De NYT grijpt de massale schietpartijen aan om het Joodse particularisme aan te vechten

Plaatje hierboven: New York, 29 april 2019. Demonstranten verzamelden zich buiten de kantoren van The New York Times, nadat een zoveelste antisemitisch schandaal aan het licht kwam bij  de linkse The New York Times [beeldbron: NYP]

“Af en toe hebben mensen de indruk dat dit een uitzending door derden van Groen is. Promotie van diversiteit, opgedrongen multicultiraliteit, een pensee unique van altijd dezelfde mensen met dezelfde ideeën” (parlementslid Chris Janssens op 5 juni 2019 over de duiding op de openbare omroep VRT/Canvas)

Tja, wat hebben de [linkse] media, zowel in binnen- als in het buitenland, toch altijd de handen vol aan de Joden en of Israël. Het houdt maar niet op. Het heeft soms wel wat weg van een internationale samenzwering tegen het volk van Israël. Zou het?

Onder de kop ‘The Ideology of Hate and How to Fight It‘, legt columnist David Brooks van The New York Times (NYT) de schuld voor de recente massale schietpartijen (in El Paso en elders) bij wat hij “een bredere beweging – het antipluralisme – noemt, die nu in vele vormen voorkomt. Trumpiaanse nationalisten, autoritaire populisten en islamitische jihadisten zijn verschillende versies van antipluralisme.

En een halve regel verder krijgen ook de Joden andermaal een flinke veeg uit de pan en suggereert Brooks dat Joden in wezen ‘blanke supremacisten’ zijn:

Deze bewegingen zijn reacties tegen de diversiteit, vloeibaarheid en het onderling afhankelijke karakter van het moderne leven. Pluralisten geloven in integratie, niet in scheiding. We koesteren juist de integratie die de antipluralisten in paniek brengt. Tachtig jaar geleden konden protestanten, katholieken en Joden niet met elkaar opschieten, dus werd er een nieuwe categorie gecreëerd, de Joods-Christelijke, die voorheen mensen in een nieuw ‘wij’ bracht. Een pure cultuur is een dode cultuur, terwijl een amalgaamcultuur een creatieve cultuur is. … De terroristen dromen van een pure, statische wereld. Maar het enige dat statisch is, is de dood, en daarom zijn ze zo pathologisch aangetrokken tot de dood. Pluralisme gaat over beweging, onderlinge afhankelijkheid en leven.

Sorry maar nee. Joden die liever Joods blijven in plaats van ‘joods-christelijk’ te worden, zijn niet vergelijkbaar met blanke supremacisten of islamitische jihadisten die Walmart of een nachtclub of een legerbasis bezoeken en het vuur openen in de hoop een massamoord te plegen. Het Jodendom in de jaren 1930, vóór de oprichting van de ‘nieuwe categorie’ van ‘joods-christelijk’, was niet statisch of dood – het zat vol met levendige Jiddische cultuur, Zionistische innovatie en religieuze hervorming en reactie.

De bewering dat het Jodendom een ​​dode religie is, heeft bovendien een lange en minder dan volledig onderscheiden intellectuele geschiedenis. In een artikel in het najaar van 1993 van The Journal of the American Academy of Religion, ‘The Death of Judaism in German Protestant Thought from Luther to Hegel,’ schrijft Amy Newman: “Religieuze theoretici van deze periode waren zich terdege bewust van het probleem dat het voortbestaan ​​van het Jodendom vertegenwoordigd voor de protestantse filosofische theologie.

Ze concludeert onheilspellend: “De Duitse filosofie … herconfigureert deze gebeurtenis als een logische noodzaak in afwachting van empirische verificatie, waarvoor alleen de formulering van effectieve strategieën nodig is.

Wat meer is, de term ‘Joods-Christelijk’, hoewel misschien nuttig als een politieke, retorische formulering om de Joodse en christelijke alliantie tegen het nazisme en later het communisme te benoemen, is nooit echt een praktisch betekenisvolle ‘wij’ geworden. Joden en christenen maken nog steeds ruzie, zoals te zien is in alles, van de steun van christen links voor boycots tegen Israël tot de oppositie van Joods links tegen christelijke conservatieve wetgevende maatregelen om abortus te beperken.

