Een korte samenvatting van de geschiedenis van 83 jaar Palestijns rejectionisme

De consistente en langdurige Palestijnse afwijzing van alle vredesinitiatieven met Israël, meest recent de ‘Deal of the Century’, zet vraagtekens bij de inzet van de Palestijnse leiders, niet alleen voor vrede, maar ook voor het welzijn en de veiligheid van het Palestijnse volk.

Rekening houdend met alle vredesinitiatieven die worden voorgesteld om het conflict tussen de Joden en de Palestijnse Arabieren in de afgelopen 83 jaar te beëindigen, moeten we de mogelijkheid overwegen dat de Palestijnen – of tenminste hun leiders – niet hun eigen staat willen vestigen.

Hun blik is momenteel gericht op de grote prijs – de hele staat Israël – en ze spelen om tijd. In de tussentijd zijn ze van plan om te blijven teren op het geld dat hen wordt geschonken door de Arabieren en de Europeanen. Veel van de Arabische staten zijn ontgoocheld geraakt door deze onderneming en hun hulp, met name van de Saoedi’s, is de afgelopen jaren stopgezet. President Trump heeft ook de stroom van Amerikaanse steun verminderd.

Alleen de Europeanen blijven zich inzetten voor het onverzoenlijke Palestijnse verhaal.

Hieronder volgt een summier overzicht van de Palestijnse cultuur van afwijzing van de vrede, aka rejectionisme.

Mufti Hajj Amin Husseini
De Grootmoefti van Jeruzalem, Hajj Amin Husseini, de geestelijke leider van de Palestijnse Arabieren van de vroege jaren 1920 tot de late jaren 1940, zei in zijn getuigenis aan de Britse Peel Commission, opgericht in januari 1937 om een ​​manier te vinden voor samenwerking tussen Arabieren En Joden in Palestina: “De meeste inwoners van Joodse landen zullen geen burgerschap krijgen in ons toekomstige land.”

De Moefti suggereerde dat de Joden uit Palestina zouden worden gedeporteerd. Hij verwierp het idee van een Joodse staat en beloofde dat als een dergelijke staat zou worden gevestigd, elke laatste Jood uit een Palestijnse Arabische staat zou worden gezet.

Het VN-partitieplan
In november 1947 weigerde dezelfde Moefti het Verdeelplan van de Verenigde Naties (Resolutie 181) aan te nemen dat aanbood om twee staten op te richten, een Joodse, de andere Arabier.

De Moefti bleef een tweestatenoplossing verwerpen tot op de dag dat hij stierf [op 4 juli 1974 in Beiroet], een keuze waar gewone Palestijnen misschien spijt van hebben. Als hij akkoord was gegaan met het VN-plan, zouden ze een veel groter gebied hebben gekregen dan wat er vandaag wordt aangeboden.

Yasser Arafat
De opvolger van de Moefti, Yasser Arafat, bleef elke legitimiteit voor de staat Israël verwerpen en weigerde zelfs het bestaan ​​ervan te erkennen. Jarenlang hief hij de PLO-vlag van een militaire en terroristische strijd tegen Israël.

Naast het achterhalen van tientallen jaren bloedige terreur in de straten van Israël, was Arafat verantwoordelijk voor de verwoesting in het Midden-Oosten, waaronder een burgeroorlog in Libanon (1975-1991) en de Jordaanse Zwarte September terreurgroep (1970). Hij gooide ook de steun van de PLO achter de invasie van Saddam Hussein in Koeweit in 1991, wat overigens falikant afliep en resulteerde in de uitdrijving van ca. 400.000 Palestijnen uit Koeweit.

Toen Anwar Sadat in 1979 een vredesverdrag met Israël ondertekende, riep Arafat’s PLO op om Egypte te boycotten. De Arabische staten namen die boycot over en verhinderden dat Cairo van 1977 tot 1989 aan de Arabische Liga deelnam. De meeste Arabische ambassadeurs in Egypte werden teruggeroepen en Arabieren die Egypte bezochten, werden beschouwd als verraders of spionnen.

Het ‘vredesproces’ van Oslo
De Palestijnen reageerden op de pogingen van Israël om de Oslo-akkoorden te implementeren door golven van zelfmoordterroristen naar de straten en bussen van de steden van Israël te sturen, een flagrante schending van hun verbintenis en een duidelijke verklaring van hun afwijzing van het idee van vrede met Israël.

Tijdens de top in Camp David in juli 2000 bood Israël premier Ehud Barak Arafat een reeks vergaande concessies aan als onderdeel van een alomvattend vredesarrangement. In ruil daarvoor werd Arafat gevraagd het conflict te beëindigen. De PLO verwierp de Israëlische voorstellen summier en bood nooit een tegenvoorstel aan.

In plaats daarvan initieerde de door PLO gedomineerde Palestijnse Autoriteit (PA) een massale voorbedachte rage van geweld. De terreuroorlog van Arafat (de zogenaamde ‘al-Aqsa Intifada’) was ongeëvenaard in de omvang en meedogenloosheid van zijn terroristische aanvallen op Israëlische burgers. In totaal werden 1.184 Israëliërs vermoord.

