Kan je de media vervolgen wegens vooringenomenheid en eenzijdige berichtgeving jegens Israël?

Af en toe vragen lezers ons: ‘Kunnen we de media niet aanklagen voor vooringenomenheid jegens Joden en of Israël?’

Mensen die deze vraag stellen, hebben de neiging om een ​​of alle van de volgende punten te maken:

  • Excuses en correcties zijn tijdverspilling.
  • De vrijheid van meningsuiting draagt ​​ook verantwoordelijkheid.
  • De dreiging van dure schade zou de nieuwsindustrie moeten afschrikken om beter verantwoording af te leggen.

Geen eenvoudige zaak
Allereerst zijn de westerse wetten omtrent vrijheid van meningsuiting zeer sterk, wat betekent dat een eiser zou moeten kunnen aantonen dat de berichtgeving in bijna elk geval een regelrechte leugen was. Punt. Misleidende berichtgeving die voldoende waarheid bevat, zou niet voor de rechter kunnen worden gebracht.

Ten tweede, is de vraag wie er ‘terechtstaat’ om te vervolgen? Terechtstaan verwijst naar wie het recht heeft om te dagvaarden omdat zij direct schade hebben geleden. De overgrote meerderheid van de problematische mediaberichtgeving die we zien is bevooroordeeld tegen de staat Israël, niet tegen specifieke mensen.

In elk geval dagen staten geen buitenlandse journalisten aan om drie redenen:

1. Handhaving: landen met vrijheid van meningsuiting dwingen smaad tegen individuen sterker af dan smaad tegen organisaties. Dat onderscheid maakt het voor elk land nagenoeg verhinderd wordt om theoretisch een mediadienst aan te klagen. In veel rechtsgebieden is het staten verboden om überhaupt een aanklacht wegens smaad in te dienen.

2. Jurisdictie: zou een land als Israël een buitenlands nieuwscentrum aanklagen, zou het proces dan worden ingediend in Israël, de thuisstaat van de nieuwsservice of misschien het gebied waar het hoofdkantoor van het bedrijf zich bevindt? Veel zou afhangen van waar het geld van de media-verkoop zich bevindt en wiens regels voor vrije meningsuiting het meest voordelig zouden zijn.

3. Andere middelen: staten hebben andere manieren om problematisch nieuws te bestrijden. Staten kunnen persbevoegdheden inhouden of intrekken (zoals toen Israël de geloofsbrieven voor Al Jazeera’s kantoorchef eerst opschortte en vervolgens herstelde.) Er zijn ook potentiële diplomatieke kanalen voor politieke leiders om contact op te nemen met de topbestuurders op het hoogste niveau.

Regeringen kunnen er ook voor kiezen om specifieke journalisten te boycotten. Een voorbeeld hiervan was in 2003, toen Israël overheidsfunctionarissen verbood om op BBC-shows te verschijnen (de BBC was niet uitgesloten van persconferenties.)

Boycotten van een nieuwsdienst is een krachtige troef om uit te spelen; in de nieuwsindustrie betekent toegang krijgen alles. Maar dergelijke boycots zijn niet in het beste belang van beide partijen en duren daarom niet lang. De relatie tussen het persbureau en een regering is een tweerichtingsverkeer. Net zoals journalisten toegang nodig hebben, moeten nieuwsmakers worden ontmaskerd.

Meten met twee maten en twee gewichten
als het om Joden en of Israël gaat…

Individuen die de media aanklagen
Stel dat sommige activisten op zoek zijn naar een persoon die een nieuwsservice aanklaagt. Ze zouden een duidelijke aanklager nodig hebben die A) heeft geleden als gevolg van slordige berichtgeving in de media, en B) de financiën en de vastberadenheid heeft om een ​​langdurige juridische strijd te voeren waarvan de uitkomst beslist niet zeker is. Zulke rechtszaken zijn niet gebruikelijk met betrekking tot het Israëlisch-Palestijnse conflict, maar er zijn er twee die bij je opkomen.

Eén werd ingediend door wijlen Ariel Sharon tegen Time. In 1983 meldde het tijdschrift ten onrechte dat Sharon, toen minister van Defensie, Libanese falangisten had aangemoedigd om Palestijnen te doden in de Sabra- en Shatila-vluchtelingenkampen in Beiroet, na de moord op de Libanese president Bashir Gemayel.

