Britten hielpen Arabieren om Jeruzalem een centrum van islam te maken ten koste van de Joden

“Wij kondigen de oorlog af tegen de zonen van apen en varkens [de Joden] die slechts zal eindigen wanneer de vlag van de Islam zal wapperen boven Jeruzalem.” (Hamas pamflet van 1 september 1993)

Ik lees een academisch artikel met de titel “Making Jerusalem the center of the Muslim World: Pan-Islam and the World Islamic Congression of 1931″ geschreven door N. E. Roberts.

Het toont, zoals we al eerder hebben vermeld, dat Jeruzalem tot de jaren 1920 nooit een belangrijk onderdeel van het islamitische denken was met de opkomst van de beruchte antisemitische (en later nazi-collaborateur) Hajj Amin Husseini als de Grootmoefti van Jeruzalem.

N. E. Roberts merkt op:

Hoewel Jeruzalem de derde heiligste stad in de islam was, was het geen belangrijke bekommernis van pan-islamisten in de late negentiende en vroege twintigste eeuw. Historisch gezien was de stad perifeer tot islamitische politiek geweest, nooit de hoofdstad van een grote islamitische macht geweest, noch de locatie van een vooraanstaand instituut voor islamitisch leren, noch een prominente stad in het Ottomaanse rijk. Dus terwijl moslims zich zorgen maakten over het lot van Istanboel, Mekka en Cairo, lagen er maar weinig wakker over de status van Jeruzalem, zelfs toen de Europese belangstelling voor de heilige stad toenam in de laat-Ottomaanse periode.

De Britten maakten zich zorgen over de opkomst van het pan-islamisme en ambtenaren waren verdeeld over hoe ermee om te gaan. Ze maakten een fatale fout door te denken dat ze de islam konden gebruiken als een middel om de moslims tevreden te houden zonder dat ze zich bezighielden met politieke activiteiten.

In Palestina identificeerden Britse functionarissen zoals Ronald Storrs (1881-1855), de gouverneur van Jeruzalem, en Herbert Samuel (1870-1963), de hoge commissaris, de Husaynis als de opvallende familie die het best geplaatst was om als tussenpersoon op te treden tussen de regering en de grootste islamitische bevolking van het land.

Hun beslissing om de Husaynis te omarmen deed zich kort na de bezetting van Palestina voor, toen Storrs en Samuel vriendschappelijke relaties opleidden met de mufti Kamil al-Husayni, die zij als betrouwbaar pro-Brits beschouwden en de vereiste invloed en ervaring hadden om leiding te geven over de lokale bevolking. bevolking.

De steun van de regering voor dit gezin verklaart waarom zij Hajj Amin al-Husayni steunden als de moefti van Jeruzalem na de dood van zijn oudere broer in maart 1921, ondanks het gebrek aan religieuze kwalificaties van de jongeman en zijn deelname een jaar eerder in gewelddadige anti-Zionistische demonstraties tijdens het Moslim Nabi Musa (Profeet Mozes) festival in Jeruzalem.

Het zou de regering ook ertoe brengen Hajj Amin aan het hoofd te zetten van de nieuw verzonnen Supreme Muslim Council (een autonome instelling die toezicht hield op de religieuze aangelegenheden van de moslimgemeenschap) zodat hij tijdens de mandaatperiode kon fungeren als de ethnarch van de moslimgemeenschap .

De gebeurtenis die Husayni’s omhelzing van Jeruzalem als een strijdkreet voor moslims op gang bracht, was een Brits idee:

Toen Herbert Samuel Hajj Amin benoemde als moefti en hem promoveerde tot het hoofd van de machtige Supreme Muslim Council, deed hij dat met de verwachting dat hij de religieuze aangelegenheden van de moslimgemeenschap zou leiden en de vrede binnen zijn kiesdistrict zou bewaren.

Om dit quid pro quo arrangement soepel te laten verlopen, hadden de Britten echter nodig dat Hajj Amin en zijn organisatie zich uitsluitend zouden concentreren op lokale religieuze zaken. Maar amper een jaar na de regering van Hajj Amin gaven Britse functionarissen de moefti het perfecte vehikel om zichzelf te betrekken bij pan-islamitische politiek: een missie naar de moslimwereld om fondsen te werven voor de renovatie van de Rotskoepel.

Het idee om de Rotskoepel te renoveren was oorspronkelijk afkomstig van Herbert Samuel, die in augustus 1920 schreef aan Lord Curzon om de Britse regering te vragen fondsen te verstrekken om de Haram al-Sharif te renoveren. Opmerkend dat de site de derde belangrijkste heilige plaats in de islam was, legde hij uit dat het ‘effect’ van deze daad van grootmoedigheid ‘gunstig en onmiddellijk zou zijn.’

Er was slechts één probleem: als de Britten de site repareerden, mochten moslims protesteren dat Groot-Brittannië een islamitische ruimte bezette, een bijzondere zorg van de Indiase regering, omdat het Khilafat-comité de macht van Groot-Brittannië over islamitische heilige plaatsen al had gebruikt om te propageren tegen het rijk.

