UNRWA heeft geen basis voor het creëren van generaties Palestijnse Arabische vluchtelingen

Plaatje hierboven: Inkompoort van het Palestijnse vluchtelingenkamp AIDA van de UNRWA ten noorden van Bethlehem in Judea, links het VN-kantoor. De poort heeft de vorm van een sleutelgat met een grote sleutel er bovenop, symbool van de Palestijnse “terugkeer naar Israël”. Aldus houdt de VN mee de Palestijnse illusie op terugkeer in stand. Iemand zal die Palestijnse nakomelingen van vluchtelingen ooit eens moeten vertellen dat er nooit zal teruggekeerd worden naar iets waar ze zelf nooit zijn geweest noch hebben gewoond.

Een van de meest controversiële kwesties die verband houden met de manier waarop UNRWA zaken doet, is de vluchtige definitie van vluchtelingen, die in de loop van de jaren telkens meer werd uitgebreid.

Toen Resolutie 393 van de Algemene Vergadering van de VN werd aangenomen op 2 december 1950 en het UNRWA-doel onderschreef, verklaarde het duidelijk:

[T]he reintegration of the refugees into the economic life of the Near East, either by repatriation or resettlement, is essential in preparation for the time when international assistance is no longer available, and for the realization of conditions of peace and stability in the area

[Vertaling: De herintegratie van de vluchtelingen in het economische leven van het Nabije Oosten, hetzij door repatriëring of hervestiging, is essentieel ter voorbereiding op het moment dat internationale hulp niet langer beschikbaar is, en voor de realisatie van voorwaarden voor vrede en stabiliteit in de Gebied.]

Het was de taak van UNRWA om vluchtelingen te repatriëren, waar mogelijk – of elders te hervestigen, met het besef en erkenning dat het geld niet voor altijd zou blijven bestaan. Maar dat doel was slechts ongeveer 10 jaar goed. Tegenwoordig is UNRWA niet langer bezig met hervestiging van vluchtelingen. En ze lijken te denken dat het geld voor altijd kan en moet blijven binnenstromen.

Over de kwestie van het vinden van woningen voor de vluchtelingen schreef Lance Bartholomeusz, voormalig hoofd van de International Law Division van UNRWA, dat ‘dit deel van het mandaat waarschijnlijk eindigde in 1960 toen verwijzing naar ‘re-integratie’ werd geschrapt uit de resoluties van de Algemene Vergadering met betrekking tot UNRWA, een weerspiegeling van enkele erkenning dat dit doel had afgedaan.”

Als je bedenkt hoe integraal het vinden van woningen voor de vluchtelingen voor het mandaat van UNRWA was, had je kunnen denken dat de UNRWA op dat moment zou verdwijnen. Maar in The Mandate of UNRWA at Sixty beschreef Bartholomeusz hoe UNRWA haar focus is blijven veranderen:

For almost sixty years, in response to developments in the region, the General Assembly has mandated the Agency to engage in a rich and evolving variety of activities, for many purposes and for several classes of beneficiaries. The Assembly has provided UNRWA with a flexible mandate designed to facilitate, rather than restrict, the Agency’s ability to act as and when the Commissioner-General [of UNRWA], in consultation with the Advisory Commission as appropriate, sees fit.

[Vertaling.: Al bijna zestig jaar heeft de Algemene Vergadering, in antwoord op ontwikkelingen in de regio, het Bureau de opdracht gegeven om een ​​rijke en evoluerende verscheidenheid aan activiteiten te ontplooien, voor vele doeleinden en voor verschillende categorieën van begunstigden. De Assemblee heeft de UNRWA een flexibel mandaat gegeven om het vermogen van het Agentschap om te handelen, in plaats van te beperken, wanneer de Commissaris-generaal [van de UNRWA], in overleg met de Raadgevende Commissie, passend acht.]

Bij het plaatje hierboven (cijfers van UNRWA zelves!). Op nauwelijks vier jaar tijd is het aantal Palestijnse vluchtelingen met 600.000 eenheden toegenomen tot bijna 6 miljoen, om de simpele reden dat de vluchtelingenstatus erfbaar is en doorgegeven wordt van vader op zoon en dat tot in der eeuwigheid.

Zoals we weten, heeft de UNRWA in de loop der jaren die ‘groepen van begunstigden’ tamelijk losjes gedefinieerd, in de mate dat UNRWA het vermogen op zich heeft genomen om de vluchtelingenstatus uit te breiden van generatie op generatie, waardoor het aantal vluchtelingen dat zij claimen aanzienlijk wordt vermenigvuldigd waarvoor zij verantwoordelijk zijn. UNRWA is ook bekritiseerd vanwege de ‘plakkerigheid’ van de vluchtelingenstatus, die zelfs wordt behouden als de vluchteling een burger wordt in een ander land.

