De ethnische zuivering van Jeruzalem in 1948 door de Arabieren – Deel 1: Het Arabische Plan

Joden werden in het verleden met geweld uit Jeruzalem verdreven door Christen Romeinse keizers en door de kruisvaarders, enkel om terug te keren naar de eeuwige hoofdstad en het nationale en religieuze centrum [van de wereld]. Dit artikel brengt ooggetuigenverslagen van de etnische zuivering van Jeruzalem.

De hele wereld schikte zich in deze oorlogsmisdaad van de lakeien van de imperialistische machten, als gevolg van de inmenging van machtige belangengroepen. Deze oorlogsmisdaad vond plaats in Palestina, in 1948, toen het Legioen van Transjordanië, geregisseerd en gefinancierd door het Britse imperialisme, de Joden van de oude stad van Jeruzalem, hun legitieme rechten ontnam.

De verdrijving van de Joden was een deel van het Arabische racistische genocidale plan voor de etnische zuivering van Jeruzalem en Palestina in 1948. Dit werd aangekondigd door de Arabische Liga, maar het gebeurde op initiatief van en werd voor een deel gepland door de nazi Grootmoefti Hajj Amin Al Hoesseini en zijn toegewijde familielid Abdel Khader Al-Hoesseini.

De strategie bestond uit aanslagen zoals overvallen op konvooien, constante beschietingen en het willekeurig onder vuur nemen van burgers door sluipschutters, een blokkade van de weg naar Jeruzalem waardoor de hele buurt creveerde van de honger en de invasie door de legers van de Arabische staten. Meer dan duizend Joodse burgers werden gedood in Jeruzalem tijdens deze campagne.

Het Joodse Kwartier in de Oude Stad werd maandenlang door Arabische ongeregelde bendes aangevallen en haar bewoners probeerden wanhopig te overleven in bijzonder netelige omstandigheden. Na de invasie door het Transjordaanse Arabische Legioen nam de druk nog toe. Ondanks de propagandistische inhoudsloze verklaringen van anti-zionistische historici, was het jonge Joodse leger helemaal niet opgewassen tegen het Jordaanse Legioen, dat goed was uitgerust met artilleriegeschut, gepantserde voertuigen en door Britse legerofficieren werd geleid.

Diegenen die beweren dat de Joden in aantallen veruit superieur waren aan de Arabische invallers, moeten maar eens uitleggen waarom er dan geen soldaten ter beschikking waren om de Joden te redden van het oudste oorspronkelijke stadsdeel van Jeruzalem. De troepen die naar de stad werden gezonden om haar te verdedigen waren ofwel zo uitgeput door de strijd dat ze tijdens de dienst van vermoeidheid in slaap vielen, of zo ongeschikt bleken voor het gevecht dat ze niet eens wisten hoe ze hun wapens moesten hanteren.

Voor vele maanden heeft een kleine strijdformatie van de Haganah geprobeerd om de bewoners van de Joodse wijk te beschermen, die met meer dan 2.000 waren achtergebleven, veelal religieuze Joden waarvan vele niet-zionisten. Een groot deel van de oorspronkelijke Joodse gemeenschap van 5.000 mensen, was reeds in 1936 gevlucht voor de Arabische pogroms.

Dat waren Joden waarvan de families reeds generaties lang woonden in Jeruzalem. Ze hadden er zo’n 59 synagogen gebouwd en hadden een rijke traditie. Op 28 mei 1948, nauwelijks twee weken nadat Israël de Onafhankelijkheid had uitgeroepen, moest de verdediging van de Oude Stad worden opgegeven en begon Abdullah Al-Tell, commandant van het Transjordaanse Legioen met het uitdrijven van de Joodse burgers naar West-Jeruzalem en werden de Haganahstrijders opgesloten in de gevangenis.

Al-Tell had geen keuze, want anders zou de Arabische menigte de burgers hebben vermoord de burgers. Dat is toch wat hij beweert. Natuurlijk had al-Tell wel de keuze om de weerloze positie van de burgerbevolking niet te veroveren en natuurlijk had hij de verplichting, nadat hij de wijk had veroverd, om de veiligheid van de burgers te waarborgen, alsmede hun bezittingen en heilige plaatsen veilig te stellen. Maar niemand die dergelijke kwesties onderzoekt als er een Arabisch leger in betrokken is.

Geen “recht op terugkeer” werd ooit ingeroepen voor deze vluchtelingen, verdreven uit woningen waar hun families voor honderden jaren hadden geleefd in vrede. Niemand in de wereld heeft geprotesteerd tegen deze etnische zuivering. Niemand protesteerde tegen het feit dat de Jordaniërs 58 van de 59 synagogen van de Joodse wijk hadden vernietigd of dat zij de grafstenen van de graven op de begraafplaats in de Olijfberg gebruikten om looppaden te maken naar hun latrines. Of tegen het feit dat de Jordaniërs een geasfalteerde weg aanlegden dwars doorheen de Hof van Olijven, compleet met bezinestation en al… Lees meer in De verwoesting van Jeruzalem door de Arabieren 1948-1967 [in beeld]

Uitzichtloze situatie op de Scopusberg
Ook op de Scopusberg, waar zich onder meer de Hebreeuwse Universiteit en het Hadassah hospitaal bevonden evolueerde de situatie snel van kwaad tot erger in de aanloop naar de onafhankelijkheid op 14 mei en de weken en maanden erna. De massacre op het konvooi naar het Hadassah hospitaal die plaatsvond op 13 april 1948, maakte deel uit van het Arabische plan om de Westoever en Oost-Jeruzalem af te scheiden van de Israëlische staat in oprichting en de daarmee gepaard gaande etnische zuivering van het gebied. Enkele mensen getuigen over die periode.