De dolende Jood
Joden en christenen gaan nog steeds naar verschillende synagogen en kerken. Op de vraag naar religie, beschrijven maar weinig mensen zichzelf vrijwillig als ‘Joods-Christelijk’. De theologische en rituele verschillen tussen de twee verschillende religies zijn gewoon moeilijk te vervagen zonder de kracht en betekenis van de 2000 of 4000 jaar oude tradities te elimineren.

En omdat christenen de Joden in aantal ver overtreffen, is het niet moeilijk om te voorspellen dat als Joden en christenen zouden overgaan in judeo-christenen, het christendom zou domineren. Hoe dat telt als ‘pluralisme’ in plaats van als een soort anti-pluralisme – de weigering om het voortbestaan ​​van het Jodendom als een afzonderlijke religie te accepteren – is een mysterie voor mij, maar het stoort Brooks niet ofwel had hij geen ruimte over in zijn column om het erin te vermelden.

Brooks heeft zojuist een bestseller gepubliceerd, The Second Mountain, waarin hij zijn persoonlijke spirituele reis beschrijft, inclusief zijn opvatting dat de verslagen van Jezus in de christelijke bijbel “voor mij als een voltooiing voelen” en zijn beschrijving van zichzelf als “een dolende Jood (a wandering Jew) en een zeer verwarde christen.

Dat is zijn zaak. Maar voor de tweede keer in minder dan twee maanden lijkt Brooks nu zijn persoonlijke spirituele verwarring of syncretisme op te leggen aan zijn New York Times-lezers, op een manier die het Joodse particularisme in diskrediet brengt.

Wie had zich kunnen voorstellen dat, van alle mogelijke manieren om op de massale schietpartijen te reageren, The New York Times deze zou aangrijpen als een kans om uit te halen naar de Joden onder ons die, althans tot nu toe, de verlichte staat om “Joods-Christen” te worden nog niet hebben bereikt?

Plaatje hierboven: De dolende jood is een mythische onsterfelijke man wiens legende zich in de 13de eeuw in Europa begon te verspreiden. De oorspronkelijke legende gaat over een Jood die Jezus Christus beschimpt op weg naar de kruisiging en vervolgens werd gedoemd om eeuwig over de aarde te dolen tot de Tweede Komst van de Christus [beeldbron: The Wandering Jew , illustratie van Gustave Doré uit 1856]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ira Stoll “David Brooks Seizes on Mass Shootings to Disparage Jewish Particularism” van 7 augustus 2019 op de site van The Algemeiner

2 gedachtes over “De NYT grijpt de massale schietpartijen aan om het Joodse particularisme aan te vechten

  1. NYT is zonder meer een huiskrant van de democraten en dat zegt reeds genoeg, de liberals zijn niet zo opgezet met de Joodse lobby en de steun van de huidige POTUS aan Israël.
    Uiteindelijk vallen de maskers altijd af is.

    Like

  2. Anti pluralisme & anti diversiteit’ vormen die steeds meer aanhang krijgen omdat mensen het zat zijn deze door hun strot geduwd te krijgen door betweterige linkse journalisten, zogenaamde liberalen & democtraten, die dit wel van anderen verwachten maar meestal zelf niet toepassen wat ze preken. Zie hun onbuigzaam anti tolerantsime w.b. mensen die niet zo denken als zij.

    De NYT, vol Joodse journalisten & editeuren die als primaire taak hebben hun Joodse identiteit te verbergen om hun Amerikanisme te manifesteren en niet beschuldigt te worden van ‘dual loyalty’.

    Deze David Brooks is zo een type.
    Geboren als Jood maar met een Episcopale school opleiding maken van hem een verwarde man zonder identiteit. Géén Jood & géén Christ, géén zout & géén peper.

    Dit is het verhaal van de NYT, de krant vol David Brooksen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.