De strijd tegen Israël is jihadistisch: ideologisch en existentieel

Vrede zal er pas komen wanneer de Arabieren meer van hun kinderen houden dan dat ze ons haten,” Golda Meir

In juli namen mijn vader en ikzelf samen met een 20-tal andere journalisten en beleidsmakers deel aan een studiereis naar Israël en de zogenaamde Westbank, georganiseerd door het Nederlandse CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël). Ondanks haar eigen visie heeft het CIDI haar best gedaan om de deelnemers te laten kennismaken met diverse (f)actoren in het conflict, en met diverse standpunten.

In zijn column in de Volkskrant schreef René Cuperus dat de CIDI-reis hem ‘zowel Israël-kritischer als Palestijnen-kritischer’heeft gemaakt. Echter, wie de geschiedenis van het conflict niet kent of slechts oppervlakkig en gekleurd heeft meegekregen, beïnvloed door het Pallywood-narratief dat de afgelopen jaren mainstream is geworden, dreigt Israël te overladen met alle zonden van Israël, of blijft op zijn best hangen in een enerzijds-anderzijdsverhaal; een infantiel narratief dat erop neerkomt dat ‘extremisten aan beide kanten’ een vredevolle oplossing voor het conflict in de weg staan. Dat is een nietszeggende ‘analyse’ die men evengoed had kunnen maken over het ‘conflict’ tussen de geallieerden en nationaalsocialistisch Duitsland.

Het doet denken aan de weinigzeggende ‘David versus Goliath’-observatie dat de ene kant (Israël) veel sterker is dan de andere (de zogenaamde Palestijnen). Gelukkig is dat het geval, want het is de intentie die telt: zou Israël al niet lang van de kaart zijn geveegd mocht het geen schrandere en vindingrijke inlichtingendiensten hebben, geen ijzersterk en altijd paraat militair apparaat bezitten en geen hoogtechnologische en inventieve veiligheidssystemen hebben bedacht?

De allicht voor velen ongemakkelijke waarheid is de volgende: als de (Arabisch-)islamitische wereld het islamitisch geïnspireerde antisemitisme — dat er uit alle poriën (en moskeeën) van de samenleving komt gedropen (in Ramallah wordt Mein Kampf  op straat verkocht) — zou laten varen en de wapens zou neerleggen, dan zou er vrede zijn; legt Israël de wapens neer, dan wordt het van de kaart geveegd.

Israël wil gewoon overleven en heeft, in tegenstelling tot diverse actoren in de islamitische wereld, geen genocidale bedoelingen. Overigens, toen ik een foto wilde nemen van het boekenstandje met Mein Kampf in Ramallah, werd ik onmiddellijk aangesproken door Palestijnen die me verzekerden dat Israël hetzelfde is als Hitler. Zuiver projectiedenken.

De reden is even simpel als deerniswekkend: op grondgebied dat in de islamitische visie als ‘dar al-islam’ (huis van de islam) wordt beschouwd, kan en mag nooit een niet-islamitische samenleving bloeien, zeker niet wanneer dit een succesvolle staat met een Joodse meerderheid betreft. Want dan wordt dat grondgebied ‘dar al-harb’, huis van de oorlog, dat door middel van demografische en gewelddadige jihad moet worden veroverd, onderworpen en geïslamiseerd.

Met andere woorden: mocht Israël geen Joods-democratische rechtsstaat en geen vrije samenleving zijn maar, net zoals in de rest van de regio het geval is, een land met een moslimmeerderheid of een danig geïslamiseerd regime of geïslamiseerde samenleving, dan was er geen vuiltje aan de lucht.

Het is om die reden dat in de jaren zestig de ‘onderdrukte’ ‘Palestijnen’ werden gecreëerd, om als propagandaspeerpunt te gebruiken tegen Israël (het Westen is bijzonder gevoelig voor slachtoffermoslims, dat zien we ook in eigen land). In die zin zijn grote delen van de bevolking in Gaza en op de ‘Westbank’ slachtoffer van hun eigen corrupte en door actoren in de islamitische wereld gegijzelde/gesteunde leiders.

Dat is ook de reden waarom elke kans tot het creëren van een levensvatbare, stabiele Palestijnse staat uiteindelijk is getorpedeerd: een landkaart met daarop een Palestijnse staat die niet óók het hele gebied omvat dat vandaag Israël is, is in de islamitische wereld taboe — heus niet alleen bij Hamas. Het gaat dus ook helemaal niet om die minuscule stukjes land op de zogenaamde ‘Westbank’, waarover door veel politici en journalisten oeverloos wordt geëmmerd; in de islamitische visie betreft het in essentie een ideologische, existentiële jihadistische strijd om het héle gebied: Gaza, Westbank én Israël.

