Duitsland beschuldigd van het bagatelliseren van antisemitische aanvallen door moslims

De jaarlijkse al-Quds-dag processie in Berlijn wordt vaak genoemd als een goed voorbeeld van de opkomst van het zogenaamde nieuwe antisemitisme in Europa: haat tegen de Joden in verband met Israël, vaak door mensen uit moslimgemeenschappen.

Zo blijkt dat vele antisemitische daden en agressie vaak onterecht worden toegeschreven aan rechts tot extreemrechtse formaties hoewel achteraf blijkt dat het veelal om moslimextremisten ging. Als men de daders verkeerd definieert kan men natuurlijk nooit het antisemitisme efficient bestrijden, ttz. àls men het al wìl bestrijden…

Ondanks pogingen van de organisatoren in de afgelopen jaren om sommige uitingsvormen van antisemitisme te onderdrukken, gaat de mars voor honderden deelnemers vaak over het vermoorden van Israëli’s, vermeende Zionistische complotten en kreten zoals ‘Palestina vrij van de rivier naar de zee‘. Vlaggen van terroristische groeperingen zoals Hamas en Hezbollah worden getoond en imams prediken regelmatig antisemitische verzen uit de Koran aan de menigte in het Farsi en het Arabisch.

Onder het mom van ‘Israël kritiek’ gebruiken ze klassieke antisemitische stereotypen en identificeren ze Israël met ‘Joodse kenmerken’: ‘dominant’, ‘hebzuchtig’ of een ‘kindermoordenaar’,” zei socioloog Imke Kummer over de demonstranten. (Iran lanceerde al-Quds Day in 1979 om steun te betuigen aan de Palestijnen en zich te verzetten tegen het Zionisme en Israël, en internationale steunbetuigingen zijn gevolgd. Al-Quds is de Arabische naam voor Jeruzalem.)

Dergelijke agitatie wordt wereldwijd vastgesteld. Voor velen is het vooral verontrustend op straten waar de vervolging van Joden door de nazi’s en hun collaborateurs zo wreed was dat het hele samenlevingen in Europa ertoe bewoog ‘nooit meer opnieuw‘ te beloven. Merkwaardig genoeg echter, zijn enkele van de incidenten gedocumenteerd tijdens de Quds Day mars in Berlijn, door de overheid geclassificeerd als vormen van extreemrechts antisemitisme, hebben onafhankelijke waakhondgroepen ontdekt.

Critici zeggen dat het voorbeeld van de Mars en andere verkeerd gelabelde incidenten, pogingen vergemakkelijken om antisemitisme te politiseren en het blijkbaar verliezen van de strijd compliceren om het op te lossen. “Het betekent dat we de officiële statistieken over antisemitisme in Duitsland niet echt kunnen gebruiken,” vertelde Daniel Poensgen, een onderzoeker bij de afdeling voor onderzoek en informatie over antisemitisme, of RIAS, aan de Jewish Telegraphic Agency.

Het Duitse ministerie van Binnenlandse Zaken heeft niet gereageerd op het verzoek van JTA om commentaar. Twijfels over de methodologie van het ministerie zijn meer uitgesproken geworden nu de gegevens steeds meer zijn uiteengevallen met informatie uit heel West-Europa – en vanuit de perceptie van Duitse Joden zelf. Vorige maand zei minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer dat aanhangers van extreem-rechtse groepen verantwoordelijk waren voor ongeveer 90 procent van de 1.800 geregistreerde antisemitische incidenten die in 2018 in Duitsland waren geregistreerd, een stijging van 20 procent ten opzichte van het voorgaande jaar.

In Frankrijk daarentegen wordt meer dan de helft van de antisemitische incidenten, en vrijwel alle gewelddadige incidenten, gepleegd door immigranten uit moslimlanden of hun nakomelingen, volgens het Nationale Bureau voor Waakzaamheid Tegen Antisemitisme.

