Ondanks de Brexit-ellende is Theresa May een held voor veel Britse joden

Naarmate het politieke establishment van het Verenigd Koninkrijk zijn achterstand ten opzichte van de Brexit voortzet, kan weinig met zekerheid worden gezegd over de toekomst van beide. Alle weddenschappen ten spijt lijkt de Britse premier Theresa May, wiens eigen overleefbaarheid in het kantoor steeds twijfelachtiger lijkt, een wanhopige evenwichtsoefening te doen die bedoeld is om de vele hardliners van haar eigen coalitie, de oppositie en een onsympathieke Europese Unie tevreden te stellen.

Immens impopulair onder de kiezers, heeft May te maken gehad met opeenvolgende nederlagen in het Parlement, waar zelfs leden van haar eigen Conservatieve Partij tegen haar deal zijn dat Groot-Brittannië de Europese Unie verlaat. De uiterste datum voor de scheiding is 12 april. Ze is zo wanhopig om haar deal erdoor te halen dat zij vorige week aanbood om af te treden als het in het Parlement wordt aangenomen. Tot nu toe is het nog steeds een no-go.

Maar voor veel Britse Joden is één ding zeker: als May gaat, zal haar vertrek een afscheid betekenen van een van de vriendelijkste premiers die de Joodse gemeenschap in de geschiedenis van het koninkrijk heeft gehad. “Eerste minister May heeft een lijn gevolgd van wat u als leiders zou kunnen beschouwen die attent en vriendelijk is voor de joodse gemeenschap, evenals tegenover Israël”, zei Jonathan Arkush, de vorige voorzitter van de raad van afgevaardigden van Britse joden. Maar May, voegde hij eraan toe, “onderscheidde zichzelf” zelfs tegen die achtergrond.

Onder May nam het Verenigd Koninkrijk ongekende posities in ten gunste van het Joodse volk en Israël. Haar kabinet leidde de goedkeuring van de definitie omtrent antisemitisme van het International Holocaust Remembrance Agency, die sommige anti-Israël activisten afwijzen voor de manier waarop het aanpakt hoe haatdragende uitspraken over de Joodse staat soms anti-Joodse gevoelens omhelzen.

Het heeft ook de hele Hezbollah-groep op de zwarte lijst gezet in plaats van alleen de militaire vleugel. En het Verenigd Koninkrijk onder May in 2017 zei dat het tegen een permanent artikel tegen Israël zou stemmen in de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. Vorige maand volgde de rest van Europa in dit opzicht in Groot-Brittannië’s voetstappen.

Vorig jaar beëindigde Prins William een ​​decennialange niet-officiële waargenomen boycot op officiële bezoeken aan Israël door vooraanstaande leden van het Britse Koninklijke Huis. De regering van May heeft een centrale rol gespeeld bij het faciliteren van het bezoek. May is zelfs in botsing gekomen met het ministerie van Buitenlandse Zaken over Israël, heeft haar eigen beleid opgelegd en heeft met succes “haar institutionele vijandigheid jegens Israël ondermijnd”, zei Jonathan Hoffman, een in Noord-Londen gevestigde blogger en voormalig vicevoorzitter van de Zionistische Federatie van Groot-Brittannië.

Afwijkend van de pogingen van het ministerie van Buitenlandse Zaken om onpartijdig te lijken op de Balfour-verklaring – een belangrijk document in de geschiedenis van het Zionisme – mag dit openlijk omarmen tijdens het honderdjarig jubileum van de verklaring in 2017. Maar een van haar grootste geschenken aan het Britse Jodendom kan zijn geweest wat zij leek voorzichtig om niet te doen: namelijk, proberen om de antisemitismecrisis binnen de socialistische Labour Partij van Jeremy Corbyn, te gebruiken ten bate van haar eigen Conservatieve Partij.

Beschuldigingen van antisemitisme gericht tegen Labour-ambtenaren ontploften na de verkiezing van de extreem linkse politicus Jeremy Corbyn in 2015 om de partij te leiden. Het was een traumatische gang van zaken voor veel Britse joden, die Labour als hun politieke thuis hadden beschouwd.

Corbyn is een anti-Israëlisch fanaticus die een antisemitische muurschildering heeft verdedigd en zei dat de in Groot-Brittannië geboren ‘Zionisten’ (lees: de Joden) ironie niet begrijpen. Hij trok duizenden van uiterst links om zich bij Labour aan te sluiten. Het discours binnen de gelederen werd zo giftig dat veel Joden de partij verlieten, inclusief prominente Joodse parlementsleden.


Bronnen:

♦ naar een artikel (ingekort) van Cnaan Liphshiz “Despite Brexit woes, Theresa May is a hero to many British Jews” van 3 april 2019 op de site van The Jewish Telegraphic Agency (JTA)

Een gedachte over “Ondanks de Brexit-ellende is Theresa May een held voor veel Britse joden

  1. Bijna de helft van de Britten, de meerderheid in London en Schotland wilden bij de EU blijven.
    Nu staat ze voor een enorm zware taak en niemand is het met elkaar eens.
    Ondertussen doet ze dit ook nog eens. Heel netjes hoor. Voor of tegen Brexit.

    Like

Reacties zijn gesloten.