Gerstenfeld: Hoe pro-Palestijnen de feiten manipuleren ten koste van Israël

De twee dominante Palestijnse partijen zijn institutioneel crimineel. Hamas, die over Gaza heerst, streeft naar de genocide op Israëli’s, ook al proberen zijn leiders dit af en toe te verbergen. Fatah, de leidende partij in de Palestijnse Autoriteit, verheerlijkt de moordenaars van Israëlische burgers. De PA beloont hen of hun families ook financieel.

Een paar decennia geleden zouden de meeste fatsoenlijke westerlingen – geen nationaalsocialisten, fascisten of communisten – deze afschuwelijke of een of meer synoniemen nog steeds als afschuwelijk, weerzinwekkend, walgelijk, weerzinwekkend, hatelijk, afschuwelijk of schandelijk hebben beschouwd.

Veel westerse pro-Palestijnen, politici en anderen, in hun verbale aanvallen op Israël – een democratie die vecht tegen zijn terroristische vijanden met één hand achter zijn rug vanwege het internationale recht – geven niet of nauwelijks aandacht aan de Palestijnse misdaad. Dit zou hun anti-Israëlisme ondermijnen.

Om de systematische verwaarlozing van dergelijke misdaad beter te begrijpen, helpt het om deze pro-Palestijnen in een aantal categorieën te verdelen. De meest extreme zijn aanhangers van de genocidale terroristische bewegingen. Toch is het zeldzaam dat ze dat zeggen. Een uitzondering is de Britse Labour-partijleider Jeremy Corbyn, die Hamas en Hezbollah zijn ‘broers’ en ‘vrienden’ heeft genoemd.

Een tweede categorie zijn beschermers van moordenaars. Je vindt ze in verschillende delen van links. Eén persoon in deze categorie is de socialistische minister van Buitenlandse Zaken van Margot Wallström. Ze vroeg om een ​​internationaal onderzoek naar de moord op terroristen door Israël tijdens moorddadige aanvallen. Omdat ze dit niet deed voor een ander land dat terroristen bij dergelijke aanvallen doodde, was dit een typische antisemitistische daad volgens de definitie van de International Holocaust Remembrance Alliance. De stem van Zweden voor deze definitie als onderdeel van het bestuur van die organisatie maakte de acceptatie ervan mogelijk.

walstromPlaatje hierboven: Stockholm, 10 februari 2015. Margot Wallström  (L) van de linkse Zweedse Sociaal Demokraten (SAP) en Mahmoud Abbas tijdens de inhuldiging van de eerste Palestijnse ambassade in Europa, met name in Zweden. Enkele maanden eerder, 30 oktober 2014, had Zweden als eerste EU-land ‘Palestina’ erkend. [beeldbron: RT]

Een derde categorie kan ‘de camouflages’ van de Palestijnse misdaad worden genoemd. Ze vallen verbaal Israël aan en zwijgen over de enorme criminaliteit van de Palestijnen. Het VK is een gemakkelijke plek geworden om senioren in deze categorie te identificeren. Een daarvan is voormalig minister van Labour Clare Short.

In een brief aan de Financial Times schreef ze dat de wortel van het antisemitisme-probleem in Labour het “groeiende besef is van het onrecht en het lijden van Israël aan de Palestijnen.” Er stond geen woord in de brief over de institutionele criminaliteit en steun voor moord van de leidende Palestijnse partijen die hun samenleving hebben doordrongen. In het verleden heeft Short ook de toenmalige Hamas-leider Khaled Mashaal uitgenodigd om Britse parlementariërs toe te spreken. Alleen een technische storing verhinderde het.

Een vierde categorie van pro-Palestijnen is het minimaliseren van institutionele Palestijnse misdaad. Labour is opnieuw een goede bron van voorbeelden. Voormalig minister Peter Hain, samen met Daniel Levy, schreef een artikel in open Democracy waarin ze melding maken van de “weerzinwekkende behandeling van Palestijnen door opeenvolgende Israëlische regeringen.

