Vechtende monniken en pelgrims veroverden het Heilig Land met de zegen van de Almachtige

Plaatje hierboven: Het Kruisvaardersfort van Montfort (sterke berg) gelegen in Boven-Galilea in Israël, begon in 1228 aanvankelijk als een versterkte boerderij maar werd door de Teutoonse Orde omgeturnd tot een heuse burcht. In 1271 werd de burcht veroverd en vernietigd door de Mamelukken [beeldbron: The Times]

Toen de Franse Paus Urbanus de Tweede (ca.1038-1099) in 1095 opriep voor vrijwilligers om de Heilige Stad Jeruzalem te redden van haar islamitische heersers, was het antwoord fanatiek, op zijn zachtst gezegd.

Het is waar dat Zijne Heiligheid enkele fantastische beloningen beloofde: geld en eigendom, evenals ‘aflaten’ – een vermindering van de bestraffing na het leven voor hun zonden. En niet te vergeten: oorlogsbuit. Strijders mochten van hun slachtoffers stelen wat ze maar wilden inclusief de vrouwen verkrachten en toeëigenen.

Maar het was ook de kans om heilige christelijke sites te redden van islamitische ongelovigen die de verbeelding van de toekomstige krijgers aantrokken. Met diepe religieuze overtuiging en immense ijver vertrokken boeren en koningen naar het Heilige Land om te moorden, roven en te plunderen met de zegen van de Almachtige (… Paus).

Voor zijn bloeddorst en bijzonder religieuze ijver [lees: aanzetten tot de verovering en plundering van Jeruzalem] zal Paus Leo XIII, geboren Vincenzo Pecci, de illustere Paus Urbanus II ruim acht eeuwen later op 14 juli 1881 heilig verklaren.

Plaatje hierboven: Jeruzalem, 15 juli 1099. Overzicht van het strijdtoneel aan de Herodespoort waar de kruisvaarders tijdens het beleg van Jeruzalem in 1099 een monumentale aanvalstoren met valbrug hadden ingezet. Enkele ridders uit het graafschap Vlaanderen [!] waren de eersten die de stad binnendrongen. Alle moslims en Joden die ze tegenkwamen werden afgeslacht [beeldbron: Knack Historia]

Toen ze de heilige stad Jeruzalem bereikten, verwachtten ze dat de muren zouden instorten. Zeven keer trokken zij eromheen, net zoals Jozua (Joshua) dat had gedaan voorafgaande aan de verovering van Jericho waarop de muren met veel gerommel en geraas instortten.

Echter, ze zagen tot hun verbijstering en groot ongeloof dat de muren nog steeds rechtop stonden. De ‘truc’ met Jericho werkte hier blijkbaar niet. Uiteindelijk vielen de kruisvaarders aan en vermoordden genadeloos elke Jood en moslim die ze binnen aantroffen.

Jeruzalem werd nu de hoofdstad van een Kruisvaardersrijk en Godfried van Bouillon – een wrede en meedogenloze man – werd tot heerser gekozen. De meeste mensen die aan deze kruistochten deelnamen, vertrokken naar huis.

De overgeblevenen begonnen broederschappen te vormen om zowel het nieuwe (Christen) Koninkrijk van Jeruzalem (dat uiteindelijk groter was dan de moderne staat Israël) te verdedigen en de wegen veilig te houden voor pelgrims die de Heilige Stad binnenzwermden.

Plaatje hierboven: Sinds 1848 prijkt het ruiterstandbeeld van Godfried van Bouillon op het Brusselse Koningsplein. Het bronzen kunstwerk werd vervaardigd door de Luikse beeldhouwer Eugène Simonis (1810-1882). Het in 1830 onafhankelijk geworden België wou met de herinnering aan één van de aanvoerders van de Eerste Kruistocht (1096-1099) het nationaal (christen) gevoel stimuleren. Hij werd tevens uitgeroepen tot de eerste koning van het koninkrijk Jeruzalem maar weigerde die titel. Het is niet bekend hoeveel Joden en moslims deze hertog in het Heilig Land over de kling heeft gejaagd maar het waren er aardig wat …. [beeldbron: Historiek.net]

De eerste van deze samenlevingen was de Orde van St. John, een groep monniken die al vóór de kruistochten een ziekenhuis in het Heilige Land exploiteerde. In 1099 zwoeren ze samen met hun religieuze geloften zowel het koninkrijk te verdedigen als de zieken en gewonden te behandelen. Niet verrassend, ze werden bekend als de Knights Hospitaller aka Hospitaalridders.

Vervolgens kwamen negen kruisvaarders samen om een ​​tweede groep vechtende monniken te stichten. Zij waren de Tempeliers, uitgenodigd door de heerser van het Koninkrijk om hun hoofdkwartier te vestigen in de al Aqsa-moskee op de Tempelberg.

De Duitse Orde, een derde groep vechtende monniken uit Duitsland, verscheen pas rond 1190. Alle drie vergaarden grote rijkdom, maar de Tempeliers creëerden in Acre (Akko) het eerste moderne banksysteem ter wereld.

Deze vrome krijgers zetten tientallen kleine citadellen op over de hoofdwegen die door Europese pelgrims worden afgelegd op weg naar Jeruzalem. Na verloop van tijd werden de forten opgenomen in grote kastelen. Een overzicht van al die kruisvaardersforten vind u hier.

Plaatje hierboven: In het Heilig Land op 4 juli 1187. Bij de hoorns van Hattin, niet ver van het meer van Tiberias. Christelijke ridders erkennen hun nederlaag en leggen hun wapens neer aan de voeten van sultan Saladin, een soennitische moslim van Koerdische etniciteit uit Tikrit, Irak. Een eeuw na het bloedbad in Jeruzalem maakten de moslims onder aanvoering van Saladin zich zonder veel moeite meester van Jeruzalem. Er vonden toen geen buitensporige represailles plaats. Echter, na de twee eerste kruistochten zouden er nog zeven volgen met wisselend succes. [beeldbron: History]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Aviva en Shmuel Bar-Am “In the footsteps of fighting monks and pilgrims: Touring Israel’s Crusader ruins” van 9 november 2019 op de site van The Times of Israel

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.