James G. Lindsay, die van 2000 tot 2007 advocaat en algemeen raadsman bij UNRWA was, bekritiseert de UNRWA voor het gemak waarmee het afdwaalt en de vluchtelingenstatus behoudt. In 2012 schreef Lindsay over Reforming UNRWA in een artikel dat verscheen op Middle East Forum. Hij betwist de unieke positie van de UNRWA dat Palestijnse Arabische vluchtelingen die burgers van een ander land worden, hun vluchtelingenstatus op de UNRWA-rollen behouden

Under UNRWA’s operational definition, Palestine refugees are people whose normal place of residence was Palestine between June 1946 and May 1948, who lost both their homes and means of livelihood as a result of the 1948 Arab-Israeli conflict. The UNRWA definition makes no mention of citizenship, and UNRWA makes no effort to de-register persons who were formerly refugees but are now citizens of a state. As such, UNRWA is the only refugee organization in the world that considers citizens of a state to be refugees, and there are many of these oxymoronic “citizen-refugees” on UNRWA rolls.

[Vertaling: Volgens de operationele definitie van UNRWA zijn Palestina-vluchtelingen mensen van wie de normale verblijfplaats Palestina was tussen juni 1946 en mei 1948, die zowel hun huizen als middelen van bestaan ​​verloren als gevolg van het Arabisch-Israëlische conflict van 1948. De UNRWA-definitie maakt geen melding van burgerschap en de UNRWA doet geen poging om personen die voorheen vluchteling waren uit te schrijven maar nu staatsburgers zijn. Als zodanig is UNRWA de enige vluchtelingenorganisatie in de wereld die burgers van een staat als vluchtelingen beschouwt, en er zijn veel van deze oxymoronieke ‘burgervluchtelingen’ op UNRWA-rollen.]

Lindsay is consistent in deze kritiek op UNRWA. Twee jaar later, in de Winter 2014-2015 uitgave van Justice, het tijdschrift van de International Association of Jewish Lawyers and Jurists, schrijft Lindsay UNRWA: Still UN-Fixed, en hij veroordeelt in het wijzen op de mislukking van UNRWA:

[UNRWA] never addresses the fact that there is no basis whatsoever in international law for its practice of “referring to” persons who have acquired a new nationality as “refugees.” This indefensible practice is not an oversight on UNRWA’s part—even some commentators sympathetic to UNRWA have admitted that citizens under the protection of their state of citizenship are not refugees. Instead, knowing that it is impossible to make a credible argument that citizens are “refugees,” UNRWA simply does not address the issue.

[Vertaling: UNRWA gaat nooit in op het feit dat er in het internationale recht geen enkele basis bestaat voor de praktijk van het verwijzen naar ‘personen die een nieuwe nationaliteit hebben verkregen als’ vluchtelingen’. Deze onverdedigbare praktijk is geen toezicht op de UNRWA-rol – zoals zelfs sommige commentatoren die sympathiek staan tegenover de UNRWA hebben toegegeven dat burgers onder de bescherming van hun staat van staatsburgerschap geen vluchtelingen zijn. In plaats daarvan beseft UNRWA dat het onmogelijk is om een ​​geloofwaardig argument te geven dat burgers ‘vluchtelingen’ zijn.]

Lees hier verder het volledige artikel van Bennett Ruda


Bronnen:

♦ naar een artikel van Bennett Ruda “UNRWA Has No Basis For Creating Generations of Palestinian Arab Refugees” van 6 maart 2019 op de site van The Jewish Press

2 gedachtes over “UNRWA heeft geen basis voor het creëren van generaties Palestijnse Arabische vluchtelingen

  1. De UNWRA met hun Palestijnen verhaal is een van de grootste leugen uit de geschiedenis.

    Ook Chris Gunness, de über propagandist van UNWRA blijkt ondanks al zijn bijtende commentaren op Israel en lovende leugens over palestina/palestijnen, nog stééds in zijn comfortabele appartement in Tel Aviv te wonen…..samen met zijn mannelijke levenspartner.

    Waarom deze hypocriet wel in het door hem ‘gehate’ Israel en niet in zijn ‘geliefde’ palestina is neergestreken? U mag het zeggen!

    Like

  2. Organisaties hebben de neiging om als hun doelstellingen zijn verwezelijkt andere te verzinnen om de organisatie operationeel te houden. Dit gebeurt ook in het bedrijfsleven. Stuurt het management strategisch niet bij en snijdt het niet in de kosten dan gaat het bedrijf failliet.
    In de non-profit sector is het anders. Daar spelen andere factoren een rol en als partijen geld blijven geven kan de organisatie blijven functioneren. De relatie met de oorspronkelijke doelstelling is verdwenen. Er is geen goede manier meer om te meten hoe succesvol de organisatie is. Iedereen heeft daar een andere mening over. Zo’n organisatie herstructureren kost vaak heel veel geld. Iets nieuws opzetten is meestal goedkoper.

    Like

Reacties zijn gesloten.