Ze schonken niet alleen aandacht aan de rechten van de Palestijnen, maar ook aan de rechten van Israël. Het woord ‘weerzinwekkend’ of een van de synoniemen ervan kwam niet voor in het lange artikel over de Palestijnen. Om eerlijk te zijn, moet worden opgemerkt dat er ook socialisten zijn die expliciet zeggen dat het belonen van moord op Israëlische burgers vreselijk is.

Nogal wat mensen in deze vier categorieën beweren onjuist dat ze voor mensenrechten, vrijheid, gerechtigheid en moraliteit zijn. Ze zijn vooral voorstander van een dubbele morele standaard. De houding van deze verschillende categorieën manipulatoren van feiten zou een belangrijk debat moeten veroorzaken dat zelden of nooit wordt gevoerd: in hoeverre zijn deze vier categorieën pro-Palestijnen de facto bondgenoten, aanhangers of medewerkers in misdaad? Sommige sessies moeten specifiek worden gewijd aan progressieven.

Het establishment van deze categorieën pro-Palestijnen biedt ook de hulpmiddelen om te beoordelen waar specifieke individuen staan. Organisaties waar gemakkelijk een aantal mensen kan worden gevonden die in een van de vier bovenstaande categorieën passen, zijn Europese linkse partijen, waaronder socialistische partijen. Dit is verre van beperkt tot de Noordse landen. Het is zelfs het geval in Duitsland, waar vooraanstaande politici hadden moeten leren van hun weerzinwekkende verleden. In 2012 bijvoorbeeld bevestigde de toenmalige algemeen secretaris van de socialistische SPD, Andrea Nahles, dat Fatah en de SPD veel gemeen hebben.

Nog een andere plaats waar de bovenstaande indeling belangrijk is, is de Democratische Partij in de Verenigde Staten. Bernie Sanders beweert dat men “het Palestijnse volk moet behandelen met een soort respect en waardigheid die zij verdienen”. Hij heeft niet uitgelegd hoe dat past bij institutionele Palestijnse criminaliteit. Sanders heeft dit laatste waarschijnlijk nooit genoemd.

Elizabeth Warren is een andere presidentskandidaat die aandacht verdient tijdens haar primaire campagne. Ook parttime antisemitische congresleden Ilhan Omar en Rashida Tlaib en meer recentelijk Alexandra Ocasio-Cortez moeten worden gevolgd en gecategoriseerd. Media kunnen ook worden geanalyseerd volgens deze tools. Het is niet moeilijk om bijvoorbeeld de New York Times of een toonaangevende Duitse nationale krant, de Suddeutsche Zeitung, te ontmaskeren.

Er blijft een grote vraag over. Waarom moet deze categorisatie hier in een op-ed worden gedaan? Waar zijn de Israëlische premier, de regering en ministeries? Waarom hebben ze niet lang geleden deze benadering overgenomen om de valse moraliteit van veel pro-Palestijnen bloot te leggen? Dit zou Israëlische ambassades in het buitenland een eenvoudig hulpmiddel bieden om deze manipulatoren te ontdekken.

Plaatje hierboven: Een zoveelste dieptepunt in de manipulatie van de massa’s en van de media, New York, 1 oktober 2017. De organisatoren van de Vrouwen Mars, Carmen Perez, Tamika D. Mallory en Linda Sarsour krijsen “Mexicanen, Zwarten en Palestijnen Één strijd“, tijdens een protest met de naam March for Racial Justice in Brooklyn, New York City [beeldbron: Reuters/J-Post]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Manfred Gerstenfeld “How pro-Palestinians manipulate facts” van 8 augustus 2019 op de site van The Jerusalem Post

Een gedachte over “Gerstenfeld: Hoe pro-Palestijnen de feiten manipuleren ten koste van Israël

  1. Tja, met de waarheid zouden ze niet ver komen!

    Zie hoeveel miljoenen mensen, honderden organisaties & resoluties en ontelbare haatpredikers er nodig zijn om de leugens & manipulaties vol te houden t.o. het kleine Israel….., alléén tegen de wereld maar met dé waarheid, want daar is er maar één van.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.