Vooroorlogse dwaasheid: wie boycotte nazi-Duitsland en vooral wie deed dat niet?

Plaatje hierboven: Op 9 maart 1935 riepen een aantal Joodse en niet-Joodse organisaties op tot een Amerikaanse algemene boycot van nazi-Duitsland. “Elke Jood die ook maar een cent besteed aan koopwaar die in Duitsland is gemaakt, is een verrader van zijn volk,” schreef rabbijn Stephen S. Wise [beeldbron: Jewdayo Grid]

De Amerikaanse afgevaardigde voor de Democratische Partij, Ilhan Omar, een moslima van Somalische origine, sprak onlangs haar steun uit voor het boycotten van Israël en de resolutie die zij hieromtrent heeft ingediend (H.R. 496) heeft geleid tot een nieuwe discussieronde tussen de vrienden en tegenstanders van Israël.

Los van de overduidelijke misvatting van Omars vergelijking van Israël met nazi-Duitsland, werpt haar resolutie een onverwachte schijnwerper op een weinig bekend hoofdstuk in de Amerikaanse geschiedenis dat meer aandacht verdient: de landelijke boycot van Duitse goederen in de jaren dertig van vorige eeuw.

Als een precedent voor het gebruik van boycot als een politiek wapen tegen de Joodse natiestaat Israël, merkte Ilhan Omar op: “Amerikanen met een geweten … boycotten nazi-Duitsland van maart 1933 tot oktober 1941 in reactie op de ontmenselijking van het Joodse volk in de aanloop naar de Holocaust.”

Plaatje hierboven: De Londense Daily Express blokletterde op haar voorpagina van vrijdag, 24 maart 1933: “Joden verklaren  Duitsland de oorlog. Joden van over de hele wereld bundelen hun krachten. Boycot van Duitse goederen. Massa demonstraties…” [beeldbron: Nationalists]

Van zodra de nazi’s begin 1933 aan de macht kwamen, werden Duitse Joden uitgesloten van talloze beroepen, onderworpen aan ernstige discriminatie en het doelwit van geweld door hzt gepeupel.

Een van de belangrijkste Joodse leiders van die tijd in Amerika, rabbijn Stephen S. Wise, meldde dat hij brieven uit Duitsland ontving over “martelingen, het snijden van een Hakenkruis [swastika] in het vlees van Joden, gevangenschap, dood en nachtelijke invallen in Ku Klux Klan-stijl en nachtelijke ritten waarvan Joden nooit terugkeren … Het is de hel, echt erger dan de hel.

Als reactie hierop boycotten Amerikaanse Joden Duitse goederen. Er werden piketlijnen opgezet voor winkels zoals die van Macy en Gimbel die producten uit nazi-Duitsland importeerden. Artsen en apothekers werden aangemoedigd om zich tot niet-Duitse alternatieven voor door Duitsland gemaakte geneesmiddelen te wenden. Atleten die zich kwalificeerden voor de komende Olympische Spelen in Berlijn werden aangespoord om thuis te blijven.

Joodse organisaties stonden niet alleen in deze inspanning. Norman Thomas, leider van de Amerikaanse Socialistische Partij, nam deel aan de picket buiten Macy’s. De Amerikaanse Federatie van Arbeiders heeft de boycot actief bijgestaan. De Republikeinse burgemeester van New York City, Fiorello La Guardia, annuleerde een contract voor Duits staal dat moest worden gebruikt om de Triboro-brug te bouwen. Gallup-peilingen bevonden dat de meeste Amerikanen sympathiek stonden tegenover de boycot.

Sommige prominente Amerikanen verzetten zich echter tegen het boycotten van de nazi’s. De oppositie raakte partijoverschrijdend – het kwam niet alleen van conservatieve isolationisten (die vreesden dat boycotten Amerika in een buitenlandse oorlog zou slepen), maar ook van prominente liberale figuren.

Het beleid van de toemalige Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt, boegbeeld van de Democratische Partij, van voor de Tweede Wereldoorlog was het onderhouden van handels- en diplomatieke betrekkingen met nazi-Duitsland. De staatssecretaris van de FDR, Cordell Hull, zei dat de regering “zich verzette tegen elke raciale of politieke boycot van Duitsland.

De regering-Roosevelt ging zelfs zo ver dat het het Hitler-regime hielp om de boycot te ontwijken. Het ministerie van Financiën stond de nazi’s toe af te zien van het gebruikelijke label ‘Made in Germany‘ en in plaats daarvan goederen te markeren als gemaakt in een bepaalde stad of regio, die veel consumenten niet zouden herkennen. Amerikaanse functionarissen keken ook de andere kant op wanneer de afdruk op Duitse labels onleesbaar was, of wanneer ze waren bevestigd op een manier die hen ontoegankelijk maakte.

