Waarom de Gazaanse Palestijnen toch zoveel hielden van de Iraanse generaal Soleimani

Plaatje hierboven: Palestijnse proxies dingen om de gunsten (wapens en geld) van Iraans generaal Soleimani (linksboven) met Hamasleider Khaled Meshaal en Ziyad Al-Nakhalah, de leider van Islamitische Jihad (PIJ). Op de achtergrond een plaatje van stichter van Hamas sjeik Ahmed Yassin die in 2004 werd geliquideerd door Israël

Waarom zijn de Palestijnse proxies (huurlegers) van Iran, Hamas en de Islamitische Jihad, verontrust over de dood van Qassem Soleimani, commandant van de Quds Force van de Iraanse Revolutionaire Garde, die werd gedood in een Amerikaanse luchtaanval op 3 januari 2020?

De twee door Iran gesteunde groepen in de Gazastrook waren er snel bij om te rouwen over de ‘martelaar’ Soleimani en veroordeelden zijn moord als een ‘Amerikaans-zionistisch plan’. Leiders van Hamas en de islamitische Jihad beschrijven de dood van Soleimani als een ‘groot verlies voor Palestina en het Palestijnse verzet’.

Hamas en de islamitische Jihad zetten een rouwtent op voor Soleimani in de Gazastrook, waar hun vertegenwoordiger de Palestijnen uitnodigde om condoleances aan te bieden voor de dood van de Iraanse militaire commandant. De hoofden van de twee groepen, Ismail Haniyeh (Hamas) en Ziad Al-Nakhalah (Islamitische Jihad) reisden ook naar Iran om de begrafenis van Soleimani bij te wonen en de leiders van Iran te condoleren over zijn dood.

De reactie van Hamas en de Islamitische Jihad op de dood van Soleimani is het bewijs dat de twee groepen lang als proxies van Iran in de Gazastrook hebben gediend, de thuisbasis van twee miljoen Palestijnen. Zonder de financiële, militaire en politieke steun van Iran zouden Hamas en de islamitische Jihad niet in staat zijn geweest hun controle over de Gazastrook te behouden.

Soleimani gebruikte zijn Quds Force om de proxies van Iran te ondersteunen, niet alleen in de Gazastrook, maar ook in Irak, Jemen, Syrië en Libanon. Terwijl hij de pro-Iran milities in de Arabische landen gebruikte om veel Arabieren te doden, steunden Soleimani en zijn Quds Force Hamas en de Islamitische Jihad in hun jihad (heilige oorlog) tegen Israël.

Soleimani steunde ook Hamas en de islamitische Jihad in hun conflict met de Palestijnse Autoriteit (PA) en droeg daarmee verder bij aan de verdieping van de verdeeldheid onder de Palestijnen. De missie van Soleimani was niet alleen om ervoor te zorgen dat Hamas en de Islamitische Jihad hun controle over de Gazastrook behouden, maar dat ze ook voldoende wapens hebben om hun strijd tegen Israël voort te zetten.

Om hun openbare rouw om Soleimani te rechtvaardigen, hebben Hamas en de islamitische Jihad de afgelopen dagen onthuld dat de gedode Iraanse militaire commandant een belangrijke rol speelde bij het ontwikkelen van hun militaire vermogens, met name met betrekking tot tienduizenden raketten waarop werd geschoten Israël uit de Gazastrook in het afgelopen decennium.

Ahmed Abdel Hadi, die fungeert als de ‘ambassadeur’ van Hamas in Libanon, onthulde in een interview op 9 januari dat Soleimani een belangrijke rol speelde bij het helpen produceren en ontwikkelen van hun arsenaal raketten in de Gazastrook.

“De martelaar Soleimani heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de militaire vermogens van de Palestijnse verzetsgroepen, omdat hij er volledig van overtuigd was dat de noodzaak bestond om de zionistische entiteit en haar bezetting van Palestina te confronteren”, zei Abdel Hadi op de Al-Ahd-nieuwswebsite. “Hij geloofde in de noodzaak om Palestina te bevrijden” [lees: Israël vernietigen en vervangen door een islamitisch kalifaat].

De Hamas-functionaris zei dat dankzij de steun van Soleimani, de vanuit de Gazastrook afgevuurde raketten een miljoen Israëliërs naar bommenschuilplaatsen konden sturen. Volgens Abdel Hadi had Hamas ervan afgezien te praten over de rol van Soleimani bij het upgraden van de raketten “omdat de omstandigheden niet geschikt waren om dit voor zijn dood te doen.”

Hamasleider Mahmoud Zahar sprak ook over de rol van Soleimani bij de ondersteuning van de Palestijnse jihad tegen Israël. Soleimani, zei hij, “gaf de Palestijnse gewapende groepen alles wat ze nodig hadden om hun militaire vermogens te ontwikkelen. Hij gaf Palestina meer dan men zich kan voorstellen.

