Hoe beter het de Palestijnen vergaat hoe meer terreur; omgekeerd: slechter doet terreur weer afnemen

Het is een wijdverspreide overtuiging dat Palestijnse hopeloosheid het terrorisme voedt en de vooruitzichten op vrede doen afnemen. Dit is altijd fout geweest.

In feite is het tegenovergestelde waar: wanneer Palestijnen zich hopeloos voelen, neemt het Palestijnse terrorisme af; wanneer ze hoopvol zijn om de overhand te krijgen, neemt het Palestijnse terrorisme toe. Een Israëlische ijzeren vuist is noodzakelijk om zowel Israëlische als Palestijnse levens te redden.

Het gemeenschappelijke mantra dat de Palestijnse hopeloosheid het terrorisme verhoogt en dat de vooruitzichten voor vrede verminderen, is altijd nepnieuws geweest. Palestijns terrorisme stijgt steevast in combinatie met hun hoop op de overhand te krijgen.

Tijdens de eerste Intifada doodden Palestijnen 91 Israëli’s in de loop van iets meer dan vijf jaar. De Palestijnse terreur nam echter dramatisch toe, toen het vredesproces van Camp David dat eind 1991 op gang was gebracht, veranderde in directe onderhandelingen met de PLO. Het ‘vredesproces’ van Oslo ging dus gepaard met een steile toename van Palestijns terrorisme.

Hoe meer Israël concessies deed aan de Palestijnen, zoals de oprichting van de Palestijnse Autoriteit (PA), de toelating aan de PLO-leiding en aan belangrijke Palestijnse terroristen om de Westoever en Gaza en zelfs Israël weer te betreden, hoe hoger de terroristentol klom.

In 1992, toen de Palestijnen beseften dat Israël zich terugtrekt uit Gaza om plaats te maken voor een soort van Palestijnse autonomie en dat jaar nog 11 Israëliërs waren vermoord, was dit het daaropvolgende jaar toegenomen tot 34 dode Israëliërs.

Kortom: hoe dichter vrede lijkt dichterbij te komen des temeer dat terreur en geweld jegens Israëliërs toeneemt. Verminderde kansen op vrede en of stilstand in onderhandelingen doen de terreur weer afnemen. Raar maar waar.

Na de ondertekening van de beginselverklaring en de instelling van de PA in de zomer van 1994 is dit cijfer bijna verdubbeld (61). Toen de PA in 1995 werd uitgebreid met de grote Arabische steden op de Westelijke Jordaanoever, doodden ze 65 mensen, voornamelijk als gevolg van drie zelfmoordaanslagen. De steden waren terroristische heiligdommen geworden waar de IDF niet uit kon komen uit angst voor internationale veroordeling.

De centrumlinkse Israëlische regering en vooraanstaande linkse intellectuelen noemden de slachtoffers van deze terroristische daden korbanot hashalom, of offers gedood op het altaar van de vrede. Onnodig te zeggen dat veel familieleden van de slachtoffers, evenals andere Israëli’s, deze benaming aanstootgevend vinden.

Palestijnse hopeloosheid speelde zich af na de verkiezingsoverwinning van Netanyahu in 1996. Volgens de mantra zou het terrorisme dan zijn toegenomen. Het tegenovergestelde vond plaats. Het terrorisme daalde dramatisch: het werd meer dan gehalveerd tot 32 doden in 1997, zakte in 1998 terug tot 13 en viel verder terug tot vier in 1999, het derde en laatste jaar dat Netanyahu op dat moment in functie was.

Lees hier verder het volledige artikel op BESA

Op het strand van Gaza, 4 juli 2011


Bronnen:

♦ naar een artikel van Prof. Hillel Frisch “When Palestinians are Hopeless, Terror Declines; When Hopeful, Terrorism Increases” van 15 juni 2017 op de site van BESA

4 gedachtes over “Hoe beter het de Palestijnen vergaat hoe meer terreur; omgekeerd: slechter doet terreur weer afnemen

  1. U ideologie trekt op niet veel, stop aub me wat u doet. U bent zelf de oorzaak voor meer terrorisme. 911 was gwn een massa ritueel dus alles wat gij zegt doet er echt ni toe. De psychopaten zitte langs deze kant van het conflict. Ge bent gewoon amoreel, trekt op ni veel. Vind u verbinding met god terug.

    Like

  2. Laten we vooral vaststellen dat het laatste wat ‘de palestijnen’ willen een eigen staat is waar ze voor zichzelf verantwoordelijk zijn en moeten zorgen voor een eigen economie & brood op de plank.

    De financiëel lucratieve zieligheidsindustrie naar het Westen toe is dan afgelopen…….. en dat staat niet in het scenario.

    Vandaar dat wanneer er ook maar énige toenadering blijkt………de terreur per direct word opgevoerd door de leiders.

    Of dit ten gunste of niet naar de bevolking is zal hen verder een zorg zijn.

    Hun rol is vooral slachtoffer blijven en fungeren als kanonvoer!

    Like

Reacties zijn gesloten.