Enkele links-liberale academici steunden de boycot. Anderen verzetten zich niet alleen tegen de boycot, maar overtraden deze persoonlijk door Duitsland in de jaren dertig te bezoeken en uitwisselingsprogramma’s voor studenten te onderhouden met Duitse universiteiten die volledig werden gecontroleerd door het Hitler-regime. De smerige details worden verteld in de studie van prof. Stephen Norwood The Third Reich and the Ivory Tower uit 2011.

President van het Smith College, William Neilson, een oud NAACP-bestuurslid, bezocht Nazi-Duitsland in 1933 en vond “geen gevallen van mishandeling van Joodse burgers.” Barnard College-decaan Virginia Gildersleeve, een fervent Roosevelt-supporter, kondigde na een tournee door Duitsland in 1935 aan dat “Hitlers wens om nieuw land te verwerven legitiem was, en dat de sterke vermindering van de toelating van Joden en vrouwen tot Duitse universiteiten gerechtvaardigd was.

Pacifisten zoals de president van het Vassar College, Henry MacCraken, zagen de boycot als een stap in de richting van oorlog en organiseerden in 1934 een rondreis door Nazi-Duitsland voor studenten en professoren. Beelden van de reis werden gebruikt voor een nazi-propagandafilm genaamd Germany Today, die werd vertoond in de Verenigde Staten in een poging om het imago van Hitler te verzachten.

Anderen droomden hardop van een Groter Nazi-Rijk waarbij de VS werden opgeslokt door nazi-Duitsland:

Een andere prominente pacifist, professor Henry Cadbury aan de Bryn Mawr universiteit, veroordeelde de boycot als “gewoon oorlog zonder bloedvergieten.” Hij vermaande Amerikaanse Joden om hun “goede wil te tonen in plaats van haat tegen Hitler,” zeggende: “Door hem te haten en te proberen hem te bestrijden, zal jij hem alleen maar erger maken in zijn aanval op de Joden.

De boycot controverse roerde de Women’s International League for Peace and Freedom (WILPF), een vooraanstaande activistische groep links van het midden. Het voornamelijk Joodse deel in Brooklyn vroeg de nationale leiding van de groep om de boycot te onderschrijven. Het verzoek werd afgewezen. WILPF-leiders zeiden dat ze “het idee van het scheiden van de Joodse kwestie van de grotere minderheidsproblemen verwierpen.” Vele leden van de Brooklyn Branch en bijna allen uit de Bronx, namen ontslag uit de WILPF uit protest tegen de boycotkwestie.

Hoewel de inspanning van de boycot om Hitler van de macht te verdrijven het niet haalde, was de impact duidelijk te zien aan de aanzienlijke achteruitgang van de Duitse export en de herhaalde klachten van Duitse ambtenaren aan de Amerikaanse ambassadeur in Berlijn over de schade die de boycot aan hun economie toebracht.

Het verhaal van de anti-nazi-boycotbeweging in Amerika herinnert eraan dat moed en lafheid te vinden zijn aan beide zijden van het politieke gangpad. Als het ging om het boycotten van Hitler waren er in beide kampen “Amerikanen met een geweten”, maar helaas niet genoeg die het grootste verschil had kunnen maken… in het Witte Huis.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Rafael Medoff “Who boycotted the Nazi’s and who didn’t?” van 25 juli 2019 op de site van The Jerusalem Post

♦ naar een artikelHistorical Dispute Between Germans and Jews During WW2” van 12 juli 2018 op de site van Renegade Tribune

♦ naar een artikel van M. Raphael Johnson “The Jewish Declaration of War on Nazi Germany – The Economic Boycott of 1933” van januari/februari 2001 op de site van Wintersonnewende

Een gedachte over “Vooroorlogse dwaasheid: wie boycotte nazi-Duitsland en vooral wie deed dat niet?

  1. En zoek de paralellen….

    1933: Democraten, Links & Intelligentia waren tegen een boycot van de Nazi’s (Nazional SOZIALISTEN) en vonden wegen om deze te omzeilen. Ze gingen ook graag op bezoek bij hun Sozialistische zusterpartij en hun baas in Berlijn.

    Zij zagen ook totaal geen Jodenhaat.

    2018/19: Democraten, Links & Intelligentia die aan de atoom”deal” met Iran blijven vasthouden en hiervoor de sancties van Amerika willen omzeilen. Ook EU leiders gaan graag op bezoek bij hun vrienden de Ayatolla’s in Teheran.

    Zij zien hierin ook totaal geen Israel haat.

    De geschiedenis herhaalt zich maar gelukkig blijft het gedrag van Europa constant.

    De US-Democraten bewandelen ook de foute weg, maar (tot nu toe) in een veel mindere mate dan het zieke & obsessieve Jodenhatende Europa.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.