De desastreuze nalatenschap van Barack Obama’s Midden-Oosten beleid

Als president was het beleid van Barack Obama in het Midden-Oosten rampzalig. Massa-slachting in Syrië, ruïneuze uittocht van vluchtelingen, de opkomst van een terroristische protostaat (ISIS/Daesh), een oorlogvoerende Iran en route, kortom de 44ste president liet de regio achter in vuur en vlam, gevaarlijker dan toen hij in functie trad.

Wanneer we het