De vierde ‘nee’ van de resolutie van Khartoem: geen terugkeer van Palestijnse vluchtelingen

Plaatje hierboven: De Arabische wereld verklaarde zijn Drie x Neen’s tegen Israël in 1967 en verzegelde daarmee ook effectief het lot van Palestijnse vluchtelingen, die aldus nooit meer naar hun huizen in Israël zouden kunnen terugkeren: geen vrede geen terugkeer.

In de nasleep van de vernederende nederlaag van de Arabieren in de oorlog van juni 1967 met Israël, kwamen de leiders van acht Arabische landen bijeen in Khartoem, Soedan om hun eenheid met elkaar te verkondigen en de zaak tegen Israël dat zojuist de Sinaï op Egypte had veroverd en de Westelijke Jordaanoever en Jeruzalem op Jordanië en de Golanhoogten op Syrië.

Ze publiceerden de Khartoem-resolutie die onder andere de beruchte ‘Three No’s’ (3 keer Neen) met betrekking tot Israël verkondigde:

3. De Arabische staatshoofden zijn overeengekomen hun politieke inspanningen op internationaal en diplomatiek niveau te verenigen om de gevolgen van de agressie te elimineren en te zorgen voor de terugtrekking van de agressieve Israëlische troepen uit de Arabische landen die sinds de agressie van 5 juni zijn bezet. Dit zal gebeuren in het kader van de belangrijkste principes waaraan de Arabische staten zich houden, namelijk geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen ermee en aandringen op de rechten van het Palestijnse volk in hun eigen land.

Plaatje hierboven: Khartoem 1 september 1967. Acht Arabische staatshoofden richten het cordon sanitaire op rondom de Joodse staat en vaardigen hun 3 Neen’s uit: geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen ermee…

De komedie van klassieke clowns gaat misschien verloren bij de luisteraars van latere generaties, maar de Arabische staatshoofden maakten van de Palestijnse kwestie met hun ‘eigen land’ een nieuwe prioriteit nadat aan 18 jaar bezetten van de Westelijke Jordaanoever en Gaza tussen 1949 en 1967 een einde was gekomen en deden verder geen enkele moeite om een ​​onafhankelijke Palestijnse staat te creëren.

Wat meer is, de geen vrede / erkenning / onderhandelingen met Israël verhinderde niet alleen een weg naar vrede voor alle Arabische actoren met Israël, het sloeg de deur dicht voor Palestijnse vluchtelingen die een kans hadden om terug te keren naar hun huizen in Israël.

Zoals vermeld in Resolutie 194, punt 11 van de Algemene Vergadering van de VN van 1948…

… moeten vluchtelingen die naar hun huizen willen terugkeren en in vrede met hun buren willen leven, dit op de vroegst mogelijke datum worden toegestaan en compensatie moet worden betaald voor het onroerend goed aan diegenen die ervoor kiezen niet terug te keren en voor hun verlies van of schade aan eigendommen.

De resolutie van Khartoem van 1967 maakte duidelijk dat er geen vrede met Israël zou zijn, en bijgevolg geen terugkeer voor eventuele vluchtelingen. Dit was geen nieuw of nieuw probleem voor de Arabische wereld. In oktober 1950, niet lang na het einde van de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël, zochten de Verenigde Naties een methode om de ontheemde Arabieren te behandelen die Israël hadden verlaten.

De VN-verzoeningscommissie voor Palestina heeft nota genomen van de mening van de eerste premier van Israël, David Ben Gurion, over de status van de Arabische vluchtelingen:

Het standpunt van Ben Gurion in deze passage [Resolutie 194] maakte de mogelijkheid van een terugkeer van de vluchtelingen naar hun huizen afhankelijk van de vestiging van vrede: zolang de Arabische Staten weigerden vrede te sluiten met de Staat Israël was duidelijk dat Israël niet volledig kon vertrouwen op de verklaring die Arabische vluchtelingen zouden kunnen afleggen met betrekking tot hun voornemen om in vrede met hun buren te leven. Ben Gurion sloot de mogelijkheid van acceptatie voor repatriëring van een beperkt aantal Arabische vluchtelingen niet uit, maar hij maakte duidelijk dat de Israëlische regering van mening was dat een echte oplossing van het grootste deel van de vluchtelingenkwestie lag in de hervestiging van de vluchtelingen in Arabische staten. Aan de andere kant erkende Ben Gurion het humanitaire aspect van het probleem volledig en verklaarde hij bij verschillende gelegenheden dat de Israëlische regering, wanneer de tijd kwam, bereid zou zijn deel te nemen aan de inspanningen die nodig zijn voor de oplossing ervan en dat zij dit doen in een oprechte geest van samenwerking. Ben Gurion vertelde de Commissie echter dat de Israëlische regering de vluchtelingenvraag beschouwde als een van de kwesties die moeten worden onderzocht en opgelost tijdens de algemene onderhandelingen over de vestiging van vrede in Palestina.

Arabische staten verwierpen het bestaan ​​van de Joodse staat bij de oprichting in 1948 en groeven zich daar dieper in na het verlies van territorium dat HEN toebehoorde (in tegenstelling aan lokale Palestijnen) in 1967. Terwijl Egypte en Jordanië vredesovereenkomsten met Israël ondertekenden in respectievelijk in 1979 en 1994, deed de rest van de Arabische wereld dat nog steeds niet. Dertig Arabische en moslimstaten weigeren tot op vandaag nog steeds het fundamentele bestaan ​​van Israël te erkennen.

Dus terwijl het aantal Palestijnse ‘vluchtelingen’ in 1967 ongeveer 1 miljoen bedroeg, steeg dat aantal naar meer dan 5,5 miljoen in 2019. Zoveel Arabieren naar Israël zou brengen, zou de demografische samenstelling en het karakter van Israël volledig veranderen, een punt dat de Verenigde Naties met afschuw vervullen als het gaat om joden die op de Westelijke Jordaanoever wonen, zoals in Resolutie 2334 van de VN-Veiligheidsraad 2016 werd verklaard: “Alle maatregelen veroordelen die gericht zijn op het wijzigen van de demografische samenstelling, het karakter en de status van het Palestijnse gebied dat sinds 1967 wordt bewoond, inclusief Oost-Jeruzalem.

Als een zo begeerde Arabische staat al niet kan omgaan met een Joodse bevolking van 5%, hoe kan iemand dan ooit overwegen dat de Joodse Staat, die al een Arabische bevolking heeft van 20%, nog eens 5 miljoen Arabieren zou opnemen?


Bronnen:

♦ naar een artikelThe Fourth ‘No’ of the Khartoum Resolution: No Return of Palestinian Refugees” van 21 november 2019 op de site van First One Through

Een gedachte over “De vierde ‘nee’ van de resolutie van Khartoem: geen terugkeer van Palestijnse vluchtelingen

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.