De Joodse nakba: deportaties, slachtingen en gedwongen bekeringen – Deel 1: Prelude

Elk jaar op de 15de mei “vieren” de Palestijnen “Nakbadag” en vele anderen over de hele wereld samen met hen. Voor hen is dit de dag dat ze getroffen werden door de grote catastrofe, als gevolg van de oprichting van de staat Israël. Honderdduizenden Arabieren werden vluchtelingen. Sommigen vluchtten, sommigen werden gedeporteerd.

De Nakba groeide uit tot zulke enorme proporties dat het zelfs een oplossing van het geschil in de weg staat. We mogen niet vergeten dat in de jaren 1940, met het oog op het creëren van nationale staten, uitwisselingen en deportaties van de bevolking de aanvaarde norm waren. Tientallen miljoenen mensen hebben dit ervaren, maar alleen de Palestijnen (en ze zijn niet alleen in deze) hebben de mythe van de Nakba opgeblazen.

Hoe dan ook er bestaat nog een andere Nakba: de Joodse Nakba. In diezelfde jaren was er een reeks van slachtingen, pogroms, confiscatie van onroerend goederen en deportaties van de Joden in islamitische landen. Dit hoofdstuk van de geschiedenis is in de schaduw gebleven. De Joodse Nakba was erger dan de Palestijnse Nakba.

Het enige verschil is dat de Joden de Nakba niet hebben opgenomen in hun stichtingsethos. Integendeel. Net als tientallen miljoenen andere vluchtelingen over de hele wereld, gaven zij er de voorkeur aan hun wonden te laten helen. Niet om ze weer open te krabben of open te halen en ze niet nog meer te laten bloeden. De Palestijnen gaven echter de voorkeur aan het laten bloeden in plaats van het te laten genezen. En daar betalen ze thans ook de prijs voor.

De leugenfabriek heeft de mythe rondom de Nakba geïntensiveerd en verdraaid tot de ultieme misdaad. De Nakba heeft geleid tot talloze publicaties en conferenties, tot aan het punt van de volledige verstoring van het werkelijke historische proces. Het bloedbad van Deir Yassin is uitgegroeid tot een van de mijlpalen in de Palestijnse Nakba. Het is niet nodig om te verbergen wat er zich heeft afgespeeld (hoewel de kwestie van de massamoord betwist wordt). Onschuldige mensen werden gedood. Er waren een paar andere voorbeelden van gedrag dat moet worden belicht en veroordeeld.

Vernietigingsoorlog tegen de Joden

Er is een lange reeks van bloedbaden gepleegd tegen de Joden in de Arabische landen. Ze hadden de oorlog niet verklaard aan de landen waarin zij leefden. Ze waren loyale burgers. Dat heeft hen niet geholpen. Hun lijden was uitgewist. Hun verhaal werd nooit verteld. Het Palestijnse verhaal heeft de historische dialoog gekaapt. Er is geen nood aan het vertellen van het Palestijns verhaal versus een zionistisch verhaal. We moeten deze verhalen van ons afschudden ten voordele van de waarheid. En de waarheid is dat er meer Joden werden vermoord, meer Joden onteigend en dat ze veel meer geleden hebben.

Een schokkend getuigenis uit die jaren, dat eigenlijk afkomstig is vanuit Arabische zijde, werpt licht op de kwestie. In 1936 zonden Alavieten een brief aan de Franse minister van Buitenlandse Zaken waarin ze hun bezorgdheid uiten over de toekomst van de regio. In de brief werd ook gewezen op het Joodse vraagstuk: “De Joden brachten de beschaving en vrede naar de Arabische moslims en ze verspreidden goud en welvaart over Palestina, zonder schade aan iemand of iets toe te brengen door middel van geweld.

Ondanks dit, hebben de moslims hen de heilige oorlog verklaard en niet geaarzeld hun vrouwen en kinderen af te slachten… Dus staat er de Joden een grimmig lot te wachten van zodra het mandaat wordt opgeheven en het islamitische Syrië zich zal verenigen met een islamitisch Palestina.” Het interessante is dat een van de ondertekenaars van de brief niemand minder was dan de overgrootvader van Bashar Al Assad, de president van Syrië.

We mogen niet vergeten dat de Nakbadag van 15 mei ook de datum is van de Onfhankelijkheidsverklaring van Israël. We mogen ook niet vergeten wat er enkele uren later na die declaratie gebeurde. De secretaris van de Arabische Liga, Abdul Rahman Hassan Azzamaha, verklaarde de oorlog aan Israël: “Deze oorlog zal een oorlog zijn van vernietiging en het verhaal van de slachting zal worden doorverteld, zoals de campagnes van de Mongolen en de kruisvaarders.”

De Grootmoefti van Jeruzalem, Haj Amin Al Husseini, die tijdens de Tweede Wereldoorlog met Hitler sympathiseerde, voegde er zijn eigen stukje aan toe: “Ik verklaar een heilige oorlog. Mijn moslimbroeders! Slacht de Joden af! Doodt ze allemaal!” De miniholocaust van de Joden in de Arabische landen. Uit verschillende documenten, waarvan sommige pas in de afgelopen jaren werden ontdekt, blijkt dat de oorlogsverklaring een veel diepere betekenis had. Het was in feite een oorlogsverklaring aan de Joden.

Onderzoek dat werd uitgevoerd door Prof. Irwin Kotler, voormalig minister van Justitie van Canada, toont aan dat de Arabische Liga een wetsvoorstel had geformuleerd dat aan de Joden een reeks van sancties zou opleggen, met inbegrip van confiscatie van eigendommen, bankrekeningen en nog veel meer. De preambule van het wetsvoorstel bepaalde dat “Alle Joden zullen beschouwd worden als leden van de joodse minderheid in de staat Palestina.” En eens het lot van de Joden van Palestina was bezegeld, zou het lot van de Joden in de Arabische landen eveneens duidelijk zijn.

Het wetsvoorstel was inderdaad de achtergrond van de sancties tegen de Joden, soms legaal, zoals gebeurd is in Irakese-Arabische landen en later in Egypte, soms door het nemen van illegale maatregelen. Volgens de leugenfabriek leefden de Joden vreedzaam in hun omgeving, in de Arabische landen, onder de bescherming van de regering. Het lag alleen maar aan de Zionistische beweging en het leed dat werd veroorzaakt aan de Arabieren in Palestina, dat het lijden van de Joden is begonnen.

Deze leugen werd ontelbare malen herhaald. Het merendeel van de Joden in de Arabische landen was niet onderworpen aan de gruwelen van de Holocaust. Maar zelfs voor de opkomst van het Zionisme, was hun situatie niet veel beter. Er waren periodes waarin de Joden relatieve rust genoten onder moslimbestuur, maar die perioden waren de uitzonderingen. Gedurende de Joodse geschiedenis in moslimlanden waren er vernederingen, verdrijvingen, pogroms en een systematisch intrekken van hun rechten.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ben-Dror Yemini “The Jewish Nakba: Expulsions, Massacres and Forced Conversions” van 15 mei 2009 op de site van Maariv / Mid East Truth

2 gedachtes over “De Joodse nakba: deportaties, slachtingen en gedwongen bekeringen – Deel 1: Prelude

  1. De Joodse nakba.

    De uitroeing van het Jodendom behoort tot het Christelijk & Moslim patrimonium, het erfrecht dat in iedere genaratie opnieuw leven word ingeblazen.

    Gelukkig dan maar dat het Joodse patrimonium ouder, sterker en onuitroeibaar is.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.