Als gevolg hiervan besloten de hoge commissaris van Palestina, de minister van Buitenlandse Zaken en de onderkoning van India dat het beter zou zijn voor Hajj Amin al-Husayni om de campagne te leiden om de site te herstellen met de technische en financiële achtergrondhulp van Groot-Brittannië. 

Zoals het document detailleert, begon de Grootmoefti onmiddellijk met fondsenwerving om de Rotskoepel te herstellen – om het te beschermen en te verhinderen dat Jeruzalem niet door de Joden zou worden overgenomen. (Het document schrijft ‘Zionisten’ maar de Grootmoefti geneerde zich niet voor zijn antisemitisme.)

De hele reden waarom de Rotskoepel zo alomtegenwoordig is in het Palestijnse politieke leven vandaag, is omdat de Britten dachten dat ze goodwill zouden krijgen van de Arabieren van Palestina als ze hielpen bij het repareren van de lang genegeerde site. In plaats daarvan werd het gebruikt om het antisemitisme aan te wakkeren en het Palestijnse nationalisme te creëren – dat in de heup zat en bleef.

Dit is een vroeg voorbeeld van iets dat we keer op keer hebben gezien: westerlingen denken dat wanneer zij iets groots voor de Arabieren doen, de Arabieren met goodwill en medewerking een wederdienst willen leveren – en de resultaten zijn precies het tegenovergestelde. Men kan niet bagatelliseren hoeveel mensen in de eeuw zijn gedood sinds deze beslissing van de Joodse Herbert Samuel en het Britse rijk.

door EoZ


De Rotskoepel op de Tempelberg

rotskoepel-1890Ingekleurde foto anno 1890 van de Rotskoepel op de Tempelberg in Jeruzalem. KLIK op het plaatje voor groot beeld: 1600 px x 1500 px; Al bij al een interessant plaatje van de Rotskoepel, dat volgens de Palestijnen het 3de grootste heiligdom is in de Islam.

Dat is het natuurlijk niet altijd geweest zoals te zien is aan de erbarmelijke staat waarin de Rotskoepel verkeerde lang voordat Israël een onafhankelijke Joodse staat werd. Het hele zogenaamde ‘heiligdom’ oogt hier wel bijzonder bouwvallig. Overal tiert het onkruid welig, groen overwoekert letterlijk alles, de verf bladert af, het regent overal binnen in de Rotskoepel, de fontein op de voorgrond staat droog en er zijn overal stukken uit gebroken.

De waarheid is dat tot aan 1967 geen enkele moslim in in het Midden-Oosten en in de rest van de wereld omkeek naar ‘zijn’ Rotskoepel. Zoveel is wel duidelijk. Moest het IDF in 1967 een bom op die vervallen barak hebben gegooid, er zou geen haan naar gekraaid hebben. Maar dat nù doen, thans bijna 50 jaar later, zou ons ongetwijfeld rechtstreeks naar een Derde Wereldoorlog leiden.

De mythe – lees: het grote bedrog – van de “heiligheid” van de Rotskoepel (géén moskee!) zal pas geboren worden nà de Zesdaagse Oorlog van juni 1967, toen Israël Jeruzalem heroverde op de moslimwereld. Opeens werd die vervallen barak een “heilig” symbool – niét van de Islam, da’s louter bedrog (taqiyya) – maar van het verzet en de strijd van de Palestijnen tegen Israël.

De Rotskoepel staat tegenwoordig symbool voor hun obsessie om ‘Palestina’ te bevrijden van de “Zionistische bezetter” in combinatie met hun neurotische genocidale moordzucht om alle Joden in de Middellandse Zee te drijven; From the River to the Sea, Palestine will be Free... Judenrein dus,  weet u nog.. 😦

Een ander plaatje uit dezelfde periode vanuit een andere hoek

dome4De Rotskoepel anno 2013
dome-2013a

De islamitische Gouden Rotskoepel (geen moskee!) op de Tempelberg in Jeruzalem is het 3de belangrijkste moslimheiligdom in de wereld na Mekka en Medina. Hij werd tussen 688 en 692 na Chr. opgetrokken op de top van de Moriahberg in Jeruzalem waar vroeger de 1ste en de 2de Joodse Tempel stonden. Die Tempel was het belangrijkste heiligdom van de Joden. Enkel de Kotel (in het Westen gekend als de Klaagmuur), in feite een deel van de muren rondom de Tempel enkel aan de westelijke zijde, is daarvan nog zichtbaar. De Rotskoepel stortte in 1016 in elkaar, maar werd later weer heropgebouwd. De huidige ‘Gouden’ koepel dateert van 1998 toen deze werd verguld dankzij een donatie van 8 miljoen dollars door koning Hoessein van Jordanië.


Bronnen:

♦ naar een artikel van EoZ “The British inadvertently helped Jerusalem become central to Islamic thinking in the 1920s” van 19 april 2019 op de site van Elder of Ziyon

Een gedachte over “Britten hielpen Arabieren om Jeruzalem een centrum van islam te maken ten koste van de Joden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.