Zionisme: ‘Als je het echt wilt, is het geen droom’ … maar wel enkel op onze voorwaarden

De noodzaak van een Joodse natiestaat was een basisprincipe voor de grondleggers van het zionisme, ongeacht hun politieke overtuiging. Dat begrip werd ooit gedeeld door de meeste Amerikaanse Joden, vooral in de nasleep van de Holocaust.

Thans lijken de Amerikaanse Joden wat afgedwaald te zijn van het werkelijke Zionisme zoals Theodor Herzl, de geestelijke vader van het Zionisme, het verwoordde. In zijn toespraak tot het 4de Zionistische Congres in Londen op 13 augustus 1900 zei Theodor Herzl:

Het zionisme eist een publiek erkend en wettelijk beveiligde thuis in Palestina voor het Joodse volk. Dit platform, dat we drie jaar geleden hebben opgesteld, is onveranderlijk. Het moet hebben gereageerd op een zeer diepe noodzaak, een heel oud verlangen van onze mensen, anders zouden de gevolgen ervan onverklaarbaar zijn. Het is niet nodig deze effecten vandaag op te sommen. Iedereen kent ze, iedereen ziet en hoort ze. Vier jaar geleden liep men het risico om als belachelijk te worden beschouwd als een joodse natie. Tegenwoordig maakt hij zichzelf belachelijk die het bestaan ​​van een joodse natie ontkent. Een blik in deze hal, waar onze mensen worden vertegenwoordigd door afgevaardigden van over de hele wereld, volstaat om dit te bewijzen.

Kaart voor het 4de Zionistische Congres in Londen

De Zionistische Onderneming is de afgelopen 120 jaar geëvolueerd, maar is altijd gebaseerd geweest op het herstel van de joodse staat in het vaderland. Het collectieve geheugen van Joodse staatloosheid en machteloosheid was levendig tijdens de vroege decennia van de Joodse staat.

Links, rechts of in het midden, de grondleggers van het zionisme waren allemaal gemotiveerd door de imperatief van de joodse staat als zowel een manifestatie van het recht van het Joodse volk op nationale zelfbeschikking als een middel om de Joodse kwetsbaarheid te verminderen en de kans op joodse overleving te vergroten.

Dit fundamentele axioma werd ook algemeen begrepen door Amerikaanse Joden, vooral in de nasleep van de Holocaust. Statehood werd gezien als de noodzakelijke uitbreiding van het gedeelde gevoel van Joodse nationaliteit dat al millennia bestond, een gevoel van eenheid en zelfs bestemming die verder ging dan cultuur of zelfs religie.

Tegenwoordig is bij een toenemend aantal Amerikaanse joden het idee van een joodse staat niet langer een bouwsteen, maar eerder een wigkwestie. Alleen al het idee van naties en natiestaten kan in de 21ste eeuw verdacht zijn, maar geen enkele andere nationale beweging roept zo een unieke viscerale reactie op als het zionisme.

Geen andere term voor een nationale beweging is door de VN berucht omschreven als ‘een vorm van racisme en rassendiscriminatie’ – een epitheton dat eraan is toegewezen door een onverdraaglijke coalitie onder leiding van de Sovjetunie. En geen enkele andere definitie heeft zoveel angst veroorzaakt bij de vermeende aanhangers van een beweging en hen zo onwillig gemaakt om op te komen voor hun zaak.

Te veel Amerikaanse joodse aanhangers van Israël leven in angst om racistisch te worden verklaard door vijanden van het zionisme, of door degenen die beweren zo ‘verlicht’ te zijn dat ze de façade van de Israëlische democratie kunnen doorzien. Die individuen nemen het op zich om onderscheid te maken tussen de ‘goede’ en de ‘slechte’ delen van Israël en maken zich vrijelijk gebruik van het universele kwaad van de ‘bezetting’.

Tegenwoordig gebruiken de linkse en progressieve cirkels van 1967 de ‘Groene Lijn’ als een rode haring in hun weergave van het Israëlisch-Palestijnse conflict in de Amerikaanse Joodse gemeenschap. Journalist Peter Beinart, een van de drijvende krachten achter deze trend, beweert ‘dat het Amerikaanse joodse establishment en het zionistische establishment moreel corrupt [maken] door het onverdedigbare te verdedigen, voor het verdedigen van een bezetting die miljoenen mensen bezet houdt’.

Beinart, J Street head Jeremy Ben Ami, en anderen geloven dat een ‘Zionistische BDS’ die alleen gericht is tegen de Israëlische Westelijke Jordaanoever buurten (of ‘nederzettingen’) een eerlijk spel is. Zoals vele post-zionisten en revisionisten, bepleiten zij een valse realiteit die de hele verantwoordelijkheid legt voor het Arabisch-Israëlische conflict over Israël.