‘From the river to the sea, Palestine will be free’ is geen ‘extremistische slagzin van Hamas’ , maar de mainstream islamitische visie die er via onderwijs en media wordt ingepompt. In het Arabische Jatt in het Israëlische district Haifa, stelde een maand geleden nog Sheikh Ahmad Badran tijdens zijn vrijdagpreek dat moslims nooit kunnen worden geregeerd door niet-moslims, en dat moslims de democratie moeten gebruiken om voor eeuwig en altijd de islamitische wetten te doen heersen over niet-moslims. Zolang dit de heersende, mainstream islamitische opvatting is, is het sluiten van duurzame vrede een utopie.

Niemand heeft het ‘Palestijns-Israëlisch conflict’, dat eigenlijk het ‘islamitisch-Joods conflict over (West-)Palestina’ moet worden genoemd, beter samengevat dan Golda Meïr, vanaf 1969 de vierde minister-president van Israël: ‘Vrede zal er pas komen wanneer de Arabieren meer van hun kinderen houden dan dat ze ons haten.’

Maar wellicht komt dit citaat van de Brits-Joodse historicus en activist David Littman wel in de buurt: ‘When the Middle East enjoys Schubert concerts — with women allowed to participate as players and in the audience — our worries will be over.’ (“Wanneer het Midden-Oosten geniet van Schubert-concerten – met vrouwen die mogen meedoen als spelers en in het publiek – zijn onze zorgen voorbij”)

Lees het volledige artikel van Sam Van Rooy op de site van Doorbraak.be


Bronnen:

♦ met dank aan E.J. Bron voor de hint.

♦ naar een artikel van Sam van Rooy “De strijd tegen Israël is jihadistisch: ideologisch en existentieel” van 28 juli 2019 op de site van Doorbraak.be

♦ naar een artikel van Elkan Van der Raaf “Studiereis: Achter het nieuws in Israel” van 30 januari 2019 op de site van Cidi.nl

2 gedachtes over “De strijd tegen Israël is jihadistisch: ideologisch en existentieel

  1. NL-Journalisten & beleidsmakers op reis naar Israel om kennis te nemen van de diverse (f)actoren van het conflict.

    Waarom precies?
    Hebben zij de illusie van enige invloed te zijn op dit conflict? LOL!

    Diverse standpunten.
    Diverse factoren.
    Enerzijds // anderzijds.

    Het enige juiste narratief is de waarheid….en daar bestaat er maar één van.

    Die waarheid bestaat erin te vermelden dat…..
    *Israel, het land Kanaan, Judea & Samaria en Jeruzalem Joods gebied is sinds Bijbelse tijden.

    *Er nooit een palestijns volk is geweest.
    *Er nooit een palestijnse staat heeft bestaan.
    *Er geen eeuwenoude palestijnse geschiedenis is.
    *Jezus géén palestijn was.

    *Als Arabische landen in 1948 de ‘2-statenoplossing’ hadden erkend en Israel niet waren binnengevallen met het doel haar te vernietigen…er nooit palestijns vluchtelingen probleem was geweest.

    *De klok kan niet worden terug gedraaid en dus is de 2-statenoplossing van 1948 niet de ‘oplossing van vandaag!

    * De “grenzen” van 1948 bestaan niet….het waren staakt het vuren lijnen.

    *Als in 1967 Jordanie Israel niet had aangevallen met het doel haar te vernietigen dan was de “Westbank & Oost Jeruzalem” nog stééds in Jordaanse handen.

    *Een palestijnse staat is er onder deze Jordaanse bezetting (1948-1967) ook niet ontstaan. Waarom niet?

    Bovenstaande feiten zijn maar een klein percentage van de héle geschiedenis en de Joodse rechten in dit gebied.

    Om de feiten te kennen moet er geen duur snoepreisje naar Israel worden georganiseerd. Men moet gewoon open staan voor de waarheid en de geschiedenis leren en dat kan ook in Nederland.

    Op beide fronten schieten de huidige journalisten & beleidmakers schromelijk te kort.

    Een wijze Christelijk Palestijns Arabische vrouw heeft ooit gezegd dat er pas vrede zal komen wanneer de Arabische IQ groter zal zijn dan hun EQ.

    Like

Reacties zijn gesloten.