Wat alle uitersten op het politieke toneel verenigt? – Pure ouderwetse Jodenhaat!

Een artikel van een tijd geleden maar nog altijd relevant: ‘Les extrèmes se touchent‘ van Dirk Verhofstadt.


“Het antisemitisme wint wereldwijd veld. De joden zijn opnieuw de vijanden en moeten uitgeschakeld worden. Dat is alvast de mening van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad die enkele weken terug stelde dat de holocaust een mythe is, dat Israël als een tumor van de kaart moet worden geveegd en dat de joden maar elders een plek moeten zoeken om samen te leven.

Het maakt in één klap duidelijk waarom de wereldgemeenschap zich keihard moet verzetten tegen het kernprogramma van Iran. Ook de leider van de grootste oppositiebeweging in Egypte, Mohammed Mehdi Akef van de Moslim Broederschap, keerde zich onlangs radicaal tegen de joden. Dit rabiate islamitische antisemitisme is niet nieuw.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de grootmoefti van Jeruzalem Haj Amin al-Husseini, een actief pleitbezorger van de Endlösung. Hij stond in direct contact met Hitler, schreef een voorwoord in de Arabische vertaling van Mein Kampf, richtte in 1943 een eigen SS-divisie op van 20.000 moslims uit Bosnië-Herzegovina en Albanië en zorgde ervoor dat tienduizenden joden werden gedeporteerd naar de concentratiekampen. Als het aan hem gelegen had dan waren alle joden uitgeroeid. Na de oorlog vluchtte hij naar Egypte en kon zo ontsnappen aan een zekere berechting als oorlogsmisdadiger.

Mahmoud Ahmadinejad en Mohammed Mehdi Akef verwoorden met hun uithalen naar Israël en de joden wat veel politieke en geestelijke leiders in de moslimwereld denken. Hun antisemitische uitspraken vergiftigen ook de geesten van heel wat orthodoxe moslims in het Westen. Ze lezen Mein Kampf en citeren uit de valse Protocollen van de Wijzen van Zion. Eind 2004 verklaarde Mehmet Öztoprak, de voorzitter van de jongerenafdeling van de Turkse sociaal-religieuze beweging Milli Görüs in Nederland, dat de holocaust niet had plaatsgevonden. Hij stelde dat er in de Tweede Wereldoorlog geen zes miljoen joden waren vermoord, maar ‘hooguit een paar duizend’.

Tijdens betogingen tegen de oorlog in Irak werden Israëlische vlaggen verbrand en scandeerden groepjes radicale moslims ‘Hamas, hamas, alle joden aan het gas’. In het boek Gids voor Islamitische Opvoeding uitgegeven door uitgeverij Noer in Delft en dat vrij te koop is in België en Nederland, staat te lezen dat joden de ‘mensheid door listigheid en slechtheid’ bederven. Op sommige islamitische scholen en scholen met een grote moslimpopulatie wordt het delicaat om nog over te holocaust te onderwijzen.

Niet alleen radicale moslims ontkennen de holocaust, dat doen ook tal van extreemrechtse partijen, politici en ‘historici’ in de christelijke wereld. Op 26 en 27 januari 2002, hielden holocaustontkenners een internationaal congres in Moskou onder de titel International Conference on Global Problems of World History. Zestien ‘specialisten’ uit alle hoeken van de wereld kwamen samen om er hun versie op de geschiedenis te vertolken en de holocaust af te doen als een joods verzinsel.

Ze hielden toespraken om aan te tonen dat de media ons al zestig jaar hadden voorgelogen, dat de nazi’s een eervolle strijd voerden tegen het judaïsme en dat de joden een gevaar vormden voor de beschaafde wereld. Op het internet staat een verslag van deze bijeenkomst (zie http://www.radioislam.org/conferences/) met uittreksels uit de gehouden toespraken. Het toont aan dat radicale moslims en extreemrechtse bewegingen op dezelfde golflengte zitten met betrekking tot het ‘joods probleem’. Hierna volgt een greep uit de walgelijke uitspraken en stellingen die tijdens de Conferentie geponeerd werden.

De Amerikaanse schrijver Christopher Bollyn verklaarde dat de aanslagen van 11 september 2001 niet het werk waren van Arabische zelfmoordenaars maar wel van de Mossad, de Israëlische geheime dienst, met als doel de Amerikaanse publieke opinie op te zetten tegen de Arabieren. De Zwitserse negationist René-Louis Berclaz haalde fors uit naar de Amerikaans-Joodse lobby die erin geslaagd was herstelbetalingen te verkrijgen van Zwitserse banken die tijdens de oorlog Joodse tegoeden hadden verkregen.