Dit vertekende verhaal beweert dat Israël bijna uitsluitend de schuld heeft van de ineenstorting van het ‘vredesproces’ van Oslo en het falen om het nieuw leven in te blazen, in plaats van het Arabische rejectionisme of het web van leugens van Yasser Arafat aan zijn volk, Israël en de VS te contesteren.

Een cognitieve dissonantie die ongemak veroorzaakt door het gelijktijdig dragen van tegenstrijdige overtuigingen of waarden – is van toepassing op vele aspecten van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Het is een bijzonder toepasselijke beschrijving van de emoties die worden veroorzaakt door het verschil tussen historische feiten en de visie van de Palestijnen op hun nationale verhaal.

Het begrip ‘bezetting’ is de bepalende lens geworden waardoor alles over het zelfbeeld van de Palestijnen wordt uitgelegd en gerechtvaardigd. Dit is precies het bijziend standpunt van Beinart en zijn collega’s. Het enige verschil is dat Beinart, in tegenstelling tot openlijk anti-zionistische bashers zoals Norman Finkelstein, Ilan Pappe en anderen, beweert een liefhebber van Zion te zijn – gewoon iemand die moeite heeft met het worstelen met de ‘harde’ Israëlische realiteit.

Amerikaanse joodse intellectuelen hebben andere joden in de klasse van mensen geplaatst waarover niet kan worden gedebatteerd of ongestraft kan blijven waar ze wonen of vanwege hun opvattingen. Bovendien is een strikte dubbele standaard van toepassing: Joodse organisaties zoals Hillel moeten anti-Israël stemmen opnemen of als intolerant of racistisch worden beschouwd, maar van Palestijnen en hun aanhangers mag nooit worden verwacht dat ze elkaar beantwoorden.

Joodse intellectuelen moeten een dialoog aangaan met BDS-vertegenwoordigers of andere Palestijnse voorstanders die de etnische zuivering van Israël eisen, anders worden ze lafaards genoemd of erger. Toonaangevende Amerikaanse joodse intellectuelen hebben zelf de retoriek en methoden van BDS overgenomen, die alleen op Joden moeten worden toegepast. Deze strategie is tot nu toe grotendeels lokaal geweest, maar individuen zoals Beinart en Ben-Ami voelen zich nu gemachtigd om te proberen het World Zionist Congress te kapen en de financiering weg te houden van alles wat met de ‘nederzettingen’ te maken heeft.

De wetgevende autoriteit van de 120-jarige Wereldzionistische Organisatie helpt bij het bepalen van het lot van $ 1 miljard aan uitgaven voor Joodse doelen. Beinart stelt dat ‘Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever geïnstitutionaliseerde uitingen van onverdraagzaamheid zijn. De Amerikaanse en Israëlische politici die hen legitimeren, zijn het morele equivalent van die politici die Jim Crow legitimeerden ‘omdat’ Joodse nederzettingen alleen nederzettingen zijn.”

J Street heeft een nieuwe campagne aangekondigd om in 2020 Democratische kandidaten onder druk te zetten om Israëls aanwezigheid in de West Bank aan te klagen, met als doel de partij een formeel verzet tegen de ‘bezetting’ op te nemen in haar officiële platform. Er zijn talloze onopgeloste vragen met betrekking tot de gebieden en ‘nederzettingen’, die allemaal moeten worden beslist door Israëliërs en Palestijnen.

Amerikaanse joden die hun opvattingen opleggen, gebaseerd op een voelbaar gebrek aan begrip en sympathie voor hun Israëlische neven, zijn betuttelend en dwaas. Het kapen van het belangrijkste instituut van het zionisme om te eisen dat Israëli’s de dictaten van Amerikanen volgen staat mijlen ver van wat Herzl en zijn opvolgers bedoelden.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Asaf Romirowsky “If You Will It, It Is No Dream… But Only On Our Terms” van 10 februari 2020 op de site van The Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA)

♦ naar een artikelTicket to a Congress” op de site van The Central Zionist Archives van The World Zionist Organization (WZO)

3 gedachtes over “Zionisme: ‘Als je het echt wilt, is het geen droom’ … maar wel enkel op onze voorwaarden

  1. Veel ‘Amerikaanse Joden, vooral de ‘liberale & progressieve’ kippensoep met matzeballen types zijn hélemaal van het padje af.

    Zij geloven nog steeds Amerikaanse Joden te zijn terwijl de rest hen als Joodse Amerikanen beschouwt en bovendien altijd verdacht van die dubbele loyaliteit….., hoe hard ze het ook ontkennen en roepen ‘real Americans te zijn.

    Maar iedere wolk heeft een gouden randje en niets is opwekkender dan de realiteit om je uit je roze wolk te schoppen, terug naar je ‘roots, dan een flinke dosis Jodenhaat.

    Ze zullen het nog wel leren.

    Like

Reacties zijn gesloten.