Westerse feministen apathisch in het ondersteunen van misbruikte en dissidente moslimvrouwen

Plaatje hierboven: Nee, niet in in de Palestijnse gebieden, maar een gewone dag op de locale markt op het Laar in Borgerhout, deelgemeente van Antwerpen anno 2009. Alles went behalve een hiyab, niqab, khimār enz. Vanaf 2011 begon Borgerhout zijn zonen en dochters van Sharia4Belgium naar Syrië en Irak te sturen om het leger van Islamitische Staat (ISIS) te vervoegen…

Moslim- en ex-moslimfeministen en dissidenten riskeren marteling en dood in het Midden-Oosten, Centraal-Azië, Afrika en het Verre Oosten door te weigeren de hijab te dragen en door andere westerse manieren te gebruiken.

Bizar genoeg, westerse feministen en volleerde en machtige vrouwen, inclusief diplomaten en politici, trekken de hijab aan als een gebaar van culturele ‘gevoeligheid’ en als een symbool van verzet tegen vermeend racisme.

Bijvoorbeeld, de Amerikaanse vrouwelijke advocaten die de jihadisten in Guantanamo Bay verdedigen, inclusief 9/11 meesterbrein Khalid Sheikh Mohammed, dragen hijabs en abaya zodat ze hun cliënten niet ‘beledigen’, en als een manier om hun vertrouwen te winnen.

Vrouwen in het team van de heer Mohammed dragen meestal lange rokken en andere loszittende kleding bedekt met een verscheidenheid aan kleurrijke sjaals, sjaals, hoofdbedekkingen en, in minstens één geval, een uit één stuk bestaande pull-on hijab,”  rapporteerde The New York Timesop 27 december.

Er is iets radicaal mis met dit beeld en ik schrijf er al meer dan 20 jaar over. Mijn sterkste bondgenoten zijn moedige moslim- en ex-moslimvrouwen en -mannen, evenals andere feministische stammenactivisten (sikhs, hindoes). Met uitzonderingen – zoals de campagne van Eleanor Smeal tegen de Afghaanse boerka in de jaren negentig – ondersteunen de meeste liberalen, linksen en feministen alle soorten sharia-conformiteit.

Westerlingen daarentegen ondersteunen barbaars gedrag vanwege de invloed van multicultureel relativisme, een verbintenis om zelfs de intolerantie te tolereren, en als een verklaring tegen het westerse racisme. Daarbij verraden ze hun eigen feministische en humanitaire principes.

De hijab is een symbool van vrouwelijke ondergeschiktheid. Wanneer westerse feministen het fetisjeren, dekken ze ook het extreme en barbaarse misbruik van vrouwen dat vaak verborgen is onder de islamitische sluier.

Ontsluierd
Ex-moslim Yasmine Mohammed, een Canadees staatsburger van Egyptische en Palestijnse afkomst, heeft zojuist een dramatisch en hartverscheurende memoires gepubliceerd, Unveiled: How Western Liberals Empower Radical Islam.

Daarin beschrijft ze een jeugd van horror, een waarin, als een meisje, je wordt geleerd om je te schamen voor alles wat je doet, alles wat je bent. Dagelijkse slagen, wurgen, slaan, haren trekken, doodsbedreigingen en huiselijke dienstbaarheid zijn genormaliseerd, net als het meest extreme verbale geweld, voornamelijk van haar moeder.

Yasmine Mohammed’s jeugd leest als een pagina uit mijn boek Woman’s Inhumanity to Woman, een boek dat belangrijke feministische leiders in het Westen me waarschuwden om niet te publiceren dat ‘mannen het tegen ons gebruiken’.

Zoals andere slachtoffers van marteling en gevangenen van oorlog en strijd, leidt dergelijk extreem kindermisbruik tot posttraumatische stressstoornis. Het wordt zelden gevaloriseerd of medelevend bekeken wanneer de patiënt een vrouw is.

Het verhaal van Yasmine is een angstaanjagend typisch verhaal over het opgroeien in een tribale familie, gevangen met een moeder wiens enige kracht ligt in het kwellen, breken, beheersen en vernietigen van haar dochters.

