Overwinning op Ayatollah Iran baant de weg naar vrede in het M-O

In een recent redactioneel commentaar heeft het Saoedische blad Arab News aangedrongen op chirurgische militaire aanvallen tegen Iran. Hetzelfde Saoedi-Arabië, dat troepen stuurde om in 1948 en in 1973 tegen Israël te vechten, breidt vandaag stilzwijgend zijn samenwerking met Israël uit tegen een gemeenschappelijke dodelijke vijand: het Ayatollah-regime van Iran en zijn agressieve nucleaire en imperialistische ambities.

In een Midden-Oosten met opkomend soennitisch Arabisch pragmatisme, wordt Israël steeds meer gezien als een niet-officiële partner in de gemeenschappelijke zoektocht om de complexe problemen en uitdagingen van de problematische regio op te lossen. Hoewel het Midden-Oosten het Zionisme niet snel omarmt, geloven zelfs de Arabieren zelf niet langer in de mythe van het Arabisch-Israëlische conflict als de ‘moeder van alle conflicten’.

Achter de façade is een groot deel van de Arabische wereld het steeds meer dan zat met Hamas en PLO. Decennialang was het Arabisch-Israëlische conflict een handige afleiding voor Arabische regimes die externe zondebokken zochten voor de door de Arabische wereld zelf veroorzaakte binnenlandse maatschappelijke problemen en conflicten. Hoewel veel westerse diplomaten en politiek links in de rest van de wereld nog steeds vastbesloten zijn om Israël de schuld te geven voor alle echte of denkbeeldige kwalen, worden de soennitische Arabische wereld en Israël op pragmatische wijze dichterbij gebracht door een gemeenschappelijke dreiging: de agressieve imperialistische ambities van Iran.

Het regime in Teheran, dat regelmatig tot de vernietiging van Israël oproept, probeert ook de soennitische Arabische wereld te domineren via zijn netwerk van terroristische proxies zoals Hezbollah in Libanon en Syrië, Hamas en de islamitische Jihad in Gaza en de Houthi’s in Jemen. Het Iraanse regime bedreigt ook steeds meer Saoedi-Arabië en de andere olie-exporterende Arabische Golfstaten. In recente agressieve bewegingen toegeschreven aan het regime van Teheran, vielen bewapende drones Saoedische oliepompstations aan en olietankers werden aangevallen voor de kust van het Verenigde Arabische Emiraten.

Arabische regimes betalen nog steeds lippendienst in hun officiële steun aan PLO en het Ramallah-regime. Achter de façade raakt echter veel van de Arabische wereld het steeds meer zat met zowel Hamas als PLO. Als uitloper van de Moslimbroederschap wordt Hamas gezien als een directe bedreiging door Egypte en andere Arabische staten die strijden tegen islamitische opstandelingen. In het beste geval beschouwen Arabische regeringen de PLO in toenemende mate als een zelf-meelijwekkende last die weinig te bieden heeft.

In het slechtste geval wordt PLO gezien als een provocerende onruststoker die regionale pestkoppen ondersteunt van Saddam Hussein van gisteren tot het huidige Iraanse regime. Door zich regelmatig aan te sluiten bij de meest radicale krachten in de regio die Israël en de Arabische wereld bedreigen, is Ramallah uit de gratie geraakt bij veel van de Arabische wereld. In plaats van Israël te isoleren, heeft Ramallah zich ironisch genoeg steeds meer geïsoleerd in het Midden-Oosten door zijn radicale, afwijzende beleid. Ondersteuning van PLO is vandaag sterker in Brussel en Parijs dan in Cairo of Riyadh.

De soennitische Arabische wereld werd niet dichter bij Israël gebracht vanwege de nieuw ontdekte Arabische liefde voor het zionisme en de joodse nationale vrijheid. In tegenstelling tot Ramallah hebben pragmatische Arabische heersers echter stilzwijgend begrepen dat de Joodse staat een permanente realiteit is in het Midden-Oosten. Arabische regeringen begrijpen ook dat Israël geen bedreiging is, maar een kracht van stabiliteit en een steeds belangrijker partner bij het aanpakken van de meest cruciale uitdagingen waarmee de Arabische wereld van vandaag geconfronteerd wordt.

Eenzijdige Israëlische concessies leidden niet tot vrede, maar alleen tot meer agressie tegen Israël en haar burgerbevolking. In plaats daarvan lijkt het erop dat het leiderschap van Israël de overwinning omarmt als het pad naar echte vrede. Het was geen verzoening maar de militaire en politieke nederlaag van nazi-Duitsland die uiteindelijk vrede bracht in West-Europa in 1945. Het Iraanse islamitische regime is vandaag de belangrijkste motor achter de radicale krachten die nog steeds tegen het bestaan ​​van Israël zijn. Het veiligstellen van langdurige vrede door een Israëlische overwinning houdt daarom direct verband met het verslaan van het ayatollah-regime in Teheran.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Daniel Krygier “Path to Peace – Victory over Ayatollah Iran” van 23 mei 2019 op de site van MIDA

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.