Zahar onthulde dat Soleimani en zijn Quds Force Hamas en de Islamitische Jihad sinds het begin van de jaren negentig van geld en wapens voorzien. Zahar herinnerde eraan dat Soleimani ooit Hamas 22 miljoen dollar gaf om zijn salarissen te kunnen betalen aan zijn werknemers. “Het martelaarschap van Soleimani is een groot verlies voor het [Palestijnse] verzet,” voegde Zahar eraan toe. “Deze man gaf hoop aan de moslims met betrekking tot de bevrijding van Palestina.”

Ziyad Al-Nakhalah, de leider van de Islamitische Jihad (PIJ), zei tijdens een condoleancebezoek aan de familie van Soleimani in Iran dat de gedode generaal de Palestijnen verschillende vormen van hulp bood, met name geld en wapens.

Abu Hamzeh, woordvoerder van de militaire vleugel van de islamitische Jihad, Al-Quds Brigades, merkte op dat Soleimani gedurende twee decennia toezicht hield op de directe ondersteuning van Palestina en de overdracht van militaire en veiligheidsexpertise aan de Palestijnse gewapende groepen in de Gazastrook. De Haman-bevelhebber begroet als een ‘leider van moslimstrijders’, verklaarde Abu Hamzeh dat de islamitische Jihad trots was op Soleimani omdat hij “Amerika en de zionistische entiteit intimideerde”.

De leiders van Hamas en de Islamitische Jihad proberen er nu voor te zorgen dat Iran hen wapens en geld blijft verschaffen in het post-Soleimani-tijdperk. Dat is misschien de reden waarom de twee groepen openlijk hun verdriet hebben getoond over de dood van een Iraanse generaal en vriend die hen hielp bij het bereiken van hun doel om Israël te vernietigen en te vervangen door een islamitische staat.

Door zich openlijk af te stemmen op Teheran, spugen Hamas en de Islamitische Jihad in het gezicht van soennitische moslims die Iran en zijn sjiitische proxy’s beschouwen als de ware bedreiging voor stabiliteit in het Midden-Oosten. Veel Arabieren hebben hun verontwaardiging geuit over het publiek van de twee Palestijnse groepen over de dood van Soleimani.

Deze Arabieren hebben beweerd dat ze niet kunnen begrijpen waarom Hamas en de Islamitische Jihad rouwen om een ​​Iraanse generaal die verantwoordelijk is voor het doden en ontheemden van duizenden mensen in Irak, Syrië en Jemen. Sommige Arabieren spotten met de twee Palestijnse groepen omdat ze Soleimani bestempelden als “de ‘martelaar van Jeruzalem’ in een tijd ‘toen de meeste van zijn raketten en kogels werden gebruikt om Arabieren en moslims te doden om het Iraanse plan van uitbreiding van de controle naar Arabische en islamitische landen uit te voeren.

Hamas en de Islamitische Jihad hebben aangetoond dat ze niets geven om de duizenden Arabieren en moslims die zijn gedood door de Quds Force van Soleimani. Wat deze groepen betreft, rechtvaardigt het doel de middelen. Het einddoel voor Hamas en de islamitische Jihad blijft de eliminatie van Israël en ze zijn bereid om hun krachten te bundelen met de duivel om hun ambities te bevorderen.

Het valt nu nog te bezien hoe de Palestijnse Autoriteit en de Arabische staten, waaronder Egypte, zullen reageren op de hernieuwde alliantie tussen de in Gaza gevestigde groepen en Iran. Zal PA-president Mahmoud Abbas zijn beslissing om Hamas uit te nodigen om deel te nemen aan nieuwe Palestijnse presidents- en parlementsverkiezingen heroverwegen? Zullen de Egyptenaren hun contacten met Hamas en de Islamitische Jihad opschorten in het licht van de open band van de twee groepen met de Iraniërs?

Door Hamas en de Islamitische Jihad niet ter verantwoording te roepen voor hun acties, in het bijzonder hun voortdurende samenwerking met Teheran, Abbas en de Egyptenaren, zou Iran en zijn Quds Force hun aanwezigheid in de Gazastrook verder kunnen consolideren. Abbas en de Egyptenaren moeten Hamas en de islamitische Jihad op zijn minst waarschuwen om de Gazastrook niet te veranderen in een andere basis voor de Quds Force van Soleimani in de regio.

De voortdurende samenwerking tussen Iran en de in Gaza gevestigde groepen vormt een onmiddellijke dreiging, niet alleen voor Israël, maar ook voor de PA, Egypte en andere Arabieren die tegen de expansieve plannen van Teheran in de regio zijn.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Khaled Abu Toameh “Why Some Palestinians Love Soleimani” van 15 januari 2020 op de site van The Gatestone Institute

Een gedachte over “Waarom de Gazaanse Palestijnen toch zoveel hielden van de Iraanse generaal Soleimani

Reacties zijn gesloten.