Turkse dictator Recip Erdogan is de mascotte van de islamitische hajj

Plaatje hierboven: De Turkse president Recep Tayyip Erdogan spreekt de 74ste zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op het hoofdkantoor van de Verenigde Naties dinsdag 24 september 2019 [beeldbron: AP/ Richard Drew]

De leider van Turkije, Recep Erdogan, kreeg het woord bij de Verenigde Naties in september 2019, diezelfde brutale heerser die de Ottomaanse genocide van het Armeense volk ontkent die meer dan een miljoen mensen heeft gedood.

Hij misbruikte het VN-podium andermaal om Israël te beschuldigen van genocide voor het verdedigen tegen de Palestijnse Arabische terreur, die resulteerde in de dood van meer dan 1.000 Arabieren, en gebruikte het wereldwijde platform om opnieuw de vergadeing om te dopen in een hal van haat in een vlaag van woede, hypocrisie en overmoed.

Erdogan sloeg om de beurt verschillende landen in de regio dicht. Hij kleedde concurrerende islamitische landen van Egypte en Saoedi-Arabië om hun schendingen van de mensenrechten en de democratie, maar knipperde niet in een moment van zelfreflectie over het aanzetten van zijn eigen regering tot terreur in Israël en het gevangen zetten van journalisten in Turkije.

Hij bekritiseerde de deelname van Saoedi-Arabië aan de oorlog in Jemen aan zijn grenzen, en liet vervolgens de wereld zien hoe hij van plan was Syrië binnen te vallen om duizenden Koerden op te ruimen om ruimte te maken voor miljoenen moslims die Syrië naar Turkije waren ontvlucht. Een stortvloed van hypocrisie zo vol en rijk dat hij een snor op zijn voorhoofd achterliet.

Om 22:13 van zijn opmerkingen draaide hij zich om naar Israël, een van oudsher favoriet doelwit, op gelijke voet met het Koerdische volk, die naar zijn mening geen rechten of landen verdienen. Hij haalde een kaart van de regio tevoorschijn in een poging om Israël af te schilderen als Arabisch land op te slokken. ‘Waar was Israël in 1947?’ vroeg hij het publiek.

Waar was Palestina van 1517 tot 1917, vraag je je misschien af? Het maakte deel uit van het Ottomaanse rijk, het rijk van zijn land. Het strekte zich uit van Constantinopel (wat de Turken vandaag Istanboel noemen) om een ​​groot deel van de regio te bestrijken en werd teruggetrokken na de Eerste Wereldoorlog, waardoor landen als Griekenland, Libanon, Syrië – en ja, Israël – naar voren kwamen.

Toespraak in de VN van Erdogan – 24 sep. 2019

De voorgangers van Erdogan deden geen poging om een ​​onafhankelijk, lokaal bestuurd Arabisch land te promoten. Maakt niet uit. De tekortkomingen en wreedheden van zijn land kunnen niet worden erkend.

Ogenschijnlijk verveeld met zijn eigen hypocrisie draaide Erdogan zijn toespraak in de richting van een mix van jodenhaat en nepgeschiedenis. Hij wees naar een kaart en beweerde dat ‘Palestina’ (in groen weergegeven) in 1947 overal was waar Arabieren een meerderheid vormden of waar helemaal geen mensen woonden. Plaatsen waar Joden uit een meerderheid bestonden, werden in wit weergegeven en zeiden: “Er is schijnbaar geen Israëlische aanwezigheid op deze landen.”

Dit is een echo van de antisemitische dekvloer dat alleen Arabieren ooit Palestijns zijn geweest, terwijl in feite Joden, Christenen en anderen zichzelf ook Palestijns noemden. Het handvest van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie uit 1964 creëerde de nieuwe definitie dat alleen Arabieren Palestijns waren en verbonden met het land.

Erdogan breidde die dwaasheid uit door te zeggen dat elke buurt die overwegend joods was ‘Israëlisch’ was. Denkt hij ook dat de huidige Joodse buurten in Istanbul ‘Israëlisch’ zijn? De hemel helpt die arme overgebleven Joden in het racistische Turkije van Erdogan.

