Arabieren en de Holocaust: ‘De shoah erkennen staat gelijk aan verraad jegens Islam’

Leiders van over de hele wereld bezochten onlangs Israël om de 75e verjaardag van de bevrijding van Auschwitz te herdenken. Gelijktijdig met dat bezoek vond er nog een belangrijk historisch bezoek plaats: voor het eerst bezocht een delegatie van leidende Arabieren het vernietigingskamp van de nazi’s. Moslim World Society-voorzitter Saoedi-sjeik Muhammad Issa bezocht Auschwitz op 23 januari met een delegatie van vooraanstaande islamitische geestelijken (plaatje hierboven).

Een van de meest prominente was de Libanese sjiitische leider Dr. Muhammad Ali Husseini, voorzitter van de Hoge Islamitische Raad, die een verklaring aflegde waarin hij de moord op de Joden in de Holocaust veroordeelde. “Het bezoek aan Auschwitz is een uitdrukking van islamitische veroordeling van nazi-misdaden in de Holocaust,” zei hij. “Dit zijn misdaden tegen de menselijkheid. We weigeren elke vorm van religieuze onderdrukking te accepteren, hetzij in het verleden of in de toekomst.”

Husseini zou een zware prijs kunnen betalen voor die verklaringen. De dag nadat ze hen hadden uitgesproken, op het meest herkenbare toneel van de nazi-poging tot massale uitroeiing, diende een groep Libanese journalisten dicht bij Hezbollah een klacht in bij de Libanese rechtbanken tegen hem. Ze beschuldigden hem onder andere van contact met de zionistische vijand, minachting voor de islamitische religie en het aanzetten tot oorlog tussen moslims. Allemaal vanwege zijn bezoek aan Auschwitz.

Waarom duurde het 75 jaar voordat sommige Arabische leiders de Holocaust erkenden, terwijl het grootste deel van de Arabische wereld nog steeds de genocide van het Joodse volk ontkent? Voordat we ingaan op dit fenomeen, is het leerzaam om de definitie van holocaustontkenning te onderzoeken.

Holocaustontkenning betekent niet noodzakelijk dat de Holocaust ooit heeft plaatsgevonden. Het is veeleer het verspreiden van leugens of halve waarheden en deze gebruiken als middel om het Joodse volk en de staat Israël schade toe te brengen. Deze leugens omvatten het tonen van minachting voor de Holocaust, het minimaliseren van het aantal slachtoffers, of het verspreiden van valse claims over de omstandigheden van hun dood, met name ontkenning van het bestaan ​​van gaskamers.

De meest ernstige vorm van ontkenning is de Joden ervan te beschuldigen verantwoordelijk te zijn voor de Holocaust. Adolf Eichmann probeerde dit te doen toen hij een vluchteling was in Argentinië, en veel Arabieren hebben sindsdien zijn verwrongen verhaal overgenomen. De nazi’s waren natuurlijk de eersten die de Holocaust ontkenden toen ze weigerden de verantwoordelijkheid voor hun misdaden te aanvaarden.

In de regel is het verboden in het Arabische verhaal van de 20e eeuw om medelijden te hebben met de ‘Joodse vijand’ of sympathie te hebben met Joden over de Holocaust. Veel, zo niet de meeste Arabieren zijn alleen in staat om de genocide te zien in termen van de problemen die het blijkbaar de Arabieren veroorzaakte, namelijk het verlies van de Palestijnen van het ‘land’ dat ze nooit hadden toen de Joden die Europa ontvluchtten terug naar hun oude thuisland.

Een van de eerste gevallen van publieke Arabische ontkenning van de Holocaust was toen ze druk uitoefenden op West-Duitsland over de kwestie van Duitse herstelbetalingen aan overlevenden van de Holocaust en de staat Israël. In een zeldzame blijk van eenheid eisten de Arabische staten dat Bonn individuele joden of Israël niet zou compenseren, maar in plaats daarvan het geld aan de Palestijnen zou geven.

De Arabische Liga dreigde zelfs de banden met West-Duitsland te boycotten en beweerde dat de Joden verantwoordelijk waren voor de Tweede Wereldoorlog. De West-Duitse kanselier Conrad Adenauer werd niet beïnvloed door de dreigingen en tekende de compensatieovereenkomst in september 1952.

Veel complottheorieën over de Holocaust vinden tegenwoordig nog steeds hun weg in de Arabische wereld. De eerste en meest verraderlijke is het idee dat de naties van Europa Adolf Hitler hebben gevraagd om de Joden te vernietigen vanwege hun verraad en kwade invloed op de lokale samenleving, gemanifesteerd in zulke goddeloosheid als prostitutie, gokken en woeker.

