De Joodse nakba: deportaties, slachtingen en gedwongen bekeringen – Deel 3: Palestijnen

♦ Vervolg van “De Joodse nakba: deportaties, slachtingen en gedwongen bekeringen – Deel 2: Reeksen van pogroms”

Vóór de stemming in de Verenigde Naties van het Verdeelplan in november 1947, waarschuwde Heykal Pasha, de ambassadeur voor Egypte bij de Verenigde Naties dat: “het leven van een miljoen Joden in islamitische landen in gevaar is als er voor het Verdeelplan wordt gestemd… als Arabisch bloed wordt vergoten in Palestina, zal overal elders in de wereld Joods bloed worden vergoten.”

Vier dagen later, zei de Irakese minister van Buitenlandse Zaken, Mohammed Fadil al Jamali dat “Wij zullen niet in staat om de massa’s in de Arabische landen in toom te houden, na de harmonie waarin Joden en Arabieren voordien samen woonden.” Er was geen harmonie. Er had zich reeds een paar jaar eerder een slachting onder de Irakese Joden voorgedaan. El Jamali loog natuurlijk. Het was de Irakese regering zelf die aanzette tot het initimideren van de Joden en bevelschriften uitgaf om alle Joodse eigendommen te confisqueren.

Bovendien had Nuri Said in die dagen, al een plan had ingediend om in 1949 de Joden te verdrijven, nog voor het daadwerkelijk gedwongen en overhaaste vertrek van de Joden uit Irak zal plaatsvinden. Hij verklaarde ook: “De Joden zijn een voortdurende oorzaak van problemen in Irak. Ze hebben geen plaats in ons midden. We moeten van hen afraken op de best mogelijk manier.”

Said presenteerde zelfs een plan om de Joden om te leiden via Jordanië om hen dan via een passage naar Israël te dwingen. Jordanië echter maakte bezwaren, maar de uitdrijving werd toch uitgevoerd. Said heeft zelfs toegegeven dat dit voortvloeide in een soort uitwisseling van de bevolking.

Aldus waren de moordpartijen, de pogroms en de grote uitdrijving van de Joden de voortzetting van hun lijden als gevolg van het islamitisch bestuur. Er zijn altijd moslims geweest die opkwamen ter verdediging van de Joden. Ze zijn ook het vermelden waard.

Dat waren ook de periodes van voorspoed, maar het blijkt dat de meeste Joodse welvaart, zoals in Egypte in de jaren 1920 en 1930, in Algerije in de 19de en 20ste eeuw en in Irak in de jaren 1920, tot stand kwam onder het koloniale bewind. Voor de Europese invasie was de situatie van de Joden in de meeste gevallen ronduit slecht en verslechterde opnieuw naar het einde toe van het koloniale tijdperk.

Doorheen de relaties tussen Joden en Arabieren, bestond er in de Arabische landen of in de loop van de Zionistische onderneming, geen enkel geval van een pogrom tegen moslims van het type, zoals gepleegd door de Arabieren tegen de Joden. Zelfs in de ergste gevallen, zoals bijvoorbeeld in Deir Yassin en die veroordeeld moeten worden, deden die zich voor als onderdeel van een militaire confrontatie. Dat zijn zaken die moeten worden veroordeeld, maar we moeten de zaken binnen proportie zien.

De Arabieren hebben de Joden afgeslacht zonder vijandigheden en zonder enige militair excuus, ze deden het simpel omdat het Joden waren. En die paar Arabieren die werden gedood, werden gedood als onderdeel van een militaire campagne.

Ondanks dit, resulteerde de schade die werd toegebracht aan de Arabische bevolking in talloze onderzoeken en referenties. De grootste misdaad van alles is, dat misdaden door de Arabieren tegen de Joden werden uitgewist en vergeten.

Maar laat ons terugkeren naar Deir Yassin, het ultieme symbool van de Nakba. We hebben het een onbehoorlijke daad genoemd en wij herhalen dat. Maar we moeten opmerken dat het vooraf werd gegaan door een reeks bloedige terreuraanslagen tegen de burgerbevolking. Golven van incidenten, eigenlijk waren het in alle opzichten pogroms, door een opgehitste menigte die de burgerbevolking aanviel.

Duizenden Joden werden afgeslacht, vrouwen, kinderen en ouderen. De Palestijnen hebben zelfs hun eigen mensen vermoord. In de grote Arabische opstand in de jaren 1930, werden 400 Joden en 5.000 Arabieren gedood, de meeste van hen viel door de handen van hun broeders.

De maanden die voorafgingen aan het bloedbad van Deir Yassin, waren de ergste van allemaal. 39 arbeiders werden vermoord op de raffinaderijen in Haifa, 50 Joden werden gedood door autobommen in Jeruzalem, en zo ging het maar voort.

