De bloedige geschiedenis van de Amerikaanse Christen Identiteit Beweging

Precies zes maanden na elkaar werden twee verschillende mannen geïnspireerd om Joden te vermoorden door een ‘christelijke identiteit’ -beweging die blank nationalisme en middeleeuws antisemitisme combineert.

Geleerden, journalisten en activisten die de extreem-rechtse sien bestrijken, zijn zich al lang bewust van de centrale positie van de christelijke identiteitsbeweging naar het blanke nationalisme in Amerika. Toch zijn de beweging en de banden met het hedendaagse antisemitisme grotendeels onbekend gebleven bij het grote publiek, zelfs als het geweld dat het inspireert een onvermijdelijke realiteit is geworden.

Tweemaal in het laatste jaar zijn gewapende Amerikaanse mannen de synagogen binnengelopen en zijn ze beginnen schieten met de uitdrukkelijke bedoeling zoveel mogelijk Joden te vermoorden. En in beide gevallen was de invloed van de christelijke identiteitsbeweging bij het vormgeven van hun paranoïde haat duidelijk in de materialen die ze deelden op sociale media en de getuigenissen die ze achterlieten. Terwijl de tentakels van deze merkwaardige Amerikaanse racistisch-religieuze hybride ideologie zich verspreiden, is een onderzoek naar de historische wortels en paranoïde theologie achterhaald.

De christelijke identiteit komt voort uit een mystieke vorm van protestantisme met wortels in Britse religieuze stromingen uit de 19de eeuw. Het hergroepeerde in zijn Amerikaanse vorm in het midden van de 20ste eeuw onder leiding van mensen zoals de Californische prediker en voormalig Ku Klux Klan organisator Wesley Swift, die beweerde dat witte ‘blanken’, niet ‘Aziatische’ Joden, in feite de echte afstammelingen van de 10 stammen van Israël waren.

De christelijke identiteit commandeerde een kleine, maar toegewijde groep volgelingen op zijn hoogtepunt in de jaren vijftig. Swift kon duizenden toeschouwers aantrekken en putte uit dezelfde religieuze ijver in het grotere gebied van Los Angeles dat radioprediker Aimee Semple McPherson, een van de meest populaire ministers in de Verenigde Staten in de jaren 1920 en 1930, maakte en aanleiding gaf tot dergelijke onorthodoxe spirituele bewegingen als theosofie en Scientology.

Sinds de opkomst in Amerika is de christelijke identiteitstheologie verbonden geweest met tientallen blanke nationalistische terroristische aanslagen in de afgelopen 50 jaar, waaronder de bomaanslag in 1968 op een synagoge in Meridian, Mississippi en de moord op de joodse radio-persoonlijkheid Alan Berg in Denver in 1984 En meest recent vormde het het waanideeëndenken van de moordenaar die 11 gemeenteleden vermoordde in de Synagoge Tree of Life in Pittsburgh, en de 19-jarige moordenaar die hij inspireerde die een Chabad in Poway, Californië binnenliep, zes maanden tot de dag na de aanval van Pittsburgh, en vermoordde de 60-jarige Lori Gilbert-Kaye. Het is duidelijk dat de ideologie van de christelijke identiteit een belangrijke voorwaarde is voor gewelddadig antisemitisme in Amerika, maar het probleem is groter dan één extremistische factie.

De Poway-schutter, John Earnest, was een kerkganger, maar hij behoorde niet tot een christelijke identiteitssekte. Hij was lid van de orthodoxe Presbyteriaanse kerk, gesticht door fundamentalistische presbyterianen die tegen de verspreiding van modernistische theologie in de belangrijkste protestantse kerken in de jaren 1920 en 1930 waren. Fundamentalistische denominaties zoals de orthodoxe presbyterianen verdedigen de letterlijke en onfeilbaarheid van de Bijbel en verwerpen modernistische doctrines die de bijbel behandelen als een literair en historisch document, evenals een religieuze tekst. Evangelische predikanten hebben Earnest’s daden veroordeeld, maar sommigen hebben erkend dat ze werden ontmoedigd door de ‘angstaanjagend duidelijke articulatie van de christelijke theologie van de 19-jarige’.

Het door de Poway-shooter achtergelaten manifest luidt als een hybride van klassiek christelijk antisemitisme en hedendaags blank nationalisme. Hij wisselde binnen paragrafen – soms binnen zinnen – af van het aanrekenen van de Joden met verantwoordelijkheid voor de dood van Jezus en de vroege christelijke heiligen om te verklaren dat Joden politici en organisaties financieren die massale immigratie gebruiken om het Europese ras te verdrijven.

