Waalse & Vlaamse soldaten namen deel aan het bloedbad van 6000 Joodse vrouwen tijdens WOII

Waalse en Vlaamse soldaten die collaboreerden met de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben deelgenomen aan de moord op 6.000 Joodse vrouwen uit het Stuthof kamp in Polen. Tot nog toe klonk het verhullend dat Vlaamse en Waalse collaborateurs enkel “tegen de Bolsjewisten gingen strijden” en niets anders. Dat ze tevens deelnamen aan oorlogsmisdaden werd zorgvuldig weggelaten uit de naoorlogse verslagen.

De massacre op de duizenden Joodse vrouwen in Palmnicken in januari 1945 was een misdaad tegen de menselijkheid, zoals blijkt uit een verslag van de Duitse justitie, volgens een reportage op de website van de Franstalige televisie RTBF. De documentaire “Papy était-il un nazi?” (“Was opa een nazi?”) wekt grote beroering in franstalig België, want tot nu toe werd altijd aangenomen dat alleen Vlaamse collaborateurs Duitse soldaten hadden geholpen bij oorlogsmisdaden.

Deze verklaring is het resultaat van een onderzoek naar de RTBF, uit het getuigenis van Anthony, de zoon van een voormalige Rexist tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daaruit blijkt dat franstaligen uit Wallonië en Brussel hebben deelgenomen aan het bloedbad van 6000 Joodse vrouwen Stuthof, Polen.

Op dat moment, in januari 1945, begrijpen de Duitsers dat zij de oorlog hebben verloren. Ze vernietigen zoveel mogelijk belastend bewijsmateriaal: gaskamers, kampen, enz. Dat vreselijk lot overkomt dus ook 6000 Joodse vrouwen die, bewaakt door Vlaamse soldaten en franstalige soldaten uit Wallonië en Brussel, worden geëlimineerd op bevel van nazi-Duitsland.

In januari 1945 -een hele koude winter, het was min twintig, min dertig graden op dat ogenblik- werden die mensen op transport gezet, te voet“, vertelt Frank Seberechts. “Ze moesten vanuit hun kampen marcheren, eerst in de richting van Köningsberg, later naar de kust toe. Die mensen waren gekleed in hun dunne kampkleding, sommigen hadden een deken of kartonnen schoenen.”

Hun laatste reis begon: ze beginnen lopen naar de stad Königsberg, een weg van zowat honderd kilometer. Langs de weg, sterven de Joodse vrouwen één voor één van de honger, de ijzige koude en ontbering, vóóraleer ze hun bestemming bereiken. Ze vervolgen hun weg verder naar het dorp Palmnicken. Dat is waar het bloedbad zal plaatsvinden.

De resterende 2000 of 3000 Joodse vrouwen worden langsheen de kustlijn verder in de richting van het haventje gedreven. Daar werden groepen van afgezonderd en in de ijskoude zee gedreven. Ze werden dan doodgeschoten of er werd met granaten naar hen gegooid, ze zakten door het ijs van de zee en verdronken. Van de 6.000 mensen hebben maar enkele tientallen heel die tocht overleefd.

Volgens Frank Seberechts, een historicus van CEGESOMA, het Belgische expertise centrum voor de geschiedenis van de 20ste eeuw conflicten, vertelde: “Ze worden beschoten met mitrailleeurs, ze gooien granaten naar hen. Sommigen zullen niet schieten, maar anderen, echter, beschrijven het plezier dat ze ervaren om deze vrouwen te executeren in hun geschriften na de oorlog. Hun haat kent geen grenzen.”

De veronderstelling dat de Waalse militairen een misdaad tegen de menselijkheid hebben begaan, wordt ondersteund door een verslag van 1.600 pagina’s, geschreven door een Duitse rechter in de jaren 1960. Er waren ongeveer twintig Duitse officieren maar ook 120 en 150 buitenlandse bewakers kwamen uit westerse landen. Overlevenden van het bloedbadgetuigden dat diegenen die schoten Duits, Russisch en Litouws spraken, maar ook Frans en Vlaams.

Voor ons was het een ongelooflijke ontdekking. Hoe mensen er toe komen om mensen te vermoorden aan de andere kant van het continent, onschuldige Joodse vrouwen? Het werd duidelijk vermeld in de officiële documenten van de Belgen, en de Walen hadden eveneens deelgenomen aan het bloedbad,” zei de journalist Alexys Shabunin, auteur van een artikel over het bloedbad Palmnicken op La Une van de RTBF.

Ondanks een strenge en nauwkeurige compilatie van de wreedheden die werden begaan, zal geen van de betrokken misdadigers officieel worden geregistreerd voor het gepleegde oorlogsmisdrijf. “Niemand is veroordeeld. De belangrijkste verdachte, Fritz Weber, de SS’r, die het konvooi leidde, werd gearresteerd. Maar in 1965, pleegde hij in de gevangenis zelfmoord voordat hij zou terechtstaan. Ze hebben geen andere verdachten kunnen vinden. Maar dit enorme verslag zal niet resulteren in een veroordeling. noch de Duitsers noch de Russen, noch Vlamingen of Walen,” besloot de journalist.

Plaatje hierboven: Monument in Palmnicken ter herdenking van de duizenden Joden die op 31 januari 1945 werden vermoord tijdens en op het einde van de Dodenmars die begon in KZ Stuthof en via Königsberg eindigde in Palmnicken aan de Baltische kust (plaatje hieronder) op zowat 50 kilometers ten noordwesten van Königsberg (tegenwoordig Kaliningrad) [beeldbron: Gedenkstättenportal]

Bloedbad in Palmnicken aan de kust van de Baltische Zee


Bronnen:

♦ naar een artikelVlamingen én Walen betrokken bij massamoord op 6.000 Joodse vrouwen in Polen tijdens WO II” van 26 november 2019 op de site van VRT NWS

♦ naar een artikelDes soldats wallons ont participé au massacre de 6.000 femmes juives durant la seconde guerre mondiale” van 26 november 2019 op de site van Le Soir

♦ naar een artikel van Claudine Douillet “Antisémitisme: 6000 femmes juives massacrées par des soldats wallons” van 26 november 2019 op de site van Alliance

Een gedachte over “Waalse & Vlaamse soldaten namen deel aan het bloedbad van 6000 Joodse vrouwen tijdens WOII

  1. Wat steeds weer naar boven komt drijven is de enorme ‘beschaving & menselijkheid’ van de gemiddelde Europeaan.

    Allemaal hebben ze het bloed van hun voorouders aan hun handen.

    De straten van Europa en die in vele uithoeken van de wereld zijn geplaveid met bloed door deze Europeese beschaving.

    De arrogante Europeaan die er nog stééds niet voor terugdeinst om anderen te beleren over beschaving & menselijkheid.

    Dat is de Europeaan die opnieuw mensen uitsluit omdat ze Joods zijn en anderen laat verzuipen omdat ze vluchteling zijn (terecht of niet) of opnieuw in mensonterende kampen plaatst (tot hun status is bepaald).

    De gemiddelde Europeaan heeft niets van zijn misdadig verleden geleerd en i.p.v. te zwijgen adviseerd hij anderen over goed & kwaad.

    Like

Reacties zijn gesloten.