Abbas in de VN toont zijn ‘Kaart van Leugens’ in een poging om de geschiedenis te herschrijven

Toen de leider van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas vorige week, 11 februari 2020 in New York, sprak voor de VN-Veiligheidsraad om het vredesplan Mideast van de Amerikaanse president Donald Trump aan de kaak te stellen, bracht hij een eigenaardige prop mee: een afbeelding met een reeks kaarten met de titel ‘The Palestinians [sic] Historic Compromise,’ die moest illustreren hoe ‘Historisch Palestina’ in de loop van de 20e eeuw ‘verdwenen’ is.

Hoewel het gebruik van afbeeldingen bij de Verenigde Naties noch nieuw, noch uniek is, is er nooit een afbeelding weergegeven die de geschiedenis zo schaamteloos vervormt vóór het hoogste niveau van internationale diplomatie. Deze aflevering zou alarmbellen buiten Turtle Bay moeten opwekken omdat het een groeiende trend is van het herschrijven van het historische record van het Midden-Oosten.

In het algemeen de ‘Map of Lies’ (de Kaart die Liegt) genoemd, suggereert Abbas’ afbeelding misleidend hoe het zogenaamde Historische Palestina van 1917 in omvang is gekrompen door een reeks compromissen in 1937, 1947 en 1967, totdat het nauwelijks herkenbaar is in Trump’s Plan in 2020. De kaart suggereert dat de plotselinge oprichting en groei van de ene staat, Israël, ten koste is gegaan van een andere, Palestina. De waarheid is echter iets helemaal anders.

Abbas: “Het Palestijnse Historisch Compromis – Trump’s Plan

Het idee dat er in 1917 een soevereine staat van ‘Palestina’ bestond – zoals afgebeeld op de kaart van Abbas – is een fantastische herinterpretatie van de geschiedenis. Het voorouderlijke thuisland van het Joodse volk en de locatie van twee tempels en talloze koninkrijken, hernoemde de Romeinen dit land aan de oostelijke kust van de Middellandse Zee ‘Palestina’ na het vernietigen van de Joodse koninkrijken van Juda en Israël in 70 na Chr. in een poging om het Joodse band met het land uit het historische record weg te vagen.

De volgende millennia-en-een-half zou de soevereiniteit veranderen naarmate verscheidene imperiums streden om de controle over het Heilige Land. Tegen de 20e eeuw was het Ottomaanse rijk al 400 jaar de soevereine macht, maar verliet de controle over ‘Palestina’ om zijn Joodse en Arabische bevolking in 1917 op te nemen in de Volkenbond na zijn ontbinding.

Tot op de dag van vandaag bestaat er nooit een soeverein ‘Palestina’, in tegenstelling tot het tweede bedrog op de kaart van Abbas: dat de Palestijnen historische ‘compromissen’ hebben gesloten. In de jaren dertig suggereerde Chaim Weizmann (later de eerste president van Israël) dat de joodse gemeenschap zou instemmen met een staat, zelfs als het ‘de grootte van een tafelkleed’ was.

Terwijl de Joden van Palestina bereid waren om zelfs de minimale niveaus van soevereiniteit te accepteren, waren de Arabieren van Palestijnen niet bereid om iets anders dan het maximum op te eisen. Voor hen was de Arabische soevereiniteit afhankelijk van het ontkennen van de Joodse soevereiniteit.

Compromis is noodzakelijk bij het verdelen van een eindig bedrag over meerdere partijen. Maar de zero-sum calculus van de Arabieren heeft een cultuur van afwijzing teweeggebracht. Omdat de Joden voortdurend instemden met internationale aanbiedingen voor verdeling – het Peel Commission Plan van 1937, het U.N. Partition Plan van 1947 en in 1967 territorium voor normalisatie aanboden – was de reactie van de Arabieren en de Palestijnen elke keer ‘nee’ om compromissen te sluiten.

Door het presenteren van deze kaarten hebben ‘compromissen’ van de kant van de Palestijnen, probeert Abbas de geschiedenis te herschrijven. Als een foto meer zegt dan duizend woorden, heeft Abbas onnoemelijke schade toegebracht aan de waarheid door een grafische weergave te tonen aan de internationale gemeenschap die ten onrechte suggereert dat de Palestijnen voortdurend een compromis hebben gesloten over een historisch vaderland waar ze zogenaamd politieke soevereiniteit genoten.

Dat Abbas zijn kaart naar het hoogste niveau van internationale diplomatie bracht, suggereert dat hij gelooft dat de wereld klaar is om deze revisionistische geschiedenis van het Midden-Oosten te entertainen. Helaas kan hij zich in dit opzicht niet vergissen. Het herschrijven van de geschiedenis is al lang een tactiek van openlijk anti-Israëlische en antisemitische organisaties.

Op universiteitscampussen gebruiken anti-Israëlische groepen regelmatig een versie van deze kaart tijdens de beruchte Israel Apartheid Week. De antisemitische BDS-beweging heeft deze afbeelding in haar campagnemateriaal. Al Jazeera, de propaganda-arm van Qatar met een groeiend publiek onder jongere generaties in Amerika, heeft een interactieve video ‘Vanishing Palestine’ als onderdeel van zijn kanaal ‘Palestine Remix’.

Het meest verraderlijke is echter het toenemende gebruik van de kaart op reguliere locaties. In oktober 2015 heeft MSNBC deze kaarten getoond tijdens een live-segment over een recente golf van Palestijns geweld op de Tempelberg (waarvoor het zich later verontschuldigde). In 2017 publiceerde Columbia University de kaarten op advertenties voor een workshop over ‘Burgerschap en nationaliteit in Israël / Palestina’.

Afgelopen september bevatte een toelatingsexamen op de middelbare school in Finland de kaarten. Vooral het gebruik van de ‘Map of Lies’ in reguliere media en academische kringen zal de inhoud en boodschap normaliseren. Voor Israël en het Joodse volk vormt dit een reëel gevaar.

De inspanningen om de Joodse staat te delegitimeren worden steeds luider, waarbij de Verenigde Naties onlangs een ‘zwarte lijst’ van Israëlische bedrijven die in Judea en Samaria actief zijn, vrijgeven als slechts het laatste voorbeeld van revisionistische geschiedenis met tastbare gevolgen.

Iemands interpretatie en begrip van het verleden vormt zijn aannames over het heden en bepaalt zijn visie op de toekomst. Geloven dat Abbas’s ‘Kaart van Leugens’ meer zal doen dan het verleden onteren; het zal de vrede onherroepelijk schaden.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Danny Dannon “Mahmoud Abbas’s map of lies” van 18 februari 2020 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

♦ naar een artikelAbbas’ new Map That Lies that he showed to the UN” van 13 februari 2020 op de site van Israelseen

♦ naar een artikel van Adam Rasgon “Abbas at UN rejects US plan: It legalizes the illegal, leaves us ‘Swiss cheese’” en een artikelDiplomats say Abbas, lacking votes, pulls request for UN vote against Trump plan” van 11 februari 2020 op de site van The Times of Israel

2 gedachtes over “Abbas in de VN toont zijn ‘Kaart van Leugens’ in een poging om de geschiedenis te herschrijven

  1. Als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt word het “de waarheid” bij de ongeinformeerde massa en bij ‘vredes activisten’ met kwade bedoelingen.

    Like

Reacties zijn gesloten.