Boycot de boycotters – Deel 1/3: Wat is BDS en wie schuilt erachter?

Op enkele maanden tijd is een campagne om Israël te boycotten verplaatst van de marges van de politiek – liberale universiteitscampussen en protestmarsen – naar het Amerikaanse Congres, waar de eerstejaarsvertegenwoordigers Ilhan Omar van Minnesota en Rashida Tlaib van Michigan de meest vocale donateurs zijn geworden, die de ergenis hebben gewekt van het Witte Huis.

Op dinsdag nam het Huis met een overweldigende meerderheid een resolutie aan waarin de campagne van de Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) –beweging werd veroordeeld. Met zijn aanhangers prominent aanwezig in de Britse socialistische Labour Partij en critici die het bevechten in Washington en in tientallen hoofdsteden, is B.D.S. een proxy geworden voor het Israëlisch-Palestijnse conflict in de Verenigde Staten en Europa, met alle emotie die het conflict oproept

De aanhangers van de beweging worden routinematig beschuldigd van antisemitisme. Tegenstanders worden beschuldigd van het vertrappelen van de vrijheid van meningsuiting. Toch wordt B.D.S. vaak verkeerd begrepen en verkeerd voorgesteld door mensen aan beide kanten. Is het een legitiem, geweldloos protest om de rechten van Palestijnen te beschermen, of een beweging die erop gericht is Israël te vernietigen en antisemitisme in een andere vorm promoot?

Hierna volgen antwoorden op enkele van de moeilijkste vragen.

Wat is B.D.S.?
De B.D.S. Beweging wil internationale economische en politieke druk op Israël mobiliseren in solidariteit met de Palestijnen. Gemodelleerd naar de strijd tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika, roept het landen, bedrijven en universiteiten op om de banden met Israël te verbreken tenzij aan drie eisen wordt voldaan:

  • Beëindiging van de bezetting van al het in 1967 veroverde land en het ontmantelen van de muur en het hekken dat Israël scheidt van een groot deel van de Westelijke Jordaanoever, waardoor veel Palestijnse buurten worden verdeeld.
  • ‘Volledige gelijkheid’ verlenen aan Palestijnse burgers van Israël.
  • Waarborgen van het recht van Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen om terug te keren naar de huizen en eigendommen van waaruit zij of hun voorouders werden ontheemd in de oorlogen die leidden tot de vestiging van Israël in 1948.

Velen die B.D.S. omhelzen beschouwen deze vooral als gericht op het beëindigen van Israëls bezetting van de Westelijke Jordaanoever. De eisen klinken onschuldig genoeg: Israël beweert reeds dat het zijn Arabische burgers gelijke bescherming biedt onder de wet. Zich terugtrekken uit Palestijns gebied zou ruimte creëren voor een coherente Palestijnse staat. Het lot van Palestijnse vluchtelingen zou in elke ultieme oplossing moeten worden aangepakt.

Maar veel Israëli’s zeggen dat het echte doel van de beweging is de eliminatie van Israël als een Joodse staat. Volledige gelijkheid voor Arabische burgers van Israël zou de vernietiging of aanpassing van de Israëlische wetten vereisen die Joden automatisch burgerschap verlenen en Israël definiëren als de natiestaat van het Joodse volk. Het verlenen van een recht op terugkeer aan de Palestijnen die als vluchtelingen zijn geclassificeerd – de oorspronkelijke vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen – zou het einde betekenen van een Joodse meerderheid.

In een interview worden door Omar Barghouti, een topwoordvoerder van de B.D.S.-beweging, de Israëlische wetten racistisch en buitensluitend genoemd. Een democratische staat kan nog steeds asiel bieden aan Joodse vluchtelingen en toont “enige gevoeligheid voor de Joodse ervaring”, zei hij, “maar het kan geen racistische wet zijn die zegt dat alleen Joden er baat bij hebben.” Gevraagd of dat betekent dat joden geen eigen staat kunnen hebben, antwoordde hij: ‘Niet in Palestina.’

Wie zit erachter?
B.D.S. beschrijft zichzelf als een losjes verbonden, niet-hiërarchisch netwerk van activisten, hoewel het Nationaal Comité van de Palestijnse B.D.S. voor de coördinatie zorgt, waarvan Omar Barghouti, een Palestijnse inwoner van Israël, de mede-oprichter is.

Een groot aantal aangesloten groepen voert de charge van de B.D.S. aan zoals Students for Justice in Palestina (SJP) en Jewish Voice for Peace (JVP) in de Verenigde Staten, de Palestine Solidarity Campaign (PCS) en War on Want in Groot-Brittannië en de Wereldraad van Kerken in Europa.

Binnen de Westelijke Jordaanoever en Gaza omvatten sponsors een brede coalitie van vakbonden en niet-gouvernementele organisaties. B.D.S. geniet minstens de stilzwijgende steun van een grote meerderheid van de Palestijnen, volgens Khalil Shikaki, een in Ramallah gevestigde pollster.

Elders doet het een beroep op degenen, waaronder een aanzienlijk aantal politiek links-liberale Joden, die gefrustreerd zijn door de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de blokkade en het frequente bloedvergieten in Gaza.


Lees hier de 3-delige ‘Boycot de boycotters‘:

  • Deel 1/3: Wat is BDS en wie schuilt erachter?
  • Deel 2/3: Is BDS antisemitisch en de vrede genegen?
  • Deel 3/3: Is er een verband tussen BDS en toenemend antisemitisme?

Bronnen:

♦ naar een artikelIs B.D.S. antisemitic? A closer look at the boycott Israel campaign” van 28 juli 2019 op de site van The Coordination Forum for Countering Antisemitism (CFCA)

Een gedachte over “Boycot de boycotters – Deel 1/3: Wat is BDS en wie schuilt erachter?

Reacties zijn gesloten.