Plaatje hierboven: Op 9 januari 2015 werden door de Frans-Malische jihadist Amedy Coulibaly vier Joden vermoord in de kosjere supermarkt Hyper Cacher te Parijs, enkel omdat ze Joods waren. Toen Coulibaly trachtte te ontkomen werd hij neergesabeld door een lid van een speciale Franse eenheid. De Franse jihadist opereerde naar eigen zeggen namens Islamitische Staat (ISIS/ISIL)

In Groot-Brittannië suggereert de Community Security Trust dat extreem-rechtse daders verantwoordelijk zijn voor 50-60 procent van de incidenten waarbij slachtoffers een fysieke beschrijving van hun aanvallers aanboden. Dit gebeurde in ongeveer 30 procent van de 1.652 gevallen in 2018, een stijging van 19 procent ten opzichte van het voorgaande jaar.

In Nederland zei de vorige directeur van CIDI, de belangrijkste waakhond van het land over antisemitisme, dat moslims en Arabieren verantwoordelijk zijn voor ongeveer 70 procent van alle geregistreerde gevallen in een bepaald jaar.

In een enquête van 2016 onder honderden Duitse joden die antisemitische incidenten hadden meegemaakt, zei 41 procent dat de dader “iemand met een moslimextremistische mening” was en nog eens 16 procent zei dat het iemand van uiterst links was. Slechts 20 procent identificeerde hun agressors als behorend tot extreemrechts.

Er is duidelijk sprake van een mismatch hier, en het zegt veel over de onnauwkeurigheid van de Duitse officiële statistieken,” zei de RIAS-onderzoeker Poensgen. Poensgen zei dat zijn waakhondorganisatie met functionarissen heeft gesproken over het statistiekprobleem. “Er was interesse in onze kritiek, er werd naar geluisterd en gestudeerd, maar tot nu toe [is er] ernstige terughoudendheid op federaal niveau om hun categoriesysteem te veranderen,” zei Poensgen.

Het vertrouwen in de Duitse autoriteiten werd in 2014 ondermijnd toen een Duitse rechtbank oordeelde dat antisemitisme niet ten grondslag lag aan de poging van drie Palestijnen om een ​​synagoge in de stad Wuppertal in brand te steken. (Een hogere rechtbank bevestigde de uitspraak in 2017.) Voor sommige critici is er een politieke dimensie aan de schijnbare terughoudendheid van Duitse autoriteiten om  de schuld voor antisemitisme te leggen bij moslimimmigranten. Enquêtes suggereren dat die groep beduidend antisemitischer is dan niet-immigranten, of op zijn minst dat meer openlijker zijn.

Maar “het nieuwe islamitische antisemitisme is taboe, omdat het aanpakken ervan alleen maar de tegenstanders van immigratie zou versterken“, schreef Krisztina Koenen, een journalist voor Frankfurter Allgemeine Zeitung en der Welt, in een analyse die ze in maart publiceerde in het Hongaars-Joodse tijdschrift Neokohn .

De regering van de Duitse bondskanselier Angela Merkel heeft te maken gehad met aanzienlijke kritiek, waaronder het feit dat ze antisemitisme invoert, over haar beslissing om sinds 2015 meer dan 2 miljoen immigranten uit Syrië en het Midden-Oosten binnen te laten.

Plaatje hierboven: Berlijn, 31 augustus 2015. Welkomstgroet van bondskanselier Angela Merkel in een persconferentie aan het begin van de vluchtelingencrisis in Europa en Merkel’s Open Grenzenbeleid: “Wir schaffen das!”, klonk het geruststellend. Intussen is het enthousiasme wat bekoeld nadat ca. 1,5 miljoen mensen asiel vraagden in Duitsland, waarvan de meeste moslims zijn uit Syrië, Irak en Afghanistan. Momenteel mogen ‘slechts’ 220.000 mensen per jaar in D. asiel vragen …


Bronnen:

♦ naar een artikel van Cnaan Liphshiz “Germany is accused of downplaying anti-Semitic attacks by Muslims” van 14 juni 2019 op de site van The Jewish Telegraphic Agency

Een gedachte over “Duitsland beschuldigd van het bagatelliseren van antisemitische aanvallen door moslims

  1. Deze onderwerping van Duitsland & West Europa aan de Moslimcultuur zal uiteindelijk alleen henzelf schaden.

    De Joden trekken weg, en zij blijven zitten met een cultuur die alles aan hen haat (behalve de uitkering).

    Obstinate domheid heeft zijn prijs…….zie het Midden Oosten!

    Europa heeft die prijs eerlijk verdient!

    Like

Reacties zijn gesloten.