Caroline Glick: ‘Een grote – maar fragiele – triomf van het Zionisme’

Wat de buitenlandse leiders die deze week naar Jeruzalem kwamen om de Internationale Holocaustherdenkingsdag te vieren en de 75e verjaardag van de bevrijding van Auschwitz te herdenken, mee naar huis zullen nemen van hun bezoeken, is niet gekend. Maar we weten wel wat ze met zich meebrachten.

Of ze nu van plan waren of niet, de leiders die deze week naar de hoofdstad van Israël kwamen om hun hoofd te buigen ter nagedachtenis aan de zes miljoen zonen en dochters van Israël die in de Holocaust zijn vermoord, brachten een erkenning van de fundamentele waarheid van het zionisme met zich mee: het land van Israël is het enige echte, eeuwige thuisland van het Joodse volk.

In deze zin markeert de gebeurtenis een triomf van het zionisme over het anti-zionisme. Deze overwinning is nooit verzekerd en er is geen garantie dat de prestatie van deze week zal voortduren. Overweeg de prestatie. Het moderne zionisme – de beweging om het joodse thuisland in het land Israël te reconstrueren na bijna tweeduizend jaar ballingschap – lokte vanaf het begin enorme tegenstand uit.

Het Joodse nationalisme vloog in het midden en de late negentiende eeuw in het gezicht van de heersende zeitgeist (tijdgeest) in elitaire Joodse en niet-Joodse kringen. Die tijdgeest, bedacht door verlichtingsfilosofen en omarmd door het hervormingsjodendom, beweerde dat de joden lid waren van het Mozaïsche geloof, geen natie. Als zodanig waren ze vrij om te assimileren – zonder hun specifieke Joodse identiteit – in een bredere samenleving.

De verwerping van het zionisme door het Gereformeerde Jodendom ten gunste van het universalisme werd door de Holocaust onverminderd doorbroken. Het werd onverminderd door de vestiging van Israël. Het werd hard uitgesproken in 1960.

Zoals Daniel Gordis vertelt in zijn boek We Stand Divided: The Rift between American Joden en Israel, op 23 mei 1960, stapte toenmalig premier David Ben-Gurion het podium van de spreker op de Knesset uit en kondigde aan dat de Israëlische veiligheidstroepen de nazi-oorlogsmisdadiger Adolf Eichmann hadden gevangen en hem naar Jeruzalem hadden gebracht om terecht te staan ​​voor zijn rol in de genocide op het Europese jodendom.

Het Israëlische jodendom reageerde op het wereldschokkende nieuws met het gevoel dat een grote historische rechtvaardigheid was gediend. De gevangenneming van Eichmann was het bewijs dat de Joden niet langer dakloos waren. Door Eichmann te vangen, nam Israël de verantwoordelijkheid op voor het Joodse volk als geheel. Ze hadden een huis. Degenen die joden overal ter wereld schade toebrachten, konden voortaan verwachten door de joden zelf verantwoordelijk te worden gehouden vanuit hun hoofdstad in Jeruzalem.

De leiders van de Amerikaanse Joodse gemeenschap waren allerminst gelukkig met deze gang van zaken. Joseph Proskauer, voormalig president van het Amerikaanse Joodse Comité beweerde dat Israël geen recht had om te handelen in naam van het Joodse volk. Rabbi Elmer Berger van de Amerikaanse Joodse Raad zei dat Israëls gevangenneming van Eichmann een ‘zionistische oorlogsverklaring’ was tegen de Joden in Amerika. Nahum Goldmann, de in New York gevestigde president van de World Zionist Organisation, suggereerde dat buitenlandse juristen zitting moesten nemen in het tribunaal. Dat wil zeggen, hij insinueerde dat Joden die als Joden handelden (in plaats van Amerikanen of Britten) de geloofwaardigheid misten om de architect van de recente genocide op het Joodse volk eerlijk te beoordelen.

Met de Zesdaagse Oorlog van 1967 vernietigden Israëlische Joden het stereotype van de Jood als een zwakke boeteling. De triomf van Israël bracht Joodse trots en nationalisme in joodse harten voort van de Sovjet-gulag naar San Francisco. Na de oorlog omarmde de hervormingsbeweging formeel het zionisme. Maar de hervormingsjoden waren verre van alleen in het omarmen van de anti-zionistische mythe die het feit verwierp dat de joden een natie zijn en dat Israël het joodse thuisland is.

