te verlaten, en in slechts één geval beval Israëls eerste minister-president, David Ben Gurion, de uitzetting van Palestijnse Arabieren, die hun huizen gebruikten als steunpunten voor terreuraanslagen, schreef de historicus Benny Morris in zijn boek in 1948.

Khaled al-Azm, die in 1948 minister-president van Syrië was, zei na de onafhankelijkheidsoorlog, die werd aangewakkerd door een Arabisch legioen: “Sinds 1948 waren wij het die hen (de vluchtelingen) ertoe gebracht hebben het land te verlaten. Wij hebben de vluchtelingen een catastrofe bezorgd omdat wij hen ertoe hebben opgeroepen en er bij hen op aangedrongen hebben hun huizen te verlaten. Wij hebben hen ertoe gebracht alles kwijt te raken wat zij bezaten.”

Zelfs Mahmoud Abbas heeft dergelijke dingen over de zogenaamde Naqba geschreven. In 1976 schreef Abbas een artikel voor “Falastin al-Thawra”, een krant van de PLO, waarin hij toegaf dat de Arabische legers verantwoordelijk waren voor het leed van de vluchtelingen.

De Arabische legers drongen Palestina binnen om de Palestijnen tegen de zionistische tirannie te beschermen, maar in plaats daarvan lieten zij hen in de steek, dwongen hen tot emigratie en tot het verlaten van hun thuisland, legden hen zelfs een politieke en ideologische blokkade op en gooiden hen in de gevangenis, die leken op de getto´s die Joden vroeger in Oost-Europa hadden”, aldus de huidige Palestijnse leider.

Indoctrinatie van de wieg tot in het graf

De ITIC-studie staat vol voorbeelden van leugens en verdraaiingen in de geschiedenis, die gebruikt werden om Palestijnse Arabische studenten ten Joden en Israël op te hitsen en terroristen te verheerlijken die Joden afslachtten.

In zijn analyse van het Palestijnse leerplan schreef Groiss dat de indoctrinatie van Palestijnse kinderen op drie grondbeginselen is gebaseerd:

1. Delegitimering van het bestaan van Israël en de aanwezigheid van de Joden in het land. Palestina vervangt Israël als soevereine staat in de regio, Israël´s gebied voor 1967 wordt als Palestijns, maar bezet voorgesteld en de naam “Israël” zelf wordt vaak door het begrip “bezetting” vervangen. Israël´s joodse burgers gelden als kolonialistische bewoners en hun steden – inclusief Tel Aviv – verschijnen niet op de kaart of krijgen Arabische namen. Hun geschiedenis in het land wordt ontkend, evenals hun heilige plaatsen, en hun traditionele inspanningen met betrekking tot hun oude thuisland worden “begerige ambities (atma)” genoemd.

2. Demonisering van zowel Israël als de Joden. Beide worden als agressief, barbaars, vol haat en met het streven naar uitroeiing neergezet en vormen zodoende een existentiële bedreiging voor de Palestijnen. In hun beschrijving worden denigrerende begrippen zoals “zionistische bendes” en andere van haat vervulde begrippen gebruikt en er worden ook gevallen van dehumanisering vastgesteld. Israël wordt beschreven als de bron van alle kwaad en is alleen voor het conflict verantwoordelijk, terwijl de Palestijnen als hun definitieve slachtoffers worden neergezet. De Joden worden ook buiten het conflict gedemoniseerd – als fundamentele corrupte natie en als vijanden van de islam sinds diens ontstaan.

3. Oproep tot een gewelddadige bevrijdingsstrijd in plaats van zich in te zetten voor een vreedzame oplossing van het conflict. Vrede en co-existentie met Israël zijn geen optie. De gewelddadige strijd beperkt zich niet tot de “Westelijke Jordaanoever” en de Gazastrook, maar omvat heel Israël. Er wordt een religieuze kleur aan hem gegeven door de noodzakelijkheid van de Al-Aqsa-moskee te benadrukken, waarvan het bestaan als bedreigd geldt. Islamitische traditionele idealen van de Jihad en van het martelaarschap worden vergroot en krijgen een bijzondere rol in de bevrijdingsstrijd. Inderdaad bestaat er een taaloefening die speciaal het martelaarschap bevordert. Terroristische activiteiten zijn een wezenlijk bestanddeel van deze strijd, en een bekende terroriste wordt verheven tot nationale heldin, die gelijkstaat met Yasser Arafat en Aïsja, de vereerde vrouw van de profeet Mohammed. Het zogenaamde recht op terugkeer van de nakomelingen van de vluchtelingen van 1948 maakt eveneens deel uit van de gewelddadige bevrijdingsstrijd, omdat zij naar hun voormalige woonplaatsen in het bevrijde Palestina moeten terugkeren, niet naar de staat Israël. De vernietiging van de overlevende Joden na de bevrijdingsoorlog wordt verondersteld.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Yochanan Visser “ANALYSE: Was den palästinensischen Hass auf Israel wirklich anheizt” van 11 februari 2020 op de site van Israel Heute in een vertaling door E.J. Bron

Een gedachte over “Yochanan Visser: Wat de Palestijnse haat op Israël werkelijk aanwakkert

  1. En wat heeft deze haat, indoctrinatie & educatie hen gebracht?
    Nada, niets!

    Hebben ze er iets van geleerd?
    Nada, niks.

    Palestijnen zijn hun eigen ergste vijand!

    De Wereldorganisaties van Jodenhaters, inclusief de EU & ‘mensenrecht’ activisten uit het Westen hebben dit goed begrepen
    en hen daarom voor hun eigen karretjes gespannen.

    En de palestijnen lopen in galop voorop……..maar in rondjes!

    Like

Reacties zijn gesloten.