Ik ben zo blij dat ik mijn kinderen opvoed in Israël. Dit is waarom

Toen ik in Amerika woonde, had ik mezelf geen helikopter ouder genoemd hebben. Ik zou gezegd hebben dat ik waakzaam was. Ik zou je gezegd hebben dat mijn man en ik als ouders ‘begrensd’ waren, voorzichtig met wat we onze twee kinderen zouden laten doen. We hebben suiker en schermtijd beperkt. We vermaanden onze kinderen om ‘Wees voorzichtig!’ te zijn – waarschijnlijk te vaak.

Toen verhuisden we een jaar geleden naar Israël en alles veranderde. Sinds ik ben verhuisd, realiseer ik me dat onze oude opvoedingsstijl veel angst met zich meebracht. We voelden ons alsof we onze kinderen moesten beschermen zolang we konden tegen de realiteit van de wereld.

Maar in Israël, een plaats waar zelfs kinderen worden blootgesteld aan de harde realiteit van oorlog, terrorisme, geweld en haat, hebben de kinderen op de een of andere manier een groter gevoel van vrijheid, verantwoordelijkheid en onafhankelijkheid. Als nieuwe immigrant wist ik dat mijn opvoedingsaanpak zich zou moeten aanpassen aan de culturele en praktische verschillen in het leven in ons nieuwe huis. Dus liet ik het een beetje los.

De eerste keer dat ik mijn 9-jarige dochter alleen naar de synagoge liet lopen, hadden mijn ooms Shabbat op bezoek en ze hadden iemand nodig om hen te begeleiden. Mijn dochter escorteerde ze om te sjouwen en liep toen voor het eerst alleen terug – rood van de hitte, maar wild en opgewonden door haar nieuwe onafhankelijkheid. Nu loopt ze alleen naar plaatsen, niet alleen op Sjabbat, maar altijd. Ze vindt het heerlijk dat ze onze mooie buurt zelfstandig kan verkennen en dat mijn man en ik erop vertrouwen dat ze verantwoordelijk genoeg is om gezond verstand te gebruiken en veilig te zijn.

Met mijn zoon begon ik vaker ja te zeggen. Hij is 6 en het soort kleine jongen die van de natuur houdt. Toen we voor het eerst aankwamen in ons nieuwe huis aan de rand van een bos, voelde hij zich onmiddellijk aangetrokken tot het bos, bedwelmd door het potentieel voor exploratie en ontdekking. Dus lieten we hem in bomen klimmen, over keien klimmen en de kleine dieren observeren die hij vond. Omdat hij in Israël was, wilde ik dat hij zich aangetrokken voelde tot het land, verbonden met en ondergedompeld in zijn oude heiligheid. Dat verlangen overwon elke moederlijke angst waaraan ik vasthield.

Nu gedijt hij in de buitenlucht op een manier die onmogelijk was in het voorstedelijke appartementencomplex waarin we in New Jersey woonden. Ondertussen heb ik de Hebreeuwse namen voor alle verschillende soorten slakken geleerd, wat van vitaal belang is voor het opvoeden van mijn 6-jarige.

Een van de meest ongelooflijke transformaties die ik bij mijn kinderen heb gezien, is hun vermogen om snel over te schakelen op het spreken van Hebreeuws. Hoewel ik soms nog steeds moeite heb in de supermarkt, zijn mijn kinderen volledig ondergedompeld in Hebreeuws sprekende leeftijdsgenoten en leraren, en hebben zich zo snel aangepast dat het moeilijk voor mij is om te geloven. Wanneer ze spelen, schakelen ze onmiddellijk over naar Hebreeuws – de taal van de speeltuin.

Mijn zoon leert lezen – in het Hebreeuws nog vóór het Engels. Mijn dochter leert wiskunde in het Hebreeuws, wat betekent dat we geen van beiden kunnen achterhalen waar de ander over praat als we haar huiswerk samen proberen te maken.

Ik heb een joodse opleiding genoten via de universiteit en mijn Hebreeuws is op zijn best conversatie, en doorspekt met veel te veel bijbelse termen die eigenlijk niet worden gebruikt in het moderne Hebreeuws. Wanneer ik een Joodse tekst opneem om te studeren, heb ik de hulp van een woordenboek nodig. Nefesh B’Nefesh heeft ons geholpen om ons nieuwe leven hier te beginnen, maar ik mag er nog steeds niet aan denken om een ​​Hebreeuwse krant te lezen.

Mijn kinderen zullen geen van deze problemen hebben. Als ze opgroeien, hebben ze geen vertaling nodig om hen te helpen de liturgie van het gebedenboek te begrijpen. De taal en teksten van onze voorouders zullen toegankelijk zijn op een manier die ze nooit voor mij zullen zijn. Voor hen is het Hebreeuws niet alleen de taal van onze voorouders en onze traditie, maar van hun dagelijks leven. Dat is het grootste geschenk.

Ik zal altijd een Amerikaan zijn die in Israël woont, ondanks mijn inspanningen. Maar mijn kinderen zullen opgroeien tot Israëliërs. Hun popcultuurreferenties, hun dialect, hun politiek – het zal allemaal Israëlisch zijn. Ze zullen Engels van thuis hebben dat hen zal helpen de wereld rond te navigeren, maar het Hebreeuws zal hen naar dit land en zijn volk rooten.

Mijn kinderen zijn afstammelingen van de vierde generatie van overlevenden van de Holocaust. Mijn overgrootouders hadden nooit gedacht dat mijn kinderen de dromen van hun voorouders zouden leven in de Joodse staat. Dit is hun geboorterecht en er is geen plek zoals thuis.

door Shira Lankin Sheps


Bronnen:

♦ naar een artikel van Shira Lankin Sheps “I’m So Glad I’m Raising My Kids in Israel. Here’s Why” van 26 november 2019 op de site van Kveller

2 gedachtes over “Ik ben zo blij dat ik mijn kinderen opvoed in Israël. Dit is waarom

  1. In Israel laten ze alle zichzelf zo belangrijk vindende Westerse Jodenhaters vastkoken in hun eigen haat.

    Er worden de meest ironische grappen over gemaakt.

    Europeanen en hun ‘wij zijn géén antisemiten, wel humanitairen’.

    LOL!

    Like

Laat een reactie achter op ruud beijer Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.