Dan is er het idee dat de Joden na de Tweede Wereldoorlog een hoog aantal slachtoffers hebben gepromoot om gunst te winnen bij de internationale gemeenschap en Duitsland financieel te chanteren. Een derde samenzweringstheorie komt van moslim-extremisten zoals de oudere geestelijke Yusuf Qaradawi, die de Holocaust rechtvaardigt door het te definiëren als een ‘juiste straf’ die Allah de Joden heeft opgelegd vanwege hun slechte daden door de geschiedenis heen, niet in het minst hun weigering om zich te bekeren tot de islam in de tijd van Mohammed.

De vierde en meest voorkomende theorie behoort tot de school van Mahmoud Abbas, voorzitter van de Palestijnse Autoriteit (PA). In de jaren tachtig, terwijl een student aan de Patrice Lumumba Universiteit in Moskou, schreef Abbas zijn proefschrift over de Holocaust. Wat resulteerde was minder een proefschrift dan een stuk Sovjetpropaganda gericht op het belasteren van Israël. De titel van het groteske proefschrift van Abbas is ‘De andere kant: de geheime relatie tussen het nazisme en het zionisme.’

Daarin beweert Abbas dat de Holocaust een joodse samenzwering was die begon toen de eerste premier van Israël, David Ben-Gurion, samenwerkte met Hitler om zoveel mogelijk Joden te doden als hij kon om de vestiging van een joodse staat in het land Israël te rechtvaardigen. Vervolgens gaat hij over tot het kleineren van het aantal joodse doden tot minder dan een miljoen en beweert dat ze stierven niet als gevolg van een door de nazi’s toegebrachte holocaust maar als een normaal uitvloeisel van oorlog (dwz door ziekte, honger, enz.)

Helaas, in De afwezigheid van goed onderwijs, geloven veel Arabieren ten minste een van deze samenzweringstheorieën. In Arabische landen leren ze niet alleen de waarheid over de Holocaust, maar moedigen ze ook achterdocht aan over alle boeken en geschiedenissen die over het onderwerp gaan.

Het bezoek van de moslimdelegatie aan het vernietigingskamp werd enkele jaren geleden als onmogelijk beschouwd. Het lijdt geen twijfel dat de nieuwe openheid in de betrekkingen van Israël met de Golfstaten ertoe heeft bijgedragen dat deze historische gebeurtenis werkelijkheid is geworden. De regionale agressie van Iran moedigt de Arabische leiders tot op zekere hoogte aan om dichter bij Israël en de VS te komen.

De Arabische wereld begint ook zijn geduld te verliezen met de onverzettelijkheid en corruptie van het Palestijnse leiderschap en ziet het Israëlisch-Palestijnse conflict niet langer als reden om de betrekkingen met de Joodse staat te vermijden. Sommige Arabieren beginnen Israël te zien als een voorbeeld van westers succes in hun midden en zijn niet langer blind voor de enorme bijdragen die Israël en de Joden aan de regio kunnen leveren.

Deze ontwikkelingen samen maakten de weg vrij voor het historische bezoek aan Polen. Wat betreft de wettelijke gevolgen voor Sheikh Husseini in zijn thuisland Libanon, moeten westerse landen hem en zijn gezin onmiddellijk politiek asiel verlenen, omdat hij het gevaar loopt een hoge prijs te betalen voor zijn pogingen om vrede en coëxistentie tussen joden en Arabieren te bereiken.

PS: De Libanese sjiitische geestelijke Ali Muhammad al-Husseini zoekt momenteel onderdak in Frankrijk met de hulp van Joodse ambtenaren. Hij wordt aangevallen omdat hij zich heeft aangesloten bij een delegatie van islamitische geestelijken die twee weken geleden tijdens de Internationale Holocaustherdenkingsdag in Auschwitz is geweest. De islamitische geestelijke kreeg een reeks doodsbedreigingen en wordt geconfronteerd met een hele reeks criminele aanklachten in zijn geboorteland nadat hij Auschwitz bezocht met de moslimdelegatie in een bezoek dat hij de organisatie hielp.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Hana Levi Julian “Jewish Officials Aid Lebanese Shiite Cleric to Arrange Refuge in France After Death Threats Over Visit to Auschwitz” van 4 februari 2020 op de site van The Jewish Press

♦ naar een artikel van Edy Cohen “Arabs and the Holocaust” van 5 februari 2020 op de site van The Begin–Sadat Center for Strategic Studies (BESA Center)

♦ een artikel op deze blogVooraanstaande Saoedische leider en islamitische religieuze leiders bezoeken Auschwitz” van 24 januari 2020