De Arabische wereld heeft zich tegen de Palestijnen gekeerd

De Arabische wereld hield zijn adem niet in op dinsdag na de onthulling van het vredesplan van de Amerikaanse president Donald Trump en reageerde over het algemeen met terughoudendheid en zelfs oorverdovende stilte.

Aan de andere kant, en dit is het goede nieuws, waren er ook geen uitingen van verontwaardiging of regelrechte afwijzing van het plan – niet over de verklaring van een verenigd Jeruzalem als hoofdstad van Israël; niet over de eis om Israël als een Joodse staat te erkennen; zelfs niet over de verwachte annexatie van nederzettingen in Judea en Samaria.

De meerderheid van de Arabische staten heeft immers veel belangrijkere en urgentere kwesties dan de toekomst van de Palestijnen om aan te pakken; en als de Palestijnen dat niet willen of misschien niet in staat zijn om voor de eerste keer ooit verantwoordelijkheid voor hun toekomst te nemen – dan is niemand in de Arabische wereld van plan het voor hen te doen.

De Palestijnen hebben, vanuit hun perspectief, ervoor gekozen om, zoals verwacht, verontwaardigd het Amerikaanse vredesvoorstel af te wijzen. Blijkbaar zouden ze liever ‘in een film leven’ en hun dromen blijven dromen over een betere toekomst en de strijd tegen Israël voortzetten – of zelfs internationale interventie om Israël te dwingen hun alle wensen te geven.

Maar dit zal uiteindelijk allemaal niet gebeuren, en de hele wereld, behalve de Palestijnen, heeft zich dit al gerealiseerd. De veronderstelling dat het handhaven van de status-quo de Palestijnen dient of hun situatie niet verslechtert, is dinsdag verbrijzeld, maar vanwege de zwakte van de Palestijnse samenleving en haar leiderschap trekken ze niet de nodige conclusies en beantwoorden ze de oproep van Trump.

Plaatje hierboven: De Arabische wereld is om vele redenen helemaal niet geïnteresseerd in het geven van een staat aan de Palestijnse Arabieren. De Palestijnse Arabieren willen er ook niet echt een, want waarom de ‘vluchtelingengans’ doden die de gouden eieren legt? [bron]

Dus in plaats van de realiteit te erkennen, te internaliseren dat ze nooit een beter voorstel zullen krijgen, maar meestal in plaats van de handen uit de mouwen te steken in een poging om een ​​sterkere en meer welvarende samenleving en economie te bouwen – en hopelijk de Palestijnse wagen uit de modder waarin het al tientallen jaren vastzit – de Palestijnen missen liever elke gelegenheid die op hun pad gebeurt.

In tegenstelling tot het verleden wordt het Midden-Oosten niet langer verdeeld door Israëli’s aan de ene kant en de Palestijnen, met de steun van Arabische staten, aan de andere kant. De nieuwe lijn in het zand loopt tussen Iran en zijn bondgenoten, en de gematigde Arabische staten met Israël en de VS naast hen.

In hun beslissing om het Amerikaanse plan te verwerpen, kiezen de Palestijnen ervoor om aan de verkeerde kant van de kaart en de geschiedenis te staan. De Arabische wereld begrijpt dit, wat de koude schouder verklaart die het zich op dit noodlottige moment wendt tot de Palestijnen.

Het plan dat Trump dinsdag heeft voorgesteld, is lichtjaren verwijderd van de Palestijnse droom. Maar het is een realistisch en praktisch plan, dat het scala aan problemen aanpakt dat een vredesovereenkomst altijd in de weg heeft gestaan. Het belangrijkste voordeel is dat dit plan, in tegenstelling tot het verleden, niet gegijzeld wordt door Palestijnse zwakte of grillen, en Israël en de VS kunnen het geheel of gedeeltelijk alleen uitvoeren.

Dit is een belangrijke prestatie voor Israël en het is mogelijk dat 2020 in de geschiedenis wordt herinnerd op dezelfde manier zoals we ons nu 1948 en 1967 herinneren.


Anecdote: Ma’an News meldt dat Mahmoud Abbas vandaag een telefoontje van president Trump heeft geweigerd en een bericht van hem heeft geweigerd. Ramallah News noemde diteen zware klap voor Trump‘. Abbas heeft aldus met deze ‘bijzonder moedige daad’ de ‘eer’ van het Palestijnse volk gered. Zoals altijd zorgt het bizarre idee van ‘eer’ ervoor dat mensen dom zijn.

En als u een enkele reden zou vinden waarom Palestijnen onder geen enkele omstandigheid vrede met Israël zullen accepteren, dan is dat vanwege ‘eer’: de schande van de traditioneel zwakke, dhimmi-joden in een machtspositie in het centrum van de Arabische wereld kan en mag niet worden getolereerd. Vredesplannen laten Israël bestaan.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Prof. Eyal Zisser “The Arab world is against the Palestinians” van 29 januari 2020 op de site van Israel Hayom

♦ naar een artikel van EoZ “Abbas bragging that he didn’t accept a phone call from Trump today” van 29 januari 2020 op de site van Elder of Ziyon

♦ naar een artikel van Khaled Abu Toameh “Why Arabs Hate Palestinians” van 9 september 2019 op de site van The Gatestone Institute

♦ naar een artikel van Dr. Mordechai Kedar “Why do the Arabs hate the Palestinians so?” van 5 maart 2018 op de site van Arutz Sheva

Een gedachte over “De Arabische wereld heeft zich tegen de Palestijnen gekeerd

  1. “De Arabische wereld heeft zich ‘tegen de palestijnen gekeerd”.

    De Arabische wereld was hun uitvinder. Zonder de Arabische (gelukkig totaal mislukte) vernietigings oorlog tegen Israel in 1948 had er nooit een Palestijns vluchtelingen probleem ontstaan.

    De Arabische wereld was nooit de beschermer van de palestijnen, maar de cynische uitbuiter.

    De Arabische wereld heeft zich nu tegen hen gekeerd daar ze overbodig geworden zijn.

    Totaal uitgeknepen hebben ze niets meer te bieden en zijn een stoorfactor geworden in dat deel van de Arabische wereld die wél vooruit wil en heeft begrepen dat Israel hier niet de vijand, maar de oplossing is.

    Like

Reacties zijn gesloten.