Kritiek op islamitisch antisemitisme is geen islamofobie

Plaatje hierboven: Advertentiecampagne op openbare lijnbussen in Philadelphia, VS, 13 maart 2015: “Islamic Jew Hatred: It’s in the Quran” (Islamitische Jodenhaat: het staat in de Koran) met daarnaast een plaatje van de ‘Palestijnse’ Grootmoefti van Jeruzalem Hajj Amin Al-Hoesseini op visite bij Adolf Hitler in 1941 [beeldbron: Hedgerow]

Op 15 maart 2019 vond een verschrikkelijk bloedbad plaats in Christchurch, Nieuw-Zeeland, toen een racist in twee moskeeën uiteenspatte en onschuldige mensen afslachtte. De acties werden terecht ruimschoots veroordeeld in de geciviliseerde wereld.

Echter, de volgende dag koos de uitgesproken Palestijnse-Amerikaanse ‘mensenrechten’ activiste, de anti-Zionistische Linda Sarsour ervoor om het racisme en de racistische acties van de 28-jarige gek Brenton Tarrant niet aan te vallen, maar bekritiseerde in plaats daarvan mensen die boos waren op islamitisch antisemitisme, alsof ze een deel van de schuld verdienden:

Ik word getriggerd door degenen die [Democratisch] volksvertegenwoordiger Ilhan Omar hebben belasterd en een haatdragende meute tegen haar hebben opgezet in zoverre dat ze zelfs doodsbedreigingen kreeg en die thans hun condoleances betuigen aan onze gemeenschap. Wat we moeten doen, is nadenken over hoe je bijdraagt ​​aan islamofobie en je daarmee moet stoppen.

Sarsour heeft vaak gezegd dat kritiek op het beleid van de regering van Israël niet antisemitisch is, dus het is daarom interessant hoe ze op de een of andere manier niet kan waarderen dat het veroordelen van specifieke acties en opmerkingen – moslimantisemitisme – geen oproep is om alle moslims te haten, noch is het islamofobie.

Zoals op deze pagina’s is besproken, is islamitisch antisemitisme wijdverspreid over de hele wereld en de afgelopen decennia dominanter dan antisemitisme van andere religieuze groeperingen. Dat is een feit waarvan alle goedbedoelende mensen wensten dat het niet waar was.

De veroordeling van de antisemitische opmerkingen van Ilhan Omar werd gedaan in de hoop dat ze dergelijke opmerkingen niet opnieuw zou maken. Evenzo is het doel van het schrijven over moslimantisemitisme te werken aan het uitroeien van de schadelijke haat, niet de islam zelf. Het uiteindelijke doel is om alle religies – inclusief de islam, het Jodendom en het christendom – vreedzaam samen te zien leven in alle uithoeken van de wereld.

Een trotse Amerikaan kan het Amerikaanse beleid bekritiseren en een trotse Israëliër kan kritiek leveren op het Israëlische beleid, en een pro-Zionistische Amerikaan kan ook kritiek leveren op sommige Israëlische beleidsmaatregelen. Het wijzen op bepaalde tekortkomingen in sommige van Israëls beleid, bestempelt een persoon niet antisemitisch, net zoals het verwijzen naar een bepaalde stroming die leeft binnen in de moslimgemeenschap, zoals die herhaaldelijk uit de mond van een gekozen Moslim-Amerikaanse Congresvrouw [Ilhan Omar] werd gespuugd, niet islamofoob is.

Sarsour probeert echter niet een bepaald Israëlisch beleid te veranderen; ze probeert de Joodse staat te vernietigen. Haar opmerkingen als “Er niets engerder dan Zionisme” en mensen zouden de Israëli’s niet mogen “humaniseren (plaatje onderaan) en haar herhaalde oproepen om Israël te boycotten, maken duidelijk dat haar doelen niet enkel zijn om de blokkade van Israël van de door terroristen gecontroleerde enclave Gaza te verzachten, of om alle Joden van de Westelijke Jordaanoever te verdrijven, zijn aantoonbaar antisemitische verlangens in hun eigen land. Maar haar onophoudelijke opmerkingen maken duidelijk dat ze de vernietiging van de Joodse staat wil zien, wat haar tot een antisemiet maakt.

Ik hoop op een wereld waarin moslims in vrede naast mensen van alle religies leven: dat Joden en moslims elk op de Joodse Tempelberg kunnen bidden; dat Joden, Moslims en Christenen elk kunnen wonen en werken op de ‘Westelijke Jordaanoever’, Israël en Gaza; waar antisemitische terroristische groeperingen zoals Hamas ronduit verboden zijn; waar de Joodse staat ambassades heeft in de hele moslimwereld en al die landen op dezelfde manier hun ambassades lokaliseren in de Israëlische hoofdstad Jeruzalem. Het is een doel van coëxistentie met vredelievende mensen.

De daad van het aan de kaak stellen van het moslimantisemitisme in plaats van het wereldwijde beleid voort te zetten om het te negeren en aan te moedigen, is het faciliteren van zo’n vreedzame wereld. Indien enkel de demoniseerders van Israël maar zulke verheven doelen zouden koesteren, in plaats van het antisemitische verlangen om de enige Joodse staat te vernietigen.


Bronnen:

♦ naar een artikelCriticizing Muslim Antisemitism is Not Islamophobia” van 18 maart 2019 en een artikelExamining Ilhan Omar’s Point About Muslim Antisemitism” van 14 maart 2019 op de site van First One Through

♦ naar een artikel van Bethany Blankley “Jews Most Targeted Victims of Hate Crimes in America, on College Campuses mostly by Muslims” van 5 maart 2015 op de site van Hedgerow

Een gedachte over “Kritiek op islamitisch antisemitisme is geen islamofobie

  1. Oh….. het hele Israelische volk willen vernietigen is geen haatspraak? Is geen pure antisemitische jodenhaat als je Amerikaanse joden beticht?
    Linda en Omar zijn hypocrieten die de gebeurtenussen in Christchurch aangrijpen om hun bloed te misbruiken voor politieke doeleinden. Zo doorzichtig; dat links daar nog voor valt. Een totale fascistische manier van beschuldigingen zoals gedaan tegen Chelsey Clinton om de slachtofferkaart te spelen en de sociale identiteits moordwapen te voorschijn te halen.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.