Deze positie werd gelukkig omarmd door de ergste vijanden van Israël – de Arabische staten, de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), de Sovjetunie, de Moslim Broederschap, het Iraanse regime en Hamas. Van de Arabische Liga tot het PLO-charter tot het Hamas-verbond, tot de KGB-propagandawinkel, ze drongen er allemaal op aan dat het zionisme een vorm van Europees kolonialisme was.

De Joden hadden geen wortels in Jeruzalem of het land Israël. Jodendom was slechts een religie. Joden waren geen natie. Israël zelf was niets meer dan een sop voor Europese schuld. Het was een Europees koloniaal project dat werd opgezet om het geweten van Europa te reinigen na de Holocaust.

Een decennium geleden behaalden de anti-zionistische troepen hun grootste politieke overwinning. Op 4 juni 2009 gaf de nieuwe Amerikaanse president Barack Obama zijn ‘Address to the Muslim World’ aan de American University in Cairo. Voordat een publiek dat een groot contingent van Moslim Broederschap-leden omvatte, specifiek uitgenodigd door het Witte Huis, resoneerde Obama hun afwijzing van de Joodse geschiedenis en ontkenning van de Joodse wortels en rechten op het Land Israël.

In Caïro beweerde Obama dat de vestiging van Israël een product was van ‘een tragische geschiedenis … Over de hele wereld werd het Joodse volk eeuwenlang vervolgd, en antisemitisme in Europa culmineerde in een ongekende Holocaust.’ Obama slaagde er nadrukkelijk niet in om een ​​woord uit te spreken over de natie van de historische banden van Israël met zijn thuisland.

In plaats daarvan kondigde hij aan dat hij van Caïro naar het concentratiekamp Buchenwald zou reizen. Jeruzalem was niet op zijn route. Obama’s speech was de meest vijandige daad die elke Amerikaanse leider ooit tegen de Joodse staat heeft gedaan. In een kamer vol met Israëls vijanden resoneerde Obama hun leugens en propaganda.

Premier Benjamin Netanyahu was naar verluidt verbluft door de existentiële vijandigheid jegens Israël en het Joodse volk dat Obama in Caïro toonde. Maar toen hij eenmaal de aard van het probleem inzag, bracht Netanyahu de volgende tien jaar door met aandringen op de waarheid. Ondanks catcalls van kritiek van Israëlische links, van liberale Amerikaanse joden, van de EU en van de Obama-administratie, stonden Netanyahu en de regeringen die hij leidde erop de waarheid steeds weer over Israël en het zionisme te vertellen en drong erop aan dat de waarheid zou worden erkend.

Bij elke gelegenheid verklaarde en bevestigde Netanyahu dat Jeruzalem de eeuwige hoofdstad van het Joodse volk is en nooit de hoofdstad van een andere natie was. Hij verklaarde en herhaalde eindeloos dat Israël het thuisland en de natiestaat van het Joodse volk is en nooit het thuisland of de natiestaat van enig ander volk was. Na verloop van tijd werd het verschil gemaakt.

De komst van tientallen wereldleiders in Jeruzalem ter gelegenheid van de Internationale Holocaustherdenkingsdag en zich inzetten voor het bestrijden van antisemitisme betekent een spectaculaire ommekeer. Door naar Jeruzalem te komen, omarmden de bezoekende hoogwaardigheidsbekleders de waarheid in het hart van het zionisme: Israël werd niet gesticht vanwege Auschwitz. Het werd gesticht omdat de Joden eindelijk thuiskwamen om als een vrije natie in hun thuisland te wonen.

Als de staat Israël in 1939 had bestaan, zou Auschwitz nooit zijn gebouwd. Of ze het zich realiseerden of niet, de aanwezigheid van deze leiders in Jeruzalem op een conferentie op Mt. Herzl, gewijd aan de bestrijding van antisemitisme, maakte duidelijk dat Israël het beste wapen tegen antisemitisme is.

Je verslaat geen antisemitisme met haatspraakwetten, hoewel oordeelkundig geschreven en toegepaste wetten kunnen bijdragen aan de inspanning. Je verslaat antisemitisme door Israël te omarmen. Hoe sterker, veiliger en vreedzamer Israël is, hoe veiliger Joden over de hele wereld zullen zijn.

