Palestijnen zijn enkel nuttig als kogels voor Israël in de loop van het geweer van Mahmoud Abbas

Plaatje hierboven: Ramallah, 8 maart 2003. De toen 67-jarige Mahmoud Abbas (rechts) werd zopas genomineerd door PA president Yasser Arafat (links) om premier te worden van de Palestijnse Autoriteit; Na de dood van Arafat op 11 november 2004 werd Abbas de alleenheerser van ‘Palestina’ tot op vandaag [beeldbron: Adobe Stock]

Amerikaanse leiders bezochten begin deze maand Israël, als vervolg op de door de VS gesponsorde economische workshop in Bahrein. Het doel van Amerika’s voortdurend spenderen van diplomatieke tijd en energie is het creëren van financiers om $ 27 miljard tot $ 50 miljard te investeren in de tanende Palestijnse economie.

Hoewel velen verrast waren toen de Palestijnse Autoriteit Palestijnen veroordeelde, boycotte en zelfs arresteerde die deelnamen aan het evenement dat bedoeld was om de economie een vliegende start te geven en duizenden individuele Palestijnen ten goede zou komen, was de afwijzing consistent conform de lopende PA-strategie.

Voor PA-leiders zijn individuele Palestijnen onzichtbaar; ze bestaan ​​enkel als kleine stukjes van de grote nationalistische agenda. Het individu heeft geen persoonlijke rechten en is alleen van waarde als een hulpmiddel om de politiek van de PA-leiders te bevorderen.

Een tragische illustratie hiervan is toen president Mahmoud Abbas de Palestijnen in de rug toekeerde om in Syrië te sterven tijdens het hoogtepunt van de burgeroorlog, waarbij zijn nationalistische agenda voorrang kreeg boven het recht op leven van het individu.

Palestijnen werden dagelijks gedood in vluchtelingenkampen en Abbas vroeg Israël om hen toe te laten tot PA-gebieden. Israël was het eens met de bepaling dat de overgang voltooid moest zijn: de vluchtelingen uit Syrië moesten als burgers worden opgenomen in de PA op voorwaarde dat ze van de VN-vluchtelingenlijsten [van de URWA] zouden worden verwijderd.

Om het even welke leider die zich minimale zorgen maakt over het leven van zijn volk, zou dit aanbod hebben omarmd en de duizenden nieuwe burgers hebben verwelkomd. Wat was het antwoord van Abbas? Volledige afwijzing!

Zijn woordvoerder Nabil Abu Rudaineh legde uit: “Abbas verwierp de voorwaarde van Israël … dat iedereen die het grondgebied van de bezette staat Palestina [Westelijke Jordaanoever of Gazastrook] betreedt, afstand doet van zijn recht op terugkeer [naar Israël], hetgeen president Abbas absoluut weigert.” (Officiële PA-krant Al-Hayat al-Jadida, 22 januari 2013).

Met andere woorden, toen Abbas de keuze kreeg om de levens van individuen te redden of de agenda van de PA te promoten – inclusief het afdwingen van de vluchtelingenstatus aan alle afstammelingen van Arabieren die Israël in 1948-49 verlieten – koos Abbas de agenda boven het redden van levens.

Als vluchtelingen hebben ze waarde als belangrijke onderdelen van het politieke plan van de PA. Als individuen hebben ze echter geen waarde, zijn ze onzichtbaar voor Abbas, en dus ging er niets verloren door hen te laten sterven. En velen deden dat: 4.000 van die onzichtbare Palestijnen werden afgeslacht door Syrische bombardementen, scherpschuttervuur ​​en marteling.

Abbas heeft dit beleid niet geïnitieerd: hij heeft het geleerd van Yasser Arafat, de stichtende Palestijnse patriarch. Arafat schepte op over het sturen van Palestijnen, zelfs kinderen, om te sterven om de nationalistische agenda’s van de PA te promoten.

Tijdens de terroristische campagne van de Autoriteit (aka intifada) van 2000 tot 2005 meldde Palestinian Media Watch dat de PA zelfmoordterrorisme promootte, alle terroristen eert en zelfs sportevenementen naar zelfmoordterroristen noemt. Deze activiteiten werden door de internationale gemeenschap veroordeeld. Het antwoord van Arafat was “om te proberen een evenwicht te vinden tussen vermoorde Israëliërs en dode Palestijnse kinderen.

Zijn gecontroleerde PA TV liet muziekvideo’s zien om Palestijnse kinderen te hersenspoelen en te laten geloven dat de dood als ‘martelaren’ ‘zoet’ is, zelfs beter dan het leven. Eén videoclip, honderden keren uitgezonden, toonde het beroemde kind ‘martelaar’ Muhammad al-Dura (plaatje hierboven), afgebeeld door een kinderacteur.

Deze speelde erg vreugdevol zijn rol in Child Martyr Paradise, dat vliegers en pretparken had. Het beroemde kind ‘martelaar’ riep ook andere kinderen op om te sterven: “Ik zwaai naar je, niet door afscheid te nemen, maar om te zeggen: ‘volg mij'” (getekend) Muhammad al-Dura.’

Arafat was trots op deze strategie en vertelde PA TV zelfs dat kind ‘martelaren’ de ‘grootste’ PR zijn: “Het kind dat een steen vasthoudt tegenover een [Israëlische] tank: is dat niet de beste boodschap aan de wereld wanneer die held een martelaar wordt?” (officiële PA TV, 15 januari 2002).

Met brutale wreedheid verleidde de PA haar kinderen om ‘heroïsche’ zelfmoord te plegen om de haastig Palestijnse kinderen te laten zien, Israël te beschuldigen van oorlogsmisdaden en de schade aan het imago van Arafat veroorzaakt door zijn zelfmoordterroristen in evenwicht te brengen.