Sharon en Time bereikten een buitengerechtelijke schikking in 1986, waarin Time een niet-openbaar gemaakte maar naar verluidt ‘substantiële’ som betaalde. Onder de voorwaarden van de schikking, gaf Time ook toe dat de beschrijving van de vermeende gesprekken van Sharon met falangisten in Beiroet ‘onjuist’ was.

Meer recentelijk was er een rechtszaak tegen Associated Press en de Franse krant, Libération op een foto uit september 2000, die de Amerikaanse student Tuvia Grossman, die gered was van een Palestijnse lynchmob, ten onrechte beschreef als een Palestijn.

Een rechter uit Parijs in 2002 beval de twee nieuwsdiensten Grossman 4.500 euro schadevergoeding te betalen wegens een onjuiste voorstelling van zaken. (Lees meer over het verhaal van Grossman en hoe het heeft meegespeeld in de oprichting van Honest Reporting door The Photo That Started It All hier te bekijken.)

In een ander geval was de loutere dreiging van juridische actie genoeg om een ​​verschil te maken. In mei 2012 schreef The Guardian dat Tel Aviv de hoofdstad van Israël was. Toen klachten aan zowel The Guardian als de Britse Press Complaints Commission werden afgewezen, dreigde Honest Reporting gerechtelijke stappen te ondernemen. Uiteindelijk haalde The Guardian bakzeil, publiceerde een rechtzetting en herzag zijn stijlgids.

Waarom verontschuldigingen belangrijk zijn
Een verontschuldiging, aldus Merriam Webster, is eenvoudigweg “een erkenning van dwaling of onbeleefdheid vergezeld van een uitdrukking van spijt.” Voor juridische doeleinden is een verontschuldiging “een openbaar pleidooi voor vergeving om een ​​deel van de schade ongedaan te maken” en kan vergezeld gaan van de publicatie van correcte informatie en misschien een financiële betaling van een of andere vorm.

Net zoals informatie, citaten, koppen, foto’s, video’s, podcasts, enz. ‘on the record‘ zijn, zo zijn ook correcties dat. En in het internettijdperk kan iedereen online gaan en bijvoorbeeld zien wat NPR te zeggen had over een kaartfout of hoe de International Business Times een nogal onnauwkeurig Templeberg-rapport hanteerde (het verhaal werd van de website verwijderd).

Toegegeven, correcties worden meestal niet gezien behalve dan een fractie van de mensen die de oorspronkelijke foutieve rapportage hebben gezien. Maar een gebrek aan transparantie is een vorm van mediavertekening door niet open en verantwoordelijk te zijn.

Soms is juridische actie zowel een geschikte als praktische optie. In het verleden zijn relevante partijen, waaronder Honest Reporting, betrokken geraakt bij dergelijke gevechten. De westerse wereld accepteert echter in het algemeen dat vrijheid van meningsuiting zo’n hoge prioriteit heeft dat juridische actie voor vooringenomen nieuws onpraktisch of onmogelijk wordt.

Het is daarom dat Honest Reporting advocacy-vaardigheden heeft ontwikkeld voor lezers en relaties met journalisten. Soms is de beste remedie voor vooringenomen taalgebruik meer en betere spraak als tegenprestatie.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Pesach Benson “Can You Sue the Media for Bias?” van 17 maart 2019 op de site van Honest Reporting

3 gedachtes over “Kan je de media vervolgen wegens vooringenomenheid en eenzijdige berichtgeving jegens Israël?

  1. Je moet ‘de media’ niet vervolgen.

    Zij hebben recht op hun leugens door hun zienswijze van de feiten.

    Dit is vrijheid van meningsuiting.

    Je kunt individuele journalisten met een volgens jou selectieve zienswijze gewoon mijden, hun artikelen niet afdrukken, negeren voor wederwoord etc.etc.etc.

    Iets anders is het wanneer er actief word opgeroepen tot geweld tegen een bepaald individu of groep.

    Like

  2. De linkse vijanden van de vrijheid maken in NL de dienst uit, zo ook in Brussel. Dus weg met links, weg met de EU en weg met deze regering. De staat is je ergste vijand. Dat blijkt telkens weer.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.