Deze verbluffende uitspraak – die de leiders eenvoudig deden door samen te komen in Jeruzalem – was honderd jaar in de maak. Het is niet toevallig gebeurd. Het was het product van jaren van hard, ondankbaar werk. En als dat werk niet in de toekomst doorgaat, zal de erkenning vluchtig zijn. Obama’s presidentschap vergemakkelijkte de opkomst van anti-zionistische krachten in de Democratische partij en versterkte anti-zionisten in de Amerikaanse Joodse gemeenschap.

J Street werd gevormd bij het begin van het presidentschap van Obama. Door Israël de schuld te geven voor de afwezigheid van vrede tussen Israël en de Palestijnen, dient het als een incubator voor anti-zionistische en antisemitische Joodse groepen zoals Joodse Voice for Peace en IfNotNow, die het bestaansrecht van Israël verwerpen. Deze groepen radicaliseren op hun beurt het joodse establishment.

In 2018 veroordeelden bijna alle grote Amerikaanse joodse organisaties Israël voor de goedkeuring van de Nation-State Law door de Knesset. De wet die massale publieke steun geniet in Israël, geeft grondwettelijk gewicht aan de identiteit van Israël als de natiestaat van het Joodse volk. De oppositie van groepen zoals de Joodse Federaties van Noord-Amerika voor een wet die niet meer doet dan voor de hand liggend is een duidelijk teken dat het Amerikaanse Joodse zionisme rafelt.

Dan is er de zogenaamde ‘internationale gemeenschap’. Tijdens hun bezoeken deze week verdeelden de Russische president Vladimir Poetin, de Franse president Emmanuel Macron en Prins Charles hun tijd tussen het herdenken van de Holocaust en de belofte om antisemitisme in Jeruzalem te bestrijden enerzijds, en reizen naar Ramallah om Mahmoud Abbas te ontmoeten, Anderzijds een antisemiet die de holocaust ontkent.

De aanbeveling van de officier van justitie om Israëlische leiders en soldaten te berechten voor denkbeeldige oorlogsmisdaden is een poging van de zogenaamde internationale gemeenschap om het bestaan ​​van Israël strafbaar te stellen. Het door de Franse president Emmanuel Macron gemaakte tv-misbruik van Israëlische troepen die hem woensdag in de oude stad hebben beschuldigd, bewijst dat antisemitisme voor de Europese landen een krachtig politiek wapen blijft.

Om te zorgen voor wat nauwgezet is bereikt, moeten we ons inzetten om onze wacht te houden. We moeten de waarheid blijven vertellen en de leugens van de antisemieten oproepen. Het Joodse volk is een natie. Israël is onze staat. Als Israël in 1939 had bestaan, zoals de zionisten en de verdoemde Joden van Europa hadden gehoopt, zou er nooit een holocaust zijn geweest.

Om een ​​nieuwe Holocaust te voorkomen in een wereld die nog doordrenkt is van jodenhaat, moet de gereconstitueerde Joodse staat worden verdedigd. Israëlische leiders en burgers en aanhangers van Israël wereldwijd moeten het opnemen tegen leugenaars en bedriegers die handige mythen over de joodse identiteit creëren die overeenstemmen met hun vooroordelen en levensstijlkeuzes.

Als we deze dingen doen, zullen de evenementen van deze week de weg vrijmaken voor meer triomfen. Als we deze dingen niet doen, als we de gebeurtenissen van deze week als vanzelfsprekend beschouwen, dan zullen we de conferentie in Yad Vashem zich over tien jaar niet herinneren als het moment dat Obama’s antisemitische dekvloer in Caïro een onbeduidende historische voetnoot maakte. In plaats daarvan zullen we zijn toespraak als een keerpunt zien, en de conferentie van deze week als een onbeduidende blip op het scherm van de geschiedenis.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Caroline Glick “A great – but fragile – triumph of Zionism” van 24 januari 2020 op de site van The Jerusalem Post

2 gedachtes over “Caroline Glick: ‘Een grote – maar fragiele – triomf van het Zionisme’

  1. Joden waren & zijn hun eigen grootste vijand!

    Amerikaanse ‘progressieve & liberale’ Joden blijken met hun eeuwige kritiek op Israel & omarming van anti Israel Presidenten & leiders niets van de geschiedenis geleerd te hebben.

    Iedere wolk heeft zijn zilveren voering.

    Jodenhaat in Amerika zal vele progressieve & liberale dromers met een smak terug op de begane grond doen belanden en laten zien dat zonder Israel zij geen veilig bestaan hebben …. ook niet in Amerika.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.