Anti-Zionisme = Antisemitisme; Wanneer kritiek op Israël antisemitisch wordt

Vorige week gaven speciale gezant voor Holocaust-kwesties Cherrie Daniels en speciale gezant om antisemitisme te monitoren en te bestrijden Elan Carr een briefing in Washington. Carr ging in op de vraag wanneer kritiek op Israël antisemitisme wordt:

Anti-Zionisme is antisemitisme
Er zijn drie primaire bronnen voor de toename van antisemitisme: de extreemrechtse etnische supremacisten, de radicaal-linkse anti-zionisten en de militante islamisten. Het is een fundamenteel principe van ons werk dat we deze bronnen niet als belangrijk beschouwen en ze ook niet minimaliseren.

Alle drie zijn gevaarlijk en moeten allemaal worden bestreden. Als een derde of tweederde van een tumor onbehandeld blijft, gaat het niet goed met de patiënt. Dus alles moet worden bestreden.

Wanneer Joodse individuen worden gedemoniseerd, gedelegimiseerd of wanneer Israël wordt vastgehouden aan een norm die niet wordt toegepast op enig ander land ter wereld, dan is dat antisemitisch. Staatssecretaris Pompeo heeft duidelijk verklaard, en ik citeer: ‘Deze onverdraagzaamheid neemt een verraderlijke nieuwe vorm aan onder het mom van ‘anti-zionisme’ …

Begrijp me niet verkeerd, kritiek op het beleid van Israël is een acceptabele zaak om te doen in een democratie. Het is wat we doen. Maar kritiek op het bestaansrecht van Israël is niet acceptabel. Anti-zionisme ontkent de legitimiteit van de Israëlische staat en van het joodse volk. Laat me verder gaan met [het] verslag: anti-Zionisme is antisemitisme, einde citaat.

Kritiek op Israël
Elke kritiek op het Israëlische beleid is legitiem zolang Israël niet wordt onderworpen aan een dubbele norm. Nu is een van de gedefinieerde voorbeelden van antisemitisme dat Israël aan een dubbele standaard wordt onderworpen. Dus zelfs kritiek op het Israëlische beleid zou antisemitisch kunnen zijn als het een kritiek is – als het een norm omvat die niet op enig ander land ter wereld wordt toegepast.

Anders dan in dat geval is elke kritiek op een beleid van de staat Israël echter legitiem. Echter, kritiek op het bestaansrecht van Israël, gericht op Israël als een joods collectief, waarbij het Joodse volk het recht op zelfbeschikking in zijn oude thuisland wordt ontzegd, worden deze in de IHRA-werkdefinitie gedefinieerd als voorbeelden van hedendaags antisemitisme.

Bijvoorbeeld de obsessieve focus van de VN-Mensenrechtenraad op het veroordelen van Israël en volgens Israël een specifiek agendapunt voor discussie en veroordeling onaanvaardbaar is, en dat is een van de redenen waarom de Verenigde Staten zijn weggelopen. En we zien onder leiding van president Trump en secretaris Pompeo een vastberadenheid om niet samen te werken in dit soort singles van de ene Joodse staat ter wereld en Israël te behandelen zoals geen ander land zou moeten worden behandeld.

Nu, nogmaals, kritiek op het Israëlische beleid, zeker. Je kunt het Amerikaanse beleid, het beleid van Israël en het beleid van elk land bekritiseren. Maar wees eerlijk, pas geen dubbele normen toe en twijfel niet aan het bestaansrecht van de Joodse staat.


Bronnen:

♦ naar een artikel van EoZ “Reporter tries to justify treating Israel with double standards” van 18 januari 2020 op de site van Elder of Ziyon

Een gedachte over “Anti-Zionisme = Antisemitisme; Wanneer kritiek op Israël antisemitisch wordt

Reacties zijn gesloten.