Weg met de uitdrukking ‘tweestatenoplossing’!

In de strijd om de publieke opinie is taal niet alleen een krachtig wapen – het is een heimelijk wapen. Soms wordt een zin zo vertrouwd, zo verankerd in de woordenschat rond een kwestie, dat zijn verraderlijkheid aan de aandacht ontsnapt.

Toen ik onlangs een nieuwsartikel las, werd ik plotseling getroffen door hoe naadloos de uitdrukking ‘tweestatenoplossing’ is geïntegreerd in het geopolitieke taalgebruik over het Israëlisch-Palestijnse conflict, hoewel het slechts een voorstel verhult (en een dun voorstel) ) in het gewaad van zekerheid. Een voorstel een oplossing noemen is volkomen overtuigend. Het veronderstelt, zoals we in de wet zeggen, zijnde feiten zonder bewijzen. Maar de uitdrukking bezet thans het belangrijkste goed in het debat over de toekomst van Israël.

Mijn doel is hier niet uit te leggen waarom politici, journalisten en activisten over de hele wereld er niet twee keer over nadenken om te verwijzen naar de ‘tweestatenoplossing’ (dat is eerlijk gezegd niet veel mysterie), maar om aandacht te vestigen op dit informele gebruik van taal die volgens mij subtiele schade toebrengt aan de zaak van degenen die tegen de onderliggende boodschap zijn.

Een oplossing is geen voorstel om een ​​probleem op te lossen. Het is geen poging, een experiment, een bypass of een gok. Per definitie maakt een oplossing een einde aan een probleem door met succes de uitdagingen aan te gaan. Voer oplossing in, verlaat probleem.

Sommigen van hen die pleiten voor de oprichting van een andere Arabische staat die uit Israël is uitgehouwen, zijn oprecht van mening dat dit de problemen van Israël zal oplossen; dat de Palestijnse Arabieren en de terroristische facties onder hen hun bloedige campagne tegen ons zullen opgeven; dat vrede zal heersen – hier in Israël, in de regio, zelfs in het universum.

Natuurlijk is geen van die theorieën bewezen, of zelfs maar bewijsbaar. Je zou dus met recht het concept van het geven van een staat aan de Palestijnse Arabieren een ‘tweestatenkader’, ‘tweestatenplan’ of ‘tweestatenvoorstel’ kunnen noemen. Maar niet een – en zeker niet de – ‘tweestatenoplossing’.

Als je je afvraagt ​​welk verschil de terminologie maakt, overweeg dan de verontwaardiging die uitbrak toen een nieuw Israëlisch biotechbedrijf onlangs beweerde op het punt te staan ​​een remedie voor kanker te vinden. Afwezigheid van klinische testen en gepubliceerde resultaten, werd de aankondiging van het bedrijf aangevallen met spot en aanval door veel oncologen. ‘Cure‘ is een geladen woord. Per definitie belooft een remedie meer dan een behandeling of therapie – het staat voor een volledige uitroeiing van ziekten van het menselijk lichaam. Je kunt de term dus niet omzeilen tenzij je het bewijs hebt om er een back-up van te maken.

Een andere overroepen term die tegenwoordig overal kwstig wordt rondgestrooid is ‘progressief’. Bestempel jezelf als een progressief, laat de media je een progressief noemen, en plotseling ben je een toonaangevend licht van je partij, je land, je generatie – zelfs als je idee van ‘vooruitgang’ (zie je het in het woord?) een sprong achteruit maakt in de richting van het mislukte beleid van het verleden. Hoewel ‘progressief’ een meer subjectieve term is, mag het kapen ervan door self-serving ideologen niet onbeantwoord blijven.

Waarom zouden voorstanders van een Palestijnse staat (sommigen, maar niet iedereen die het niet erg vindt of Israël het experiment overleeft) een vrije pas krijgen om een ​​term te coöpteren die hun mening als feit vastlegt? Wanneer een kamp in een debat zijn positie als oplossing kan aanprijzen zonder te worden uitgedaagd, waar blijft dan de rest van ons?

Met Israël geconfronteerd met vicieuze, pseudo-diplomatieke aanvallen van goed gepositioneerde, goed gefinancierde critici, wordt eerlijk praten over onze Joodse staat steeds meer bedreigd. Daarom is het de hoogste tijd om de uitdrukking ‘tweestatenoplossing’ van tafel te schrappen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ziona Greenwald “Down with the phrase ‘two-state solution’” van 2 april 2019 op de site van The Jerusalem Post

Een gedachte over “Weg met de uitdrukking ‘tweestatenoplossing’!

  1. Het idee van een aparte Palestijnse staat is historisch gezien absurd. De meest autochtone bevolking van Israël zijn de Joden, die er ondanks de door de Romeinen gepleegde genocide, ononderbroken zijn blijven wonen. Want hoewel de Romeinen middels grootschalige deportaties, de Joodse identiteit wilden vernietigen, wisten kleine aantallen Joden zich aan deze deportaties te onttrekken. Dat ze gedurende 20 eeuwen door steeds wisselende bezetters werden overheerst doet niets af aan hun exclusieve rechten op het land. Dit is destijds heel goed begrepen door de voorloper van de VN, de Volkenbond, die voortbordurend op de beroemde Balfourverklaring, tijdens de Conferentie van San Remo in april 1920 juridisch bindende uitspraken deed, waarin het Britse Mandaatgebied werd voorbestemd voor een toekomstige Joodse staat. Deze uitspraken waren behalve juridisch bindend ook nog eens onherroepelijk, en daarom ook nu nog volledig van kracht zijn! In 1924 splitste Engeland al het gebied ten Oosten van de Jordaan af, hetgeen illegaal was. Dit werd het koninkrijk Jordanië. De Volkenbond, die tijdens de Tweede Wereldoorlog ter ziele ging, werd opgevolgd door de VN, die alle regels en uitspraken van de Volkenbond moest overnemen.
    Derhalve was het Verdelingsplan van 1947 in feite illegaal, omdat Israël nu nog slechts 18% van het grondgebied kreeg, van waar het recht op had.
    Tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 is er dan ook geen sprake geweest van bezetting van Palestijnse gebieden, wat zo vaak valselijk wordt gezegd, maar veeleer de herovering van het eigen land. Alle resoluties ten spijt, is er dan ook geen sprake van onrechtmatige bezetting van Palestijns gebied. Het is veeleer juist de VN, die zijn eigen regels negeert en in strijd met heet Internationale Recht handelt.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.