Israël werd niet gesticht om de Joden te compenseren voor de Holocaust; dat is een mythe

Een hardnekkige mythe die nog steeds opgang vindt onder Israëlhaters en Jodenhaters in het algemeen (in feite de 2 kanten van dezelfde munt), is dat Israël zou gecreërd zijn om de Joden te compenseren voor de Holocaust.

Een wiedergutmachung na de Tweede Wereldoorlog leek de daders, collaborateurs en bijstaanders in het algemeen, wel op z’n plaats te zijn omdat de nazi’s tenslotte zes miljoen Joden hadden vermoord, en vooral: omdat zowat alle landen en naties in de wereld hebben laten begaan, al dan niet met hun instemming en of collaboratie.

Sommigen voelden zich daarover schuldig of beschaamd. Vele anderen vonden het jammer dat niet alle Joden waren uitgeroeid en na WOII bleek dat nogal wat Joden de verschrikkingen hadden overleefd. Bovendien kreeg de Zionistische droom op een eigen Jodenstaat een nieuwe impuls gevoed door de massacre van de zes miljoen.

Van die frustratie (nadat spoedig ) is de wereld nog steeds niet bekomen en hebben ze, weliswaar met flinke tegenzin, de Zionisten en overlevende Joden maar laten begaan toen de Zionistische beweging, die overigens meer dan een halve eeuw eerder ontstond, een poot hervond in Eretz Israël, het land van hun voorvaderen en in mei 1948 in Tel Aviv de Joodse soevereiniteit uitriepen.

Overigens werd de eerste Joodse stad Tel Aviv al in 1909 gesticht in de duinen nabij Jaffa, zowat 40 jaar vooraleer Israël werd heropgericht. Maar dit even terzijde. Een feit is dat de Joodse aanspraken op hun thuisland reeds dateren uit de oudheid toen de Israëlische en Hasmoneese koninkrijken meer dan 400 jaar regeerden in de regio die later bekend werd als Palestina.

Het Joodse volk heeft het gebied nooit verlaten, maar werd gedwongen te leven onder het bewind van een opeenvolging van veroveraars. In de late 19de eeuw werd de Zionistische politieke beweging gesticht met het doel de Joodse soevereiniteit in het land Israël te herstellen.

Nadat de Britten in 1917 de legers van het Ottomaanse Rijk (aka de Turken) hadden verslaan die het Midden-Oosten en het Heilig Land 400 jaar hadden bezet en uitgebuit, onderschreef de Verklaring van Balfour in datzelfde jaar, de oprichting van een Joods huis in Palestina en verwierf het de steun van de Verenigde Staten en andere naties voordat het werd opgenomen in het mandaat van de Volkenbond.

Tijdens het Britse mandaat, voordat Duitsland Polen binnenviel, kwamen meer dan 350.000 Joden naar Palestina. Ondertussen creëerde de joodse gemeenschap in de interbellum de infrastructuur voor een toekomstige staat. Professor Dov Waxman merkte op:

De chronologische nabijheid van de Holocaust en de vestiging van Israël heeft ertoe geleid dat veel mensen aannemen dat de twee gebeurtenissen causaal met elkaar verbonden zijn en dat Israël is ontstaan ​​vanwege de Holocaust. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, zou er waarschijnlijk vroeg of laat een Joodse staat zijn ontstaan ​​in Palestina, met of zonder de Holocaust.

Politieke zionisten zoals Theodor Herzl pleiten decennia voor een Joodse soevereine staat voordat de massale moord op het Europese jodendom plaatsvond en de zionistische beweging had jarenlang actief in Palestina de politieke en economische infrastructuur gebouwd voor een eventuele joodse staat.

Zionisten, in Palestina en elders, hadden de Holocaust niet nodig om hen te overtuigen van de existentiële behoefte van de Joden aan de staat, hoewel het hen nog vastberadener en minder geduldig maakte om dit lang gekoesterde doel te bereiken.