Terugtrekking uit Gaza
In augustus 2005 voerde de regering van Israël, onder leiding van premier Ariel Sharon, de unilaterale evacuatie uit van alle Israëlische dorpen uit de Gazastrook en de noordelijke Westelijke Jordaanoever. In reactie daarop lanceren de Palestijnen al jaren raketten, missiles en mortiergranaten op Israëlische steden en dorpen vanuit de Gazastrook, waarvan sommige tot Tel Aviv reiken.

In plaats van de enorme Israëlische concessie te gebruiken als een kans om vrede te bereiken, gebruikten de Palestijnen deze om door Iran gesteunde terroristische organisaties te versterken. In juni 2007 nam Hamas de controle over de Gazastrook over in een gewelddadige staatsgreep.

Sinds de overname van Hamas zijn de dorpen in Zuid-Israël blootgesteld aan een min of meer non-stop stortbui van raketten en missiles afgevuurd vanuit Gaza. Het aantal raketten / missiles en mortiergranaten die sinds 2007 vanuit Gaza op Israël zijn afgevuurd, loopt in de tienduizenden.

Mahmoud Abbas
In 2008 bood de Israëlische premier Ehud Olmert de opvolger van Arafat als PLO-voorzitter en PA-president Mahmoud Abbas een ingrijpend vredesvoorstel aan. Abbas heeft het volledig afgewezen. Hij beweerde dat ‘de gaten te groot zijn’, wat betekent dat er een te grote afstand was tussen wat de Palestijnen eisten en wat de Israëli’s aanboden.

“Ik zal wachten tot alle Israëlische nederzettingen zijn bevroren”, zei hij. Volgens Saeb Erekat, hoofdonderhandelaar voor de Palestijnen, “zijn we niet in een markt of een bazaar. Ik kwam hier om de grenzen van Palestina vanaf 1967 te bepalen zonder een centimeter uit te steken, zonder een steen uit Jeruzalem of een van de heilige plaatsen voor de islam of het christendom in Jeruzalem te verwijderen.”

De Palestijnen weigerden het aanbod van Olmert omdat ze zijn ongekende territoriale concessies onvoldoende vonden en omdat ze erop stonden het recht te hebben om de heilige plaatsen in Jeruzalem te beheren in plaats van de Jordaniërs.

Trump’s Akkoord van de Eeuw
De Palestijnse leiders verwierpen het huidige Amerikaanse voorstel een jaar geleden, voordat ze het hadden gezien. Ze weigerden ook om deel te nemen aan de economische conferentie die eind juni 2019 in Bahrein werd gehouden en beletten andere Palestijnen om deel te nemen.

Zodra het plan was gepubliceerd, was het vanzelfsprekend dat Abbas zich er krachtig tegen zou verzetten. “We zeggen duizend keer nee, nee, nee tegen de Deal of the Century,” zei hij. “We hebben deze deal vanaf het begin geweigerd en we hadden gelijk. Twee dagen geleden zeiden ze te luisteren. Luister naar wat? Zullen we een land zonder Jeruzalem krijgen voor elk Palestijns, moslim- of christelijk kind?” vroeg hij.

Mahmoud Abbas noemt de deal nu een samenzwering die “nooit zal slagen … onze strategie is gericht op de strijd om de bezetting te beëindigen. De plannen om de Palestijnse agenda te elimineren zullen mislukken en wegvallen.”

Zoals vaak is gezegd, missen de Palestijnen nooit een kans om een ​​kans te missen. Hun leiderschap beweert dat elke suggestie een samenzwering is en elk initiatief een valstrik. Vrede sluiten vergt moed. Zal er ooit een Palestijnse Sadat aankomen?


Bronnen:

♦ naar een artikel van Edy Cohen “A Short History of Palestinian Rejectionism” van 16 februari 2020 op de site van The Begin–Sadat Center for Strategic Studies (BESA Center)

3 gedachtes over “Een korte samenvatting van de geschiedenis van 83 jaar Palestijns rejectionisme

  1. Alléén Europa blijft de palestijnse rejectie politiek moreel & financieel steunen.

    Waarom? De palestijnen zijn hun soldaten.

    Europa kan maar moeilijk leven met een sterke Joodse staat vol sterke & innovatieve Joden met een economie & GDP per capita die de Europeese allang is voorbij gestreefd.

    Ondanks alle inspanning via labels & laster blijft Israel economisch groeien en zakt Europa het moeras in.

    Geliked door 1 persoon

  2. Deze zogenaamde “palestijnen” zullen nooit vrede gaan sluiten met Israel en wel om maar een reden.
    De leiding daar word schat hemeltje rijk van alle giften die aan de “palestijnen” gegeven worden.
    De bevolking aldaar wordt voorgehouden dat alle giften en subsidies voor hen gebruikt wordt maar in werkelijkheid komt het hier op neer dat de leiders de koek pakken en de kruimels voor de bevolking.
    Dat is ook de reden dat deze ellende maar voort blijft duren en ook geen einde zal kennen zolang er geld naar de “palestijnen” gaat.
    En gesteld mag worden dat met name de VN een grotere vijand van Israel is dan wordt toegegeven.
    En de plaats van de EU in deze is gewoon dat de EU de uitvoerende macht is van de VN.
    Echt moeilijk is het allemaal niet, je hoeft alleen maar de juiste verbanden te zien.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.