Arafat kon Palestijnse kinderen laten sterven, omdat hij hen als pionnen zag die zijn Palestijnse nationalistische agenda het beste konden voortzetten door te sterven. Abbas liet burgers achter om in Syrië te worden afgeslacht, omdat hij hen als pionnen zag die vluchtelingen moesten blijven, ook al betekende dit sterven. Wanneer mensen onzichtbaar zijn, gebruiken PA-leiders ze, misbruiken ze en gooien ze vervolgens weg.

Tijdens een recente ceremonie voor eerstejaars universitaire studenten sprak senior Fatah-leider Abbas Zaki, een vertrouweling van Abbas, de 18- en 19-jarigen toe. Heeft hij gezegd dat ze op school moesten gedijen? Moedigde hij hen aan om hard te werken en te bereiken? Nee. Hij vertelde hen dat ze lafaards zijn als ze het leven verkiezen boven de dood.

Allahu akhbar! Vervloekt is iemand die niet offert voor Jeruzalem! … Wat zei [Arafat]? Hij zei: ‘Sta op! De poorten van de hemel zijn geopend. ’Hij die de dood zoekt – hem zal het leven worden gegeven. Degenen die [natuurlijk] sterven zijn de lafaards. Maar echte mannen benaderen de dood met een glimlach … Haast je naar de dood.” (Facebook-pagina van Abbas Zaki, 19 november 2018)

Zaki: “Diegenen die een natuurlijke dood sterven zijn lafaards!

Zaki gaf een boost aan de Arafat-Abbas-doctrine. Hij eiste dat jonge Palestijnen zichzelf als individuen waardeloos en minderwaardig zien, maar eerder als kleine radertjes voor het promoten van Palestijnse nationalistische doelen. Dus beval hij hen om voor Jeruzalem te sterven of als lafaards te worden gebrandmerkt.

De grootste tragedie voor de Palestijnse man, vrouw en kind was en blijft dat ze voor hun leiders alleen zichtbaar worden als ze vluchtelingen zijn, terroristische aanslagen plegen, ‘martelaren’ worden of op een andere manier kunnen worden gebruikt voor de agenda van de leiders.

Nu is het duidelijk waarom de PA het aanbod van miljarden dollars verwierp om zijn bevolking te helpen. De nationalistische agenda ervan heeft altijd gedicteerd afstand te nemen van economische samenwerking met Israël, van welvaart en zelfs van het leven zelf. De PA vreest dat economische welvaart voor Palestijnen ten koste gaat van haar nationalistische agenda.

Een welvarend Palestijns gezin mag zijn zonen niet opvoeden om terroristische aanslagen te plegen. Een 23-jarige Palestijnse afgestudeerde met geweldige kansen op werk die een toekomst plant, kan het terrorisme en martelaarschap de rug toekeren, de waarden die de PA heeft gepromoot als nationalistische doelen.

De Amerikanen deden dit aanbod omdat voor hen de hachelijke situatie van de Palestijnse individuen zichtbaar is. De PA-leiders verwierpen dit aanbod omdat voor hen de individuele Palestijn onzichtbaar is. Om mensen te helpen, moet je ze eerst echt zien.

Het wordt tijd dat de Palestijnen zelf en de internationale gemeenschap erkennen dat het Palestijnse lijden wordt veroorzaakt door zelfzuchtige acties, corrupte waarden en verwrongen nationalistische prioriteiten van hun eigen leiders.

Zolang deze Arafat-Abbas-agenda de onbetwiste kracht blijft die de Palestijnse leiders drijft, hebben individuele Palestijnen geen hoop op een betere toekomst – want ze zijn en blijven onzichtbaar.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Itamar Marcus “The Invisible Palestinian – For PA leaders, individual Palestinians are invisible; they exist only as tiny pieces of the large nationalist agenda” van 6 augustus 2019 op de site van Palestinian Media Watch (PMW)

2 gedachtes over “Palestijnen zijn enkel nuttig als kogels voor Israël in de loop van het geweer van Mahmoud Abbas

  1. Zoals een Christelijke Arabisch Palestijnse vrouw ooit zei….
    “vrede en voorspoed voor palestijnen zal er pas komen als hun IQ groter is dan hun EQ”.

    Voorlopig ziet het er niet naar uit dat dit te gebeuren staat.
    Deze mensen zijn totaal vastgeroest in hun domheid & haat en laten zich hierdoor uitbuiten & gebruiken als speelbal door hun eigen cynische leiders, de Arabische liga, Moslim leiders UNO & NGO’s, de media…..en niet te vergeten Europa.

    Allemaal proberen zij onder het mom van ‘vrede’ de Joodse staat te verwijderen en daar ‘nog een mislukte Arabische staat te vormen.

    Ieder heeft zijn eigen agenda om deze mensen voor zijn eigen karretje te spannen, maar de gemeenschappelijke noemer is banale maar intense Jodenhaat.

    Like

  2. De Egyptenaar Arafat was een typisch toonbeeld van islamitisch liegen en moorden ,natuurlijk kreeg ook deze moordenaar bijval vanuit het oliedomme Europa ,nog steeds laat Europa zich door de islamitische moordenaar Abbas voor de gek houden!!Die islamitische Palestijnse staat gaat er nooit komen ,dat zou regelrechte zelfmoord zijn voor Israël!!Jeruzalem was Joods en blijft Joods daar kan geen mens wat aan veranderen!!Vrede komt er als de islam ophoudt te bestaan en DE GOD van Israël de wereld zal gaan regeren vanuit Jeruzalem!

    Like

Reacties zijn gesloten.