Van pro naar contra: Hoe de politieke linkerzijde zich compleet keerde tegen Israël

In 1948 genoot de toenmalige ontluikende staat Israël de politieke steun van bijna de hele politieke linkerzijde in de wereld, inclusief – en van cruciaal belang – het Kremlin. Zelfs toen Moskou spoedig daarna terugkeerde naar zijn traditionele anti-Zionistische positie en daarmee degenen in zijn communistische baan meebracht, bleef de rest van de niet- en anti-communistische linkerzijde de Joodse staat in een vriendelijk daglicht zien.

In de loop van de decennia vervaagde die warmte echter ook. Een reeks historische evenementen – de overweldigende overwinning van Israël in de Zesdaagse Oorlog van 1967; de opkomst in de nasleep van de ‘revolutionaire’ PLO; de rechtse verschuiving van de Israëlische politiek met de opgang van de Likoedpartij in de late jaren zeventig; Israëls invasie van 1982 in Libanon; de eerste en tweede Palestijnse intifadas; terugkerende conflicten tussen Israël en Hamas zodra Israël zijn bezetting van Gaza in 2005 beëindigde – leken telkens een andere laag van sympathie voor Israël aan de linkerzijde weg te pellen en een nieuwe laag van vijandigheid te vergaren.

Vandaag is de overgang nagenoeg voltooid. Het grootste deel van links, inclusief liberaal links, sluit zich aan bij scherpe kritiek op Israël of voert zelfs regelrechte oppositie tegen het bestaan ​​ervan.

Nu komt Susie Linfield, een professor op de journalistiekafdeling van de Universiteit van New York en een auteur die diep ingebed zit in de linkerzijde, met haar boek ‘The Lions ’Den: Zionism and the Left van Hannah Arendt tot Noam Chomsky‘. Een prachtig geschreven en indringende verkenning van de evolutie die ik zojuist heb geschetst, boordevol verwoestende aperçus, die begint met deze anekdote:

Ik ben op een etentje met mijn partner en zijn vrienden, die overwegend linkse intellectuelen zijn… De naam van een bekende journalist komt ter sprake. ‘Oh, hij is een Zionist!’ zegt een persoon minachtend en de anderen schudden plichtsgetrouw neerbuigend en ontzet hun  hoofden. Ik debatteer over de pro’s en contra’s van het storen van deze vriendschappelijke samenkomst, en dan zeg ik met een lichte hik: ‘Wel ja, dat ben ik ook.’ Er volgt een ijzige, verbijsterde stilte; niemand spreekt me aan of kijkt me aan, hoewel ze medelijdende blikken naar mijn partner werpen.

In haar boek probeert Linfield geen chronologisch verslag te geven van de afwijzing van Israël. Integendeel, ze biedt portretten van acht invloedrijke intellectuelen – Hannah Arendt, Arthur Koestler, Maxime Rodinson, Isaac Deutscher, Albert Memmi, Fred Halliday, I.F. Stone en Noam Chomsky – samen met nauwkeurige lezingen van hun geschriften over het Zionisme, de Joden en de Joodse staat.

Haar keuzes zijn eigenzinnig. Zeven van de acht zijn zelf Joods. Alleen Stone en Chomsky zijn Amerikanen, hoewel Arendt zich hier vestigde om de nazi’s te ontvluchten. Koestler een communist was geweest, maar zijn grote literaire reputatie berust op werk dat werd gedaan nadat hij zich hartstochtelijk tegen het communisme keerde. In alle acht gevallen werden hun belangrijkste werken tientallen jaren geleden geproduceerd. Chomsky en Memmi, de enige twee die nog in leven zijn, zijn in de jaren negentig.

Desalniettemin anticiperen of vormen de argumenten van deze acht figuren de argumenten die vandaag nog steeds de lucht vullen. In die zin kan het stukje linkse mening in de willekeurige congeries van Linfield redelijk worden opgevat als staande voor het geheel.

Hoewel het proza ​​van Linfield overal afgemeten lijkt, zijn haar beschrijvingen niet te versmaden. “Het epitheton ‘Zio’,” zegt ze, is “het smerigste woord geworden van links naar buiten toe – verwant aan bijvoorbeeld racist, pedofiel of verkrachter.” Zoals haar dinerervaring illustreert, “is anti-Zionisme nagenoeg een niet te onderhandelen inkomticket geworden in het linkse discours.

Waarom? Gedeeltelijk omdat, zo stelt zij, in het laatste deel van de 20ste eeuw links verschoof naar “een identificatie van de voorheen gekoloniseerde volkeren van de Derde Wereld als de belangrijkste agenten van sociale rechtvaardigheid. De Franse marxistische historicus Maxime Rodinson (1915-2004),” zoals Linfield diens inzichten op links projecteert, “zouden de Palestijnse beweging en de ‘Arabische massa’s’ de voorhoede positie innemen die de Sovjet-Unie vroeger bezette. Voor anderen,” vervolgt ze, “zijn het zich verzetten tegen het bestaan ​​van Israël en het boycotten ervan, een manier om te laten zien dat je wakker bent.

Ze duidt ook op een donkerdere impuls:

Linkse oppositie tegen het bestaan ​​van Israël wordt vaak gedreven, uit afschuw voor het Zionisme an sich, niet door verdediging van de Palestijnen. Linksen, en met name nieuwe linksen, waren geboeid door Cubaans, Vietnamees, Mozambicaans, Chinees, Algerijns en Palestijns nationalisme. Maar ze haatten het Zionisme als iets aparts.

Eraan toevoegend: “Alleen in het geval van Israël wordt de uitroeiing van een bestaande natie beschouwd als een progressieve gerechtvaardigde eis,” aldus Susie Linfield in haar boek.

Lees hier verder het volledige artikel van Muravchik op Mosaic

 


Bronnen:

♦ naar een artikel van Joshua Muravchik “How the Left Turned Against Israel – In 1948, the nascent state enjoyed political support from almost the entire global left. A new book by a member of today’s left takes a close look at how and why that changed” van 23 juli 2019 op de site van Mosaic

Een gedachte over “Van pro naar contra: Hoe de politieke linkerzijde zich compleet keerde tegen Israël

  1. Linkse ideologie kan alléén voortbestaan door het ‘helpen’ van de onderdrukten & minderbedeelden onder ons.

    De linkse antipathie tegen Israel is begonnen na 1967 toen het kleine, arme & bedreigde Israel, vol met Joden die de Holocaust hadden overleeft en in 1948 Arabische landen waren uitgegooid (en dus de perfecte en voor links altijd nodige underdog) tegen alle verwachtingen, niet alleen de aggressieve Arabische legers stopten die haar opnieuw wilden vernietigen………maar ze ook nog eens een dodelijke mokerslag & kolossaal gezichtsverlies toebrachten.

    *Dit is waar het hele conflict om draait.
    Joden & Arabish /Moslim gezichtsverlies…..een ‘no go area!

    De Joden in Israel waren dus voor links verloren. Ze waren winnaars geworden en dus een doodlopende straat voor linkse ‘hulpverleners.

    Joden zijn vervolgd, slachtoffer & underdog. Sterke, zelfbewuste, onafhankelijke & winnende Joden gaan in tegen alle linkse dogma’s & normen.

    Welnu….beter sterk & door links gehaat dan doodgeknuffeld door deze linkse hypocrieten.

    Like

Reacties zijn gesloten.