De anti-Israël religie: ‘Ik “geloof” dat Joden en Zionisten des duivels zijn’ en meer van dattum…

De menselijke natuur heeft nood aan een geloofsysteem om de universele vragen over het hoe en het waarom uit te leggen. Bovenal rationaliseert het geloof de vraag van het bestaan. Of ze nu gebaseerd zijn op universalisme of particularisme, de manieren van geloof variëren van vurige orthodoxie tot even vurig atheïsme, waardoor volgers kunnen kiezen hoe en wanneer ze aanbidden.

Omdat religie zo oud is als de menselijke beschaving zelf, heeft het een reputatie opgebouwd als conservatief en ouderwets.

Vandaag observeren we een afwijzing van ‘klassieke’ georganiseerde religieuze constructies ten gunste van meer individualistische overtuigingen – menselijke sociale acties die vermoedelijk gebaseerd zijn op het bevorderen van menselijk contact en vriendelijkheid – waaruit het idee van een hogere macht of spiritualiteit is verwijderd.

Het belangrijkste verschil heeft daarom betrekking op erediensten. De klassieke vorm is man-tegen-God versus mens-tegen-man interactie in het sociale actie / rechtvaardigheidsgevoel. De ‘kerk’ van de dag is gebaseerd op rechtshandelingen in plaats van op aanbidding of gebed.

Amerikanen (en Europeanen) zijn het gewend om in een Joods-christelijke samenleving te leven, waar religieuze vrijheden hebben gediend als de basis van het waardesysteem van het land. Joden hebben geprofiteerd van die omgeving die helemaal teruggaat tot de dagen van George Washington.

Washington drukte het engagement uit van de nieuwe democratie voor religieuze vrijheid en inclusie van Joden in een brief aan de Hebreeuwse congregaties van Newport in 1790 uit. Daarin schreef hij:

Heren: Moge de kinderen van de stam van Abraham die in dit land wonen blijven verdienen en genieten van de goede wil van de andere bewoners – waar iedereen veilig zal zitten onder zijn eigen wijnstok en vijgenboom en er zal niemand zijn die hem bang maakt .

Moge de Vader van alle barmhartigheden licht verspreiden, en geen duisternis, op onze paden, en ons allemaal in onze verschillende roepingen nuttig maken hier, en op zijn eigen bestemde tijd en eeuwig gelukkig blijven. – G. Washington

De lange geschiedenis van vervolging door de Joden heeft hen gemotiveerd om acceptatie en inclusie te zoeken in de gemeenschappen waarin zij leven, en om hun normaliteit te demonstreren om antisemitische stereotypen tegen te gaan. Zolang de Joden staatloos waren en vervolgd werden, werden ze in hun respectievelijke staten getolereerd, hoewel ze vaak als vreemde wezens werden beschouwd en onderworpen aan de meest belachelijke beschuldigingen en stereotypen, van middeleeuwse bloedschandalen en bronvergiftigers tot de hedendaagse schuld voor oorlogszucht, financiële woeker en voor het produceren van dergelijke vermeende sociale kwalen als het communisme en het kapitalisme.

Sinds de strijd om Joodse nationale zelfbeschikking aan het eind van de jaren 1940, en zeker sinds de oprichting van Israël, zijn Joden ook onderworpen aan een nieuwe vorm van antisemitisme: anti-Zionisme, of de afwijzing van hun collectieve nationale identiteit en bijgevolg hun recht op soevereiniteit. Tot nu toe is dit nieuwe antisemitisme erop voorruit blijven gaan zodat vandaag, Joden en Joodse Israëli’s worden opgeroepen om hun ‘morele weefsel’ te demonstreren door hun zeer Joodse identiteit te gebruiken als een vehikel om Israël en zijn legitimiteit (d.w.z., zijn eigen nationale identiteit) in vraag te stellen.

Van hen wordt verwacht dat ze hun Joodsheid gebruiken om gepassioneerde pleidooien te houden voor de zaak van de Palestijnen, die proberen hun staat uit te vagen en om te beweren dat Joodsheid op de een of andere manier gebaseerd is op pro-Palestijnse geloofsopvattingen als een ‘progressieve’ waarde. Dus voor progressieve Joden die deze berichten hebben geïnternaliseerd, zijn de gebeurtenissen van 1948 de oorspronkelijke zonde – net zoals ze dat zijn voor de Palestijnse Arabieren.