De meeste Joden in de diaspora, die eerder tegen het zionisme waren geweest of grotendeels onverschillig tegenover, waren overtuigd van de noodzaak van joodse staat bij het leren over de bijna-vernietiging van het Europese jodendom en de wanhopige benarde toestand van degenen die erin slaagden te overleven.

In de nasleep van de Holocaust werd het Zionisme de dominante ideologie in de joodse wereld. De Holocaust leek het zionistische argument te rechtvaardigen dat joden een eigen staat nodig hadden om hen te beschermen, te redden en te beschermen tegen hun vijanden.

Dit leidde ertoe dat veel diaspora-joden, vooral die in de Verenigde Staten, vocale en energieke pleitbezorgers werden voor de oprichting van een joodse staat in Palestina. Amerikaanse Joden voorzagen ook in broodnodige geld en wapens aan Joden in Palestina om hen te helpen een dergelijke staat te ontwikkelen en te verdedigen.

De Holocaust toonde de behoefte aan een toevluchtsoord waar Joden hun eigen lot zouden beheersen en niet afhankelijk zouden zijn van de goodwill en of willekeur van anderen. Het gaf ook de zoektocht naar de staat meer urgentie en genereerde sympathie voor de overlevenden in de Amerikaanse Joodse gemeenschap en het grote publiek.

Dit zorgde voor een zekere druk op de regering van de Amerikaanse president Harry S. Truman om de partitie te ondersteunen. Truman verklaarde zijn positie in zijn memoires: “Mijn doel was toen en later om de belofte van de Balfour Verklaring en de redding van ten minste enkele van de slachtoffers van het nazisme te helpen realiseren.

Truman zei dat zijn beleid noch pro-Arabisch noch pro-zionistisch was, het was Amerikaans omdat “het gericht was op de vreedzame oplossing van een probleemlocatie in de wereld” en “gebaseerd was op de wens om beloften te houden en menselijke ellende te laten afnemen.

In mei 1947, zei Andrei Gromyko, de afgevaardigde van de Sovjet-Unie:

Het feit dat geen enkele West-Europese staat in staat is geweest de elementaire rechten van het Joodse volk te verdedigen en te beschermen tegen het geweld van de fascistische beulen, verklaart de aspiraties van de Joden om hun eigen staat te vestigen. Het zou onrechtvaardig zijn om hier geen rekening mee te houden en het recht van het Joodse volk om dit streven te realiseren, te ontkennen.

Deze verklaring was niet geheel oprecht. De steun van de Sovjet-Unie voor de oprichting van een joodse staat had niets te maken met de Holocaust of het medeleven met de Joden. De Sovjets waren vooral geïnteresseerd in het zien van de Britten die Palestina verlaten.

De Britten waren duidelijk onbewogen door de Holocaust. Ze verhinderden dat Joden naar Palestina gingen om aan de nazi’s te ontsnappen en verzetten zich tegen de Joodse staat:

Het is niet zo dat als er geen holocaust was geweest, er geen staat Israël zou zijn geweest. Het is andersom, en we moeten het nooit vergeten: dat als er een staat Israël was geweest – het inheemse thuisland voor een inheems Joods volk er ook geen Holocaust zou zijn geweest of de vele verschrikkingen van de Joodse en menselijke geschiedenis.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Mitchell Bard “MYTH: Israel was created to compensate the Jews for the Holocaust” en een artikel “Discussion on the Establishment of a Special Committee on Palestine (May 14, 1947)” op de site van The Jewish Virtual Library (JVL)

♦ naar een artikel van Dov Waxman “Was Israel created because of the Holocaust?” van 18 mei 2019 op de site van Oxford Academic

♦ naar een artikel van Irwin Cotler “Auschwitz 75 years later: Universal lessons” van 22 januari 2020 op de site van The Jerusalem Post

Een gedachte over “Israël werd niet gesticht om de Joden te compenseren voor de Holocaust; dat is een mythe

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.