In totaal werden, in de vier maanden die vielen tussen de stemming van het Verdeelplan (VN-resolutie 181) en het uitroepen van de staat Israël, 815 Joden vermoord waarvan de meesten nog vóór het Deir Yassin incident (op 9 april 1948) zou plaatsvinden, en een aantal werden nadien vermoord (zoals de brutale moord op 79 Joodse verpleegkundigen tijdens hun tocht in konvooi naar het Hadassa-hospitaal van 13 april 1948).

De meeste waren burgers. De meeste stierven tijdens bloedbaden en terreuraanslagen. En dat is de ware achtergrond. Veel meer Joden werden er vermoord. Maar ze zijn allemaal vergeten. Ze moeten worden vermeld. Dat is de Joodse Nakba, waarvan de slachtoffers in Israël en over de hele wereld, steeds minder worden genoemd.

De Palestijnen betaalden de prijs

Ten tijde van de oprichting van de staat Israël leefden er ongeveer een miljoen Joden in de Arabische landen. Slechts enkelen zijn er vandaag nog overgebleven. De meesten zijn weggegaan omdat ze te lijden hadden onder pogroms en hun leven werd bedreigd. Het was een wredere uitzetting dan het leed dat geleden werd door de Arabieren van Palestina, die de prijs betaalden voor de oorlogsverklaring en de oproepen tot vernietiging [van de Joodse staat] door hun leiders. Zelfs de joodse eigendommen die in beslag werden genomen of werden achtergelaten als gevolg van de uitzetting, zijn veel meer waard dan de Arabische eigendommen die zij in Israël achterlieten.

Naar aanleiding van het gedwongen vertrek van de Joden uit Arabische landen hebben verschillende onderzoekers geprobeerd om de waarde van de geconfisqueerde Joodse eigendommen te berekenen, en die vergeleken met de Arabische eigendommen die werden achtergelaten in Israël na het vertrek van de Arabieren.

De economist Sidney Zabludoff, een internationaal expert op dat gebied, schat de totale waarde van de Arabische eigendommen op 3,9 miljard dollar, vergeleken met de waarde van de Joodse eigendommen die op 6 miljard dollar worden geschat (berekend volgens de muntwaarde van 2007). Dus werden ook op dit gebied de Palestijnse “claims” weerlegd. Zij sleepten de Arabische landen in oorlog. Zij betaalden de prijs. En zij zijn diegenen die er de oorzaak van zijn dat de Joden een nog hogere prijs betalen. Zowel in eigendom als in bloed.

Dit artikel is niet bedoeld om de Joodse Nakba te cultiveren, en het omvat lang niet alle gevallen van pogroms, verbeurdverklaringen van eigendom, gedwongen bekeringen en andere pesterijen. Het doel is precies het tegenovergestelde. Wanneer men in de Arabische wereld in het algemeen en de Palestijnen in het bijzonder, het lijden, uitzetting, verlies van eigendom en de vele levens die het gekost heeft wil begrijpen en dat het ook geen eenzijdig monopolie is, men misschien het verstand krijgen om te begrijpen dat dit verleden het onderwerp is voor lessen geschiedenis.

Want wanneer we beginnen met de politieke balans op te maken, hebben ze hun zaak ruimschoots overdreven. De Joodse Nakba was veel erger en grootschaliger. Het leed was enorm. Maar het is het het lijden van vele volkeren, waaronder ook de Joden en de Arabieren die hebben moeten ervaren als deel van het proces naar de oprichting van nieuwe nationale staten.

Het is daarom de moeite waard dat het verhaal van de Joodse Nakba wordt gepresenteerd. Niet met het doel om de vijandigheid te vergroten, maar met het doel de waarheid te presenteren en met het doel te bemiddelen tussen de naties. Inshallah.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ben-Dror Yemini “The Jewish Nakba: Expulsions, Massacres and Forced Conversions” van 15 mei 2009 op de site van Maariv / Mid East Truth

3 gedachtes over “De Joodse nakba: deportaties, slachtingen en gedwongen bekeringen – Deel 3: Palestijnen

  1. Dat de Joodse Nakba, de slachtpartijen & expulsie van Joden door Moslims & Arabieren een onbekend gegeven is is de schuld van Israel.

    Israel dat niet dagelijks de slachtoffer rol vervult (al hebben ze meer recht op deze status dan de zogenaamde palestijnen), maar een land heeft opbouwd waar de overlevenden van deze & andere moordpartijen een nieuw bestaan konden opbouwen.

    De grootste leugen & geschiedvervalsing uit de moderne geschiedenis is het verhaal van “de pa

    Like

  2. Vervolg:
    De grootste leugen uit de moderne geschiedenis bestaat uit het verhaal van “de palestijnse naqba”.

    Dagelijks word er door ‘de palestijnen & hun helpers geprobeerd de geschiedenis te vervalsen.

    Jammer dan dat de feiten & opgravingen hun leugens niet staven!

    Like

Reacties zijn gesloten.