Het document zit vol met tegenstrijdigheden en is onatticaal, zelfs door blanke nationalistische manifestnormen, zoals het beweegt tussen het citeren van de evangeliën en de moordenaarsliefde van Frédéric Chopin met explosieve haat jegens de joden. Maar wat duidelijk blijkt, is een basis in een vorm van antisemitisme die evenveel te danken is aan oudere christelijke tradities en meer moderne seculiere varianten gericht op ras en bodem. Het document en het moorddadige geweld dat ermee gepaard gaat laten zien dat in de marge van het blanke nationalistische recht, ongelijksoortige en zelfs schijnbaar onverenigbare tradities van antisemitisme naast elkaar kunnen bestaan ​​en kunnen opgaan in nieuwe hybride vormen.

Het geloof dat Joden hopen Amerika te overspoelen met immigranten en de Amerikaanse samenleving drastisch veranderen, was gebruikelijk in de jaren dertig en veertig. Extreemrechtse crackpots zoals de Eerw. Gerald L.K. Smith, William Dudley Pelley en Elizabeth Dilling hebben vaak dergelijke beweringen gedaan. Maar dat deed ook meer ‘respectabele’ leden van rechts. Merwin K. Hart, het hoofd van de Nationale Economische Raad, die een uitgebreide rolodex van vooraanstaande industriëlen hield die zijn organisatie ondersteunde, schreef vaak in zijn nieuwsbrief over de ‘buitenaardse’ invloeden in de regering van Roosevelt – gepersonifieerd door Felix Frankfurter, de rechtbank van het Joodse hooggerechtshof – en zijn fel verzet tegen toelating van joodse vluchtelingen in de Verenigde Staten. Hart riep zelfs op tot beperking van vluchtelingenvisa na de Anschluss in 1938, en waarschuwde dat het aantal illegale joodse immigranten enorm omhoog ging.

De bredere bezorgdheid van Hart en zijn bondgenoten in de ‘respectabele’ vleugel van antisemitisme-liberale journalist Carey McWilliams noemde hen de ‘antisemieten van de leunstoel’ van rechts – was dat liberale en socialistische Joden uiteindelijk achter de gehate New Deal stonden en de overeenkomstige transformaties in de Amerikaanse samenleving. Deze leunstoel antisemieten geloofden dat toelating van overlevenden van de Holocaust in de Verenigde Staten na de Tweede Wereldoorlog de eerste stap zou zijn in het ontmantelen van de Immigration Act van 1924 om het raciale karakter van Amerika te behouden. Amerikaanse joden, waarvan velen de versoepeling van de immigratiebeperkingen in grote lijnen ondersteunden, waren de boeman van het nativistische recht, en aangezien rechtse nativisten ook vaak onderschreven waren door joods-bolsjewistische samenzweringstheorieën, was het tegengaan van immigratie een manier om het communisme en ook Jodendom en behoud het blanke christelijke karakter van de Verenigde Staten.

De invloed van klassiek christelijk antisemitisme, radicaal christelijk identiteit antisemitisme en conservatief nativisme kan in onze tijd worden gezien in de overtuigingen van de mannen die synagogen zijn binnengegaan met het doel Joden te doden. De Poway-shooter citeert Bijbel, hoofdstuk en vers, roept een belaagde blanke Europese beschaving op en zet zich  af tegen ‘cultureel marxisme’, waarvoor hij de Joden de schuld geeft. Maar de diepten van deze gevoelens overstijgen een schutter. De zittende president van de Verenigde Staten is immers nauw gelieerd aan het christelijke recht, waarschuwt voor hordes illegale immigranten die de grens met de Verenigde Staten overspoelen, en heeft een staflid in dienst bij zijn Nationale Veiligheidsraad die waarschuwde voor de invloed van ‘culturele marxisten’. terwijl de schutters van Pittsburgh en Poway zowel Donald Trump als een marionet van joodse belangen veroordeelden, verwerpen hun veroordelingen de continuïteiten tussen hun geloofssystemen niet.

Lees hier verder het hele artikel van David Walsh


Bronnen:

♦ naar een artikel van David Walsh “The Bloody History of America’s Christian Identity Movement” van 13 mei 2019 op de site van The Tablet