Het verzwegen verhaal van leven in de transit tentenkampen van Israël in de jaren 1950

Plaatje hierboven: Joodse kinderen spelen in een ma’abara (transitkamp) in Israël anno 1952 [beeldbron]

De huidige vluchtelingencrisis in Europa heeft met name herinneringen opgeroepen onder de Joden. Vaker wel dan niet, wordt de vergelijking gemaakt met Joden die wanhopig op de vlucht waren voor de Holocaust.

Over het hoofd gezien is het feit dat in de vroege jaren van Israël haar bewoners in aantal ruimschoots werd overtroffen door vluchtelingen. Zowat 850.000 Arabische Joden werden verdreven uit hun Arabische landen van herkomst waarvan ruim tweederden een onderkomen zochten in de prille Joodse staat.

In de jaren 1950 en 1960 was Israël zelf één groot vluchtelingenkamp. De aanblik van talloze tenten rij na rij vullen thans onze TV-schermen herinnerend aan de ma’abarot, haastig gebouwde ‘doorvoer’ kampen  gebouwd met stoffen tenten, houten of tinnen hutten. Deze werden bedacht door Levi Eshkol van het Joodse Agentschap om te zorgen voor tijdelijke huisvesting en werkgelegenheid. De eerste ma’abara werd opgericht in mei 1950 in Kesalon in Judea.

In de jaren 1950 huisden zowat een kwartmiljoen mensen in de 113 transitkampen (ma’abarot) die over het hele land verspreid waren. Langzaamaan veranderden de ma’abarot in permanente steden. Sommige bewoners verbleven soms meer dan 13 jaren in de kampen. Dikwijls werd aan de nieuwkomers niet verteld waar ze zouden hervestigd worden. Grote aantallen, in het bijzonder immigranten uit Noord-Afrika, eindigden in ’s lands periferie in stoffige ontwikkelingsdorpen in de Negev-woestijn of nabij de Libanese grens.

melkPlaatje hierboven: Verdeling van melk onder de vluchtelingen, een ma’abara in 1952 [bron]

Het geheime verhaal van de transitkampen van Israël
In de eerste jaren van de Joodse staat werden nieuwe immigranten naar de ‘ma’abarot’ gestuurd, tentsteden van Joden uit de hele wereld; de omstandigheden waren zwaar en terwijl veel van de officieren die deze sloppenwijken controleerden daar zelf opgegroeid waren, toen de reisdenten in opstand kwamen, kregen ze een stevige hand.

Honderden tenten zwaaien heen en weer in de koude wind; zware regen stort op hen neer, en er is alleen modder onder de voeten. De nieuwe immigranten brengen dagen door in de rij te wachten – voor de douche, voor de badkamer, voor voedsel – volledig ontdaan van elk beetje privacy.

Om ervoor te zorgen dat niemand de migrantenkampen of de ma’abarot verlaat (in de jaren vijftig hebben Israëlische doorgangskampen een stapje hoger gelegen dan de migratiekampen), heeft de Israëlische regering in 1949 de politie opgedragen de ‘kamp politie’ te stichten.

De kampen van de immigranten waren omringd door hekken. Honderden officieren bewaakten de ma’abarot, meestal om ervoor te zorgen dat de immigranten niet zonder toezicht weggingen of onafhankelijk op zoek waren naar huisvestingsoplossingen buiten de ma’abara.

De politie werkte samen met de afdeling Absorptie van het Joodse Agentschap, die verantwoordelijk was voor het onderhoud van de hekken van de doorgangskampen. “We hebben de politie gevraagd om het beheer van de detentie van de immigranten op zich te nemen, hetgeen zowel om medische redenen als om de nieuwe immigranten aanwijzingen te geven”, schreef het hoofd van de afdeling Absorptie van het Agency, Giora Yoseftal, aan de Israëlische politie in 1951.

Kamppolitie in de transitkampen van Israël (1951)

Plaatsvervangend politiecommissaris David Nachmias stelde vragen over de langdurige detentie, omdat de detentie van immigranten in afgeschermde kampen, onder toezicht van de politie, leidde tot harde kritiek, zowel in de media als door het publiek. In een parlementaire vraag schreef MK Ya’akov Meridor: “Is de achtenswaardige minister op de hoogte van het feit dat het kamp van de immigranten, in hun uiterlijk, de indruk wekt van concentratiekampen? Gelooft de achtenswaardige minister niet dat het onder de staat Israël is om nieuwe immigranten achter prikkeldraadhekken te houden?

Levi Eden, 87, een overlevende van de Holocaust die een politieagent in de kampen werd, zegt dat de gezichten van hongerige kinderen in de ma’abarot hem tijdens de Holocaust aan zijn jeugd in Hongarije herinnerden en hem meer begrip voor hun situatie gaven en begrip van hun misdaden. “De Ma’abarot-kinderen hebben voedsel gestolen en vis gestolen uit de boerderijen van de nabijgelegen kibbutzim“, vertelt Eden.

In Tiberias vluchtten ze op vrijdag naar het strand en stalen eten van mensen die uit Tel Aviv kwamen om het weekend door te brengen aan de oevers van de Kinneret. De kinderen hadden honger. Mijn commandant zei tegen me: ‘Je bent geen maatschappelijk werker,’ maar zo eenvoudig was het niet voor mij. Vaak gaf ik kinderen de boterham die ik van huis had meegenomen en kocht ik thee voor hen uit de kiosk. Ik zag dat ze gewoon honger hadden,” vervolgde hij.

Lees hier verder het volledige artikel van Noam Barkan


Bronnen:

♦ naar een artikel van Noam Barkan “The secret story of Israel’s transit camps” van 3 maart 2019 op de site van Ynet News

♦ een artikel op deze blogVergeten door de wereld: Toen Israël één groot vluchtelingenkamp was” van 27 september 2015

Een gedachte over “Het verzwegen verhaal van leven in de transit tentenkampen van Israël in de jaren 1950

  1. En de ma’abarot zijn vandaag alleen nog maar bestaand in het hoofd van de huidige nog in leven zijnde generatie en hun succesvolle nageslacht.

    De geldslorpende maar totaal inefficiënte UNWRA & UNHRC zouden ervan kunnen leren hoe je mensen opvangt en er succesvolle burgers van maakt.

    Dat is echter niet hun doel. Hun bedoeling is het om zo veel mogelijk mensen in hun miserie te laten wegkwijnen.

    Like

Reacties zijn gesloten.