Nakba Dag: Waarom vluchtten de Arabieren in 1948 en de Joden niet?

De meeste Arabieren die in 1948 hun huizen ontvluchtten, deden dat uit angst voor oorlog, voordat ze zelfs ook maar één enkele zionistische soldaat zagen. Zelfs de New Wave-historici zijn het erover eens dat de golven van de Arabische vlucht tot juni 1948 werden ingegeven door angst voor oorlog en dat er op dat moment geen uitwijzingen waren.

Het interessante is dat de eerste golf van degenen die vertrokken, in december 1947 en januari 1948, de rijken waren; veel van de leiders vertrokken in juni. De hele sociale structuur van Arabieren in Palestina stortte in elkaar en terwijl de Arabische mensen zagen dat hun leiders hen in de steek lieten, vertrokken ze ook.

Volgens Efraim Karsh waren in april 1948 …

[..] ongeveer 100.000 Palestijnen, voornamelijk uit de belangrijkste stedelijke centra van Jaffa, Haifa en Jeruzalem en uit dorpen in de kustvlakte verdwenen. Binnen een maand waren die aantallen bijna verdubbeld; en begin juni waren er ongeveer 390.000 Palestijnen vertrokken. ‘30.000 Arabieren, vooral intellectuelen en leden van de sociale elite, waren in de maanden na de goedkeuring van het verdelingsplan uit Palestina gevlucht, waardoor de sociale infrastructuur van Palestina werd ondermijnd. In een tijdschriftartikel van 10 mei 1948 staat: ‘Een Britse ambtenaar heeft vorige week in Jeruzalem gezegd: ‘De hele Effendi-klasse is verdwenen. Het is opmerkelijk hoe veel van de jongeren opeens besluiten dat dit misschien een goed moment is om hun studie in Oxford te hervatten …’

Hoewel de vraag retorisch lijkt, moet worden gevraagd: waarom is de Arabische sociale structuur verdwenen in afwachting van gevechten en bleef de joodse intact? Joden waren zeker bang, en degenen die door Arabieren werden gevangen, kregen geen genade, zoals Joseph Schechtman schreef:

Arabische oorlogsvoering tegen de Joden in Palestina … werd altijd gekenmerkt door willekeurige moord, verminking, verkrachting, plundering en roof. Deze aanval van 1947-1948 op de Joodse gemeenschap was woester dan ooit. Tot de Arabische legers Israël binnenvielen op de dag van zijn geboorte, 15 mei 1948, werd geen cent meer gegeven voor het leven van een Jood als die in Arabische handen viel. Zowel gewonden als doden werden verminkt. Elk lid van de Joodse gemeenschap werd beschouwd als een vijand om genadeloos te worden vernietigd.

Toch bleven de Joden waar ze waren en vluchtten de Arabische leiders. Waarom?

De voor de hand liggende reden is dat de Joden geen plek hadden om naartoe te gaan. Israël was hun thuis en in de buurlanden zouden ze vermoord worden. Ze hadden geen keus.

Arabieren daarentegen hadden wel een keuze. Veel van de Arabische families waren al meer dan een eeuw niet in Palestina geweest en praktisch alle moslim-Arabieren konden hun familiegeschiedenis traceren zoals hun reiswegen doorheen het Midden-Oosten laten zien vanaf hun oorsprong in Arabië of Jemen of Egypte. Het idee van afzonderlijke Arabische naties was nog nieuw – het Ottomaanse Rijk beheerste het hele Midden-Oosten tot het einde van de Eerste Wereldoorlog, amper drie decennia eerder – en Arabieren beschouwden de hele regio als hun thuis, niet als ‘Palestina’. Palestina was gewoon een andere Arabische regio voor hen en hun banden waren niet zo sterk.

Aan de andere kant gingen ze ervan uit dat ze zonder problemen naar andere Arabische landen kunnen migreren. Wie had kunnen verwachten dat ze niet zouden kunnen integreren in de landen van hun mede-Arabieren? Het idee dat ze decennia lang staatloos zouden zijn, was gewoon ondenkbaar.

Joden hadden geen opties. Joden moesten vechten voor hun land, of dat al stervend proberen. Hoewel de meeste Joden recente immigranten waren, waren hun psychologische banden met Eretz Yisrael veel sterker dan die van de Arabieren van Palestina wier leiders vluchtten bij het eerste teken van problemen.

In zekere zin was 1948 een test om te zien welke bevolking het land het meest wilde hebben.

Er is een reden dat de meeste Arabische strijders niet uit Palestina kwamen. Het idee van een enorme overwinning, het romantische idee van het verslaan en afslachten van de Joden, leefde sterk in de moslimwereld en trok avonturiers en jihadisten aan. Maar de werkelijke Arabische bewoners van het land wilden gewoon hun leven leiden als Arabieren – niet als Palestijnen, die geen van hen identificeerden als zodanig, maar als Arabieren – overal. Degenen die tegen de Joden vochten, verdedigden hun eigen dorpen en steden, maar hadden geen interesse in het verdedigen van een ‘Palestina’ waarmee ze zich nooit identificeerden.

Sommige Arabische naties waren ontsteld dat de mannen van Palestina naar hen vluchtten en de vluchtelingen gedwongen moesten worden terug te vechten.

Uiteindelijk waren de Arabische banden met hun veronderstelde thuisland veel zwakker dan die van de ‘koloniale’ Joden. De overwinnaars waren degenen die het land meer wilden hebben.

Mensen die van het land houden, vluchten bij de eerste gelegenheid niet weg. Mensen die van het land houden, blijven en vechten ervoor.

Dit is de reden waarom de Joden bleven en de Arabieren vluchtten. Daarom verdienen de Joden veel meer hun eigen natie in hun historische vaderland dan de Arabieren een andere natie verdienen in een klein hoekje van de enorme Arabische wereld.

Plaatje hierboven: Leden van de Hashomer, een Joodse verdedigingsorganisatie die in 1909 werd opgericht om de Zionistische nederzettingen te beschermen, poseren hier met hun geweren in de Joodse gemeenschap van Rehovot tijdens de Ottomaans (= Turkse) bezetting van wat later de Staat Israël zal worden. Hashomer zal in 1920 opgaan in de Haganah dat zelf in 1948 opging in het IDF (Israëlische Leger). Rehovot werd in 1890 tijdens de Eerste Aliyah (1882–1903) opgericht door Poolse Joden op braakliggende grond, zonder bomen, noch huizen, noch water. Grond die gekocht werd van een christen Arabier. In 1931 woonden er al 3.193 mensen echter in 2015 reeds 132.671 [!] [beeldbron: Vintage Everyday]


Bronnen:

♦ naar een artikel van EoZ “Nakba Day: Why did the Arabs flee in 1948 and the Jews didn’t?” van 15 mei 2019 op de site van Elder of Ziyon

Een gedachte over “Nakba Dag: Waarom vluchtten de Arabieren in 1948 en de Joden niet?

  1. De Arabieren vluchten in 1948 weg omdat ze verder geen banden met dit gebied hadden. De meesten kwamen uit de omringende Arabische landen.

    Laat het duidelijk zijn.
    Indien de Arabische landen in 1948, één dag na de uitroeping van de de herboren staat, Israel niet waren binnen gevallen met het doel haar te vernietigen was er vandaag geen palestijns vluchteling probleem geweest en……. ondanks alle propaganda & leugens, ook geen palestina.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.