Volgens de Amerikaanse journalist Michael Piper werd president John F. Kennedy vermoord in opdracht van de joden omdat zijn opvolger Lyndon Johnson gunstiger zou staan tegenover de staat Israël. De Russische historicus Nikolai Simakov waarschuwde voor een Westerse werelddominantie en stelde dat de Russische orthodoxe kerk en de islam eenzelfde strijd voeren. De Australische historicus Frederick Toben ontkende de jodenuitroeiing door de nazi’s en het gebruik van gaskamers.

De Amerikaanse politicus David Duke stelde dat het ‘witte ras’ een sterk Rusland nodig heeft en haalde fors uit naar de joden die de Russische revolutie hadden ontketend en nu de Amerikaanse regering, de media en de financiële wereld in hun greep houden. Hij werd bijgevallen door de voormalige Russische minister Boris Mironov die de joden beschuldigde Rusland te plunderen en opriep tot een sterk nationalistisch Rusland voor de Russen.

Met hun weerzinwekkende uitspraken traden de sprekers op deze Conferentie in de voetsporen van andere beruchte negationisten als Paul Rassinier, Ernst Zündel, Robert Faurisson, Roger Garaudy en vooral David Irving die de holocaust een verzinsel van het internationale jodendom noemde waarbij gevangenen zelf een kampnummer in hun arm hadden getatoeëerd om hun status van slachtoffer te kunnen verzilveren. Maar meer dan hun voorgangers verbinden ze orthodox religieuze en extreem nationalistische elementen aan hun antisemitisme. Dat werd vooral duidelijk uit de toespraken van nog twee andere ‘specialisten’ op de bewuste Conferentie in Moskou.

Eerst de Marokkaanse islamist Ahmed Rami, die in het verleden via Radio Islam vanuit Zweden antisemitische radioprogramma’s uitzond waarin hij de holocaust ontkende en het dagboek van Anne Frank een vervalsing noemde. Via diverse websites vertolkt hij de ideeën van Hamas, Islamitic Jihad, Al Qaida en de Taliban als de islamitische antwoorden op het zionisme van Israël. Daarnaast de Bulgaarse historicus Volen Siderov die zijn anti-judaïsme dan weer koppelde aan een radicaal nationalistisch en racistisch programma. De joden zouden een gevaar betekenen voor de Russische, Bulgaarse en Orthodox-christelijke identiteit. Zijn slogan is ‘Bulgarije voor de Bulgaren’ waarbij hij zich ook keert tegen de zigeuners die de Bulgaarse ziel zouden verpesten.

Intussen stapte Volen Siderov in de politiek en haalde met zijn extreem nationalistische partij Ataka in de zomer van 2005 ruim 8% van de stemmen. Hij maakt deel uit van een internationaal extreem rechtse beweging waar ook de Oostenrijkse FPÖ, het Franse Front National, de Roemeense extreem nationalisten en het Vlaams Belang deel van uitmaken. Het was op een bijeenkomst van deze beweging in Wenen dat Frank Vanhecke, Filip Dewinter en Marie-Rose Morel aanwezig waren. Marie-Rose Morel, parlementslid voor het Vlaams Belang, ging zelfs gewillig op de foto met de racist en holocaustontkenner Volen Siderov.

Op de website staat een foto van de deelnemers aan de Conferentie. Symbolisch is dat de radicale islamist Ahmed Rami en de orthodoxe christen Volen Siderov elk aan een buitenzijde staan. Op het eerste zicht twee verschillende mensen met tegengestelde meningen, maar dat klopt niet. Samen delen ze hun afkeer voor de globalisering, het kapitalisme en vooral het jodendom. Het bewijs dat extreem rechts en de orthodoxe islam geen echte tegenstanders zijn, maar elkaar nodig hebben om op kap van de andersdenkende of vreemdeling te groeien. In feite bekampen ze elkaar niet, maar voeden ze elkaar. Zelden was het gezegde ‘Les extrèmes se touchent’ zo toepasselijk.

Plaatje hierboven: De deelnemers aan de Conferentie, van links naar rechts: René-Louis Berclaz (Zwitserland), G. Reisegger (Oostenrijk), D. Duke (V.S.), R. Krege (Australië), Michael Piper (V.S.). Onderaan van links naar rechts: Ahmed Rami (Marokko/Zweden), R. Granata (V.S.), J. Graf (Zwitserland/Wit-Rusland), Frederick Toben (Australië), Volen Siderov (Bulgarije).


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dirk Verhofstadt “Les extrèmes se touchent” van vrijdag 13 januari 2006 op de site van Liberales