Erdogan vervolgde:

Het jaar 1947 vindt het Distributie [Partitie] Plan plaats, wordt geratificeerd, Palestijnse regio’s beginnen te krimpen en Israël begint uit te breiden. En van 1947 tot 1967 breidt Israël zich nog steeds uit; Palestina krimpt nog steeds.

Uit de opmerkingen van Erdogan was weggelaten dat de hele moslimwereld het partitieplan verwierp. Genegeerde feiten omvatten dat vijf Arabische legers Israël binnenvielen in 1948 om het volledig te vernietigen, maar de Arabieren verloren en Israël nam meer land over in zijn defensieve oorlog. Weggelaten uit zijn geschiedenisles was dat de resterende ‘Arabische’ landen werden overgenomen door Egypte (Gaza) en Jordanië, dat de Westelijke Jordaanoever annexeerde. Palestina was niet alleen maar ‘aan het krimpen’, het hield op te bestaan ​​in welke vorm dan ook.

Als Erdogan echt van mening is dat internationaal recht voorop staat en dat Joden hetzelfde zijn als Israël, waarom dan niet het internationale recht van de Volkenbond erkennen, de voorloper van de Verenigde Naties, die opriep tot ‘het opnieuw samenstellen van hun nationale thuis’ van Joden in Palestina in het mandaat van Palestina van 1922. Die wet was voor de ENTIRETY van het land dat hij op zijn kaart benadrukte – al het groen en alle witte gebieden – voor Joodse nederzetting. En voor Erdogan-Joden is Israël gelijk, ergo het hele land is Israël.

Erdogan was nog lang niet klaar. Om 24:45 ging hij achter de heiligste stad aan van het jodendom, de hoofdstad in Jeruzalem:

De huidige Israëlische regering en het bestuur direct naast deze moorden en wreedheden is bezig met het ingrijpen en aanvallen van de historische juridische status van Jeruzalem en heilige gezegende gronden en artefacten. Als Turkije hebben we een heel duidelijk standpunt over deze kwestie. De enige vestiging van een onafhankelijke Palestijnse staat met homogene gebieden kan enkel op basis van de grenzen van 1967 met Oost-Jeruzalem. Elk ander vredesplan dan dit zal nooit een kans hebben om eerlijk te zijn, alleen en het zal nooit worden uitgevoerd.

Israël is het enige land dat toegang en rechten verleent aan mensen van alle religies in Jeruzalem. Toen islamitische Arabieren de stad regeerden van 1949 tot 1967, werd het joden verboden de stad binnen te komen of er te wonen. Het Ottomaanse rijk verbood de joden zelfs om alle trappen van de op een na heiligste locatie van het jodendom te beklimmen, de grot van de joodse patriarchen in Hebron.

Maar voorbij de valse geschiedenis en het selectieve geheugen van Erdogan is zijn langdurige liefdesaffaire met hypocrisie.

Turkije viel Cyprus in 1974 binnen en nam de noordelijke helft van het eiland over. In de oorlog greep Turkije de helft van de hoofdstad Nicosia in een beweging veroordeeld door de Verenigde Naties en de wereld. Tot op de dag van vandaag blijft Turkije aanspraak maken op zijn rechten op de in beslag genomen landen, waaronder de helft van de hoofdstad, in een langdurig conflict.

Toch lijkt de wereldwijde aansporing van Turkije’s acties Erdogan niet te storen, zelfs niet omdat hij landen claimt die in beslag zijn genomen in een offensieve oorlog die nooit als onderdeel van Turkije werd beschouwd. Nogal een beetje huichelarij, in verhouding tot Erdogans standpunt over de terugvordering van de heiligste stad van het Jodendom in een defensieve oorlog.

September bij de Verenigde Naties is de hadj van hypocrisie, waar islamitische tirannen en dictators de wereld voorlezen over rechten en wetten die ze zelf met hun laarzen vertrappelen. Recep Erdogan is al lang de mascotte van de hadj.

“De aap komt uit de mouw”


Bronnen:

♦ naar een artikelTurkey’s Hajj of Hypocrisy” van 8 oktober 2019 op de site van First One Through

3 gedachtes over “Turkse dictator Recip Erdogan is de mascotte van de islamitische hajj

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.