Joodse percepties van Europees antisemitisme zijn zorgwekkend nauwkeurig

De drie meest voorkomende stereotypen vormen een nette samenvatting van de driekantige veroordeling van de Joden: ♦ ze domineren de economie en de financiële markten; ♦ ze zijn loyaler aan de staat Israël dan aan het continent; en ♦ ze praten eindeloos over hun lijden tijdens de Holocaust.

De volgende citaten zijn afkomstig van Joodse burgers uit verschillende Europese landen, verzameld tijdens een onderzoek eerder dit jaar over Joodse percepties van antisemitisme dat werd uitgevoerd door de Europese Unie.

♦“Antisemitisme en racisme zijn als de Wiener Schnitzel. Ze maken deel uit van het Oostenrijkse culturele erfgoed, net als vreemdelingenhaat en ‘we zijn anders.’ Er is niets om tegen te vechten, alleen het onderdrukken van de gevolgen moet voldoende zijn.”

♦“Zoals het nu gaat, ervaar ik bijvoorbeeld dat‘ Jood ’een wijdverbreid woord is in Kopenhagen. Als een Jood die in Denemarken is opgegroeid, heb ik altijd vermeden mensen te laten zien / vertellen dat ik een Jood ben.”

♦”De afgelopen 12 jaar is antisemitisme niet langer een taboe in Duitsland, en daarom komt het vaker voor – verbaal en fysiek, op Duitse straten en in sociale media.”

♦“Ik kan niet worden gediscrimineerd [hier in Polen] als niemand weet dat ik joods ben. Ik beantwoord een directe vraag over mijn nationaliteit met een leugen. ”

♦”Op het werk en in de media en in de sociale media is antisemitisme [in Frankrijk] een dagelijkse en niet onderdrukte gebeurtenis.”

Er hangt een sfeer van berusting boven deze opmerkingen – een gevoel dat vijandigheid tegenover Joden iets is dat moet worden beheerd, in plaats van verslagen. De hierboven aangehaalde Oostenrijkse respondent omschreef geestig antisemitisme in zijn land als verwant aan een schnitzel, een onuitwisbaar deel van het sociale en culturele weefsel van dat land dat dodelijke gevolgen kan hebben als we niet voldoende voorzichtig zijn. De respondenten in Denemarken en Polen namen een soortgelijk standpunt in en voerden feitelijk aan dat de meest efficiënte manier om antisemitische intimidatie te voorkomen niet was om in de eerste plaats joods te zijn.

Hoe moeilijk deze citaten ook zijn om te lezen, ze zijn niettemin in overeenstemming met de statistische gegevens in het onderzoek dat werd gevoerd door de E.U. onder de Europese joden. Een volledige 85 procent van de respondenten op het continent was het erover eens dat antisemitisme een ‘probleem’ was, met een aantal dat het omschreef als een ‘groot probleem’. Zoals de Europese Unie in de samenvatting bij het rapport opmerkte:

Honderden respondenten ervaren persoonlijk een antisemitische fysieke aanval in de 12 maanden voorafgaand aan de enquête. Meer dan één op de vier (28%) van alle respondenten ondervond minstens één keer in die periode antisemitische intimidatie. Degenen die Joodse items in het openbaar dragen of tonen die ze als joods kunnen identificeren, worden meer antisemitisch lastiggevallen (37%) dan degenen die dat niet doen (21%).

Een ander, recenter onderzoek van antisemitisme door de Anti-Defamation League (ADL) vorige week – deze keer uitgevoerd onder niet-Joden op vier continenten, waaronder die 12 Europese landen waarvan de Joodse burgers werden ondervraagd door het onderzoek van de E.U., toont nogal deprimerend aan dat de huidige Joodse angsten in Europa gebaseerd zijn op een min of meer nauwkeurige lezing van hun omringende realiteit. Overweeg bijvoorbeeld de verklaring in de ADL-enquête dat ‘een groot deel van ons leven wordt gecontroleerd door geheime samenzweringen georganiseerd door machtige groepen.’