Voor soortgelijke voorbeelden van genormaliseerd extreem kindermishandeling hebben we Ayaan Hirsi Ali Infidel; Sami Alrabaa’s Veiled Atrocities, Sunny Angel’s Wings, Sarbit Kaur Athwal’s Shamed, Aruna Papp’s Unworthy Creature, Jasvinder Sanghera’s Shame, Soraya Mire’s The Girl with Three Legs, en Souad’s Burned Alive.

In The Girl with Three Legs: A Memoir schrijft de Somalisch-Amerikaanse moslim Soraya Mire over het aandringen van haar moeder op genitale verminking en over wat er gebeurde toen de slachtpartij naar het zuiden ging. Artsen wilden haar litteken openmaken, maar haar moeder weigerde en veroordeelde Mire tot een leven lang pijn. Haar moeder weigerde een operatie: “Vertel deze artsen dat ik hun mening respecteer, maar ze moeten respect tonen voor ons leven.”

Veel misbruikte slachtoffers, zowel moslim als niet-moslim, keren vaak terug naar hun familie voor hulp. In het Westen trouwen misbruikte vrouwen vaak met mannen die hen misbruiken. Tribale vrouwen worden gedwongen tot gearrangeerde huwelijken waarin ze routinematig worden misbruikt.

Te veel mensen worden geconfronteerd met eergeweld van familieleden als ze zelfs maar een beetje uit de pas lopen. Meisjes die zo extreem zijn misbruikt, hebben ook identiteiten die alleen worden gedefinieerd als die van een dochter, zus, neef en vrouw; Ze zouden het moeilijk hebben zich los te maken, zelfs om hun eigen leven te redden. Ze bestaan ​​psychologisch niet als individuen en hebben geleerd dat ze het niet echt verdienen om te leven.

Dit is wat mij interesseerde in het bestuderen van de variabelen die verband houden met succesvolle ontsnappingen van eergeweld. Yasmine probeerde te ontsnappen toen ze nog een kind was, maar een politiek correcte Canadese rechter stuurde haar terug naar een misbruikhuis ondanks het bewijs van fysiek misbruik. “De rechter oordeelde dat lijfstraffen niet tegen de wet in Canada waren,” schreef ze, en vanwege onze ‘cultuur’ kunnen die straffen soms strenger zijn dan het gemiddelde Canadese huishouden.’

Yasmine vraagt ​​zich af: Als ze ‘blank’ was geweest, zouden de autoriteiten haar hebben verwijderd en de ouders / stiefouders hebben gesanctioneerd die geloofden in het beoefenen van kindermishandeling? Wat Yasmine niet begrijpt, is waarom westerse feministen hebben geweigerd om met feministische dissidenten zoals zij te staan. Bovendien, ‘[de westerse autoriteiten] zien alleen de huidskleur of de etniciteit van de dader, niet de daden die ze begaan.’

Verloren in al deze politiek correcte verhalen zijn het lot van meisjes en vrouwen met een kleur die worden gemarteld of afgeslacht Door hun families om ‘eer’ en / of gevangen te worden gezet, gemarteld of vermoord omdat ze weigerden een hijab te dragen, met hun eerste neven te trouwen en andere westerse manieren aan te nemen.

Enkele jaren geleden stelde het in Londen gevestigde Centre for Social Cohesion dat dergelijk eigendom, dwang en gedwongen ‘bedekken’ van vrouwen in verband kon worden gebracht met steun voor, of zelfs het plegen van, gewelddadige jihad. Gezond verstand suggereert dat dit het geval kan zijn, maar harde bewijzen ontgaan ons. Op zijn minst kan een dergelijke sharia-conforme familiebeheersing van vrouwen fungeren als een voedingsbodem voor ongelovige haat.

Het begon met een gewone hoofddoek…

Plaatje hierboven: “Disappearing females”. Dit verbazend fotografisch kunstwerk is van de hand van Boushra al-Moutawakel, een vrouwelijke fotograaf uit Jemen. Visueel de verdwijning van de vrouwen van Jemen voorstellend hoe zij doorheen de recente jaren verplicht werden zich meer en meer te bedekken… tot ze uiteindelijk helemaal uit het zicht verdwenen [beeldbron: Cosas]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Phyllis Chesler “Western Feminists AWOL in Supporting Abused and Dissident Muslim Women” van 9 januari 2020 op de site van The Algemeiner

2 gedachtes over “Westerse feministen apathisch in het ondersteunen van misbruikte en dissidente moslimvrouwen

Reacties zijn gesloten.