De avond voor dat bewuste bloedbad op de weg naar het hospitaal, waren Rose Halprin en Bertha Schoolman naar huis gevlogen en hoorden het slechte nieuws bij hun aankomst in New York. Judith Epstein en Rebecca Shulman, die in Tel Aviv waren geblreven, dineerden in hun hotel toen een journalist kwam naar hun tafel kwam en zegde: “Ik heb verschrikkelijk nieuws voor jou. Hayim Yasky is vandaag vermoord.”

Na haar terugkeer in New York vertelde Rebecca vertelde de Board in New York: “Ik betwijfel of we in staat zullen zijn om de Scopusberg weer snel in gebruik kunnen nemen. Ik stel voor dat we beginnen met ergens anders het complex weer op te bouwen.” Aan Ethel Agron en Eli Davis telegrafeerde de Board in mei 1948: “Wij wijden ons aan de taak van de handhaving van de diensten en de wederopbouw van Hadassah.”

De Britten versterkten het Antonius House en waarschuwden zowel Joden als Arabieren dat ze hun militaire activiteiten in Sheikh Jarrah moesten stilleggen. Niettegenstaande bezette een eenheid van de Haganah, onder het bevel van een jonge officier van de Palmach genaamd Yitzhak Rabin, het Nashashibi House. Maar de dag erna werden zij er weer uit geschoten door de Britten. De Israëli’s zouden er niet eerder terugkeren dan een goede negentien jaar later, dan onder het commando van stafchef van het IDF, Yitzhak Rabin, het gehele Arabische deel van Jeruzalem werd bezet.

De beschieting met granaten en door sluipschutters, maakten het leven op de Scopusberg onmogelijk en de weg onbegaanbaar, ondanks de Britse aanwezigheid. Vers voedsel en water waren schaars. Davis moest een manier vinden om de meer dan 700 mensen opnieuw benden te krijgen en contacteerde majoor Jack Churchill. “Majoor Churchill vertelde me dat er een kleine kans was om weg te raken van de Scoppusberg, omdat de Arabieren er een Britse deal in zagen.

Hij stemde ermee in om de reis naar de Scopusberg te maken en nodigde me uit om mee te rijden. De majoor nam een jeep en zijn chauffeur. Ik zat neer terwijl hij rechtop stond in de jeep zwaaiend met zijn stok. Hij keek alsof hij zich op een parade in Londen bevond. Er gebeurde niets toen we doorheen de wijk van Sheikh Jarrah reden. Op de Scopusberg werden we warm omarmd. We hadden aangetoond dat het mogelijk was om erdoor te komen.”

Davis besloot ter plaatse om massaal te evacueren omwille van de lage moraal die er heerste onder de bewoners van de Scopuscomplex. Ben-Goerion had enkele dagen voor de rampzalige aanslag op het konvooi, aan vertegenwoordigers van het Hadassah hospitaal en van de Universiteit verteld dat de heuvel ten allen prijze moest behouden blijven.

Maar Ahron Brezinsky, die optrad als medisch directeur van het ziekenhuis, vertelde Davis, “Je kan de frontlijn niet verdedigen met zieke mensen die niet willen blijven. De sfeer hier is die van in vluchtelingenkamp. Ondanks het strategische belang van deze plaats, moeten we er hoe dan ook zien uit te geraken.” Davis keerde terug naar de stad om de evacuatie te organiseren. Een beslissing werd genomen om een ziekenhuis met 50 bedden op de Scopusberg open te houden, om te laten zien dat het ziekenhuis niet werd opgegeven.

Davis scharrelde in de verarmde stad brandstof bij elkaar voor de gedeeltelijke evacuatie. Zo verlaten was de stad al dat hij verplicht werd om benzine te verzamelen uit particuliere woningen, instellingen, vrienden – fles per fles. Vier konvooien werden samengesteld. 200 patienten werden naar de stad vervoerd alsmede 100 leerling-verpleegkundigen en 300 medewerkers, alsook 600 ton aan apparatuur en benodigdheden. Niet één schot werd afgevuurd. 150 personen werden achtergelaten op de Scopusberg, waaronder acht leerling-verpleegkundigen die de keuken bemeesterden en veertig patiënten. In de gebouwen van de universiteit waren nog eens 150 mensen achter gebleven.

Op 6 mei 1948 bracht Haim Halevy, die de Scopusberg bestuurde, het dramatische nieuws dat “Het ziekenhuis bestaat niet meer voor alle praktische doeleinden.” Er was voldoende water en bloem voor twee weken, het stroomverbruik werd gelimiteerd tot slechts vier uur per dag en “binnenkort zal er geen koeling meer zijn.” De problemen werden nog verergerd door rapporten van inlichtingendiensten die vertelden dat koning Abdullah op het punt stond de Scopusberg te beschieten met granaten alvorens over te gaan tot een totale aanval.


Bronnen:

♦ naar een artikelHadassah in the Ethnic Cleansing of Jerusalem – 1948” op de site van Zionism.com

♦ naar een artikel van Sidney Zabludoff “Jewish Refugees of 1948 – Jews flee West Bank after Jordan annexed the region in 1948 – Israel liberated the region in 1967 after being attacked by Jordan” op de site van Sullivan County

♦ naar een artikelThe Ethnic Cleansing of the Jews from Palestine, 1948: The Arab Plan” van 22 augustus 2007 op de site van Strategy.com

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.