In Frankrijk stemde 52 procent van de respondenten ermee in, terwijl in Duitsland 37 procent het eens was met die verklaring en in Spanje 58 procent overeenkomst. Evenzo vormen de drie meest voorkomende antisemitische stereotypen in Europa een mooie inkapseling van de driehoekige veroordeling van de Joden: ze domineren onze economie en onze financiële markten; ze zijn loyaler aan de staat Israël dan aan ons; ze praten eindeloos over hun lijden tijdens de nazi-holocaust.

Kritiek op zowel het onderzoek van de E.U. onder joden alsook het ADL-onderzoek onder niet-joden onderstrepen de verdeling van antisemitische opvattingen over de uitersten van links en rechts, evenals over verschillende religieuze en etnische gemeenschappen. Van de honderden Joodse respondenten die door de Europese Unie werden ondervraagd en die persoonlijk antisemitische intimidatie hadden meegemaakt, zei 30 procent dat de dader iemand was met ‘moslim-extremistische’ opvattingen, 21 procent zei dat ze het doelwit waren geweest van iemand met ‘linkse’ opvattingen en 13 procent door iemand met ‘rechtse’ opvattingen. Volgens het ADL-onderzoek is antisemitisme links meer aanwezig in België en Nederland, terwijl antisemitisme in Duitsland en Oostenrijk voornamelijk van rechts komt.

Wat de ADL-enquête ook liet zien, is dat of de manifestatie van antisemitisme links of rechts groter is, de onderliggende animus – Joodse rijkdom, Joodse ontrouw, Joods tribalisme – voor beide hetzelfde is. Onder Europese moslims constateerde de ADL dat de acceptatie van antisemitische stereotypen aanzienlijk hoger was in deze gemeenschappen – gemiddeld bijna drie keer zo hoog – dan onder de nationale populaties in de zes onderzochte landen: België, Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje en Het Verenigd Koninkrijk.

Er zijn andere gegevens over antisemitisme verzameld in de afgelopen 12 maanden die dit grimmige beeld alleen maar versterken. Joodse gemeenschappen in Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Denemarken hebben allemaal een aanzienlijke toename van antisemitische delicten gemeld. Tegelijkertijd benadrukken al deze gemeenschappen dat deze stijgingen in feite groter kunnen zijn dan geregistreerd, aangezien de meeste slachtoffers van antisemitisme hun ervaringen niet melden aan gemeentelijke instanties of wetshandhavingsinstanties.

Kortom, 2019 was een jaar waarin we veel hebben geleerd over hoe Joden in Europa antisemitisme zien en hoe niet-joden het zien, evenals de omvang van het probleem en de soorten anti-joden thema’s die blijven resoneren. We hebben ook geleerd dat, zelfs met strengere wettelijke sancties, er een limiet is aan wat regeringen kunnen of willen doen om antisemitisme tegen te gaan. De gegevens suggereren dat het op het niveau is van wat soms ‘het maatschappelijk middenveld’ wordt genoemd – onze scholen en hogescholen, onze erediensten, onze politieke verenigingen en vooral onze sociale media – dat het echte werk van het bestrijden van antisemitisme nog moet beginnen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ben Cohen “Jewish perceptions of European anti-Semitism are worryingly precise” van 25 november 2019 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

♦ naar een artikel van John-Paul Pagano “How Anti-Semitism’s True Origin Makes It Invisible To The Left” van 29 januari 2018 op de site van The Forward

2 gedachtes over “Joodse percepties van Europees antisemitisme zijn zorgwekkend nauwkeurig

  1. In dit onderzoek word gesproken over links & rechts maar de grote afwezige is de Moslim Jodenhater.

    Wat we vooral uit dit onderzoek kunnen leren is dat:
    *Joden op niemand moeten vertrouwen behalve op zichzelf.
    *Ze groot & sterk moeten zijn.
    *Jodenhaat nooit hun fout is.
    *Jodenhaters onbeleerbaar zijn.

    Generaties komen & gaan maar Jodenhaat blijft altijd bestaan!
    Gelukkig dat iedere twijfel hiermee uit de weg is geruimd!

    Like

Reacties zijn gesloten.