Wijlen Walter Laqueur legde dit fenomeen uit. Hij schreef:

Traditioneel antisemitisme is uit de mode geraakt in het Westen, behalve bij extreem rechts. Maar iets dat we post-antisemitisme zouden kunnen noemen, heeft zijn plaats ingenomen. Het is minder gewelddadig in zijn doelstellingen, maar nog steeds heel reëel. Over het algemeen was het niet zo moeilijk om onderscheid te maken tussen echt en vals anti-Zionisme.

De test is tweeledig. Het is bijna altijd duidelijk of de aanvallen gericht zijn tegen een specifiek beleid van een Israëlische regering (bijvoorbeeld als bezettende macht) of tegen het bestaan ​​van Israël. Ten tweede is er een selectiviteitstest. Als alle kwaden die de wereld omringen, de misdaden – echt of ingebeeld – enkel het Zionisme wordt gepareerd en constant en meedogenloos tegen het licht wordt gehouden, kan het als vanzelfsprekend worden beschouwd dat het ware motief niet anti-Zionisme is, maar iets anders en meer indringend.

Al het bovenstaande, verrijkt met identiteitspolitiek, heeft de ‘sociale gerechtigheid’-congregaties gemobiliseerd en gegrondvest, geleid door profeten en beoefenaars als Linda Sarsour en Keith Ellison, en groepen als Jewish Voice for Peace en Black Lives Matter. We zien een complete en totale afwijzing van Westerse en Amerikaanse waarden van leven, vrijheid en het nastreven van geluk voor iedereen. Deze waarden, volgens strijders voor sociale rechtvaardigheid, gelden alleen voor sommigen – en bovenal, ze sluiten Joden uit die niet de goedgekeurde verscheidenheid van Joodsheid vertonen.

Bovendien is de ideologie van veel van deze groepen en individuen eerder marxistisch dan democratisch. Net als Marx willen ze sociale revoluties creëren via identiteitspolitiek. Ze doen wat ze kunnen om het Amerikaanse waardesysteem te ondermijnen, hoewel ze tot nu toe grotendeels niet succesvol zijn geweest. Hun relatieve gebrek aan succes is te wijten aan het feit dat de VS nog steeds gegrondvest zijn op nationalistische ankers die afwezig zijn in Europa.

Joden hebben altijd het ongeluk gehad dat ze de schuld kregen voor politieke veranderingen links en rechts. Ze krijgen geen pas in het dogmatische wereldbeeld van identiteitspolitiek – wat, vaker wel dan niet, beperkt is tot minderheden, of in ieder geval tot degenen die beweren minderheden te zijn. Dit is iets waar Joden moeite mee hebben, ondanks de demografie.

Ten slotte is de staat Israël, voor profeten en congregaties van sociale rechtvaardigheid, de uitkomst van alle problemen die de Joden belichamen.

Dat is in essentie antisemitisme.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Asaf Romirowsky “The Anti-Israel Religion” van 12 februari 2019 op de site van BESA aka The Begin-Sadat Center for Strategic Studies

♦ naar een artikel van Petra Marquardt-Bigman “Sorry, Liberals: Anti-Zionism Is Anti-Semitic” van 7 augustus 2018 op de site van The Forward

2 gedachtes over “De anti-Israël religie: ‘Ik “geloof” dat Joden en Zionisten des duivels zijn’ en meer van dattum…

  1. Israel, het 8e machtigste land ter wereld met de op plaats 9 beste gezondheidszorg en de op plaats 11 meest gelukkige mensen.

    De obsessieve anti Israel religie toont ons vooral dat het zorgvuldig opgebouwde imago van Westers liberalisme tolerantie & beschaving een opgeblazen balon was die nu met een grote knal uiteen barst waardoor de bekende kern van primitieve Jodenhaat word blootgelegd.

    Het grappige is vooral dat deze haatboodschappen met rioolteksten door morons vooral verspreid worden via Facebook, het geesteskind van de Joodse Zuckerberg……die daardoor ”zo rijk is geworden en de wereld beheerst”…..terwijl de morons morons blijven met primitieve haat in hun maag.

    De ironie….LOL!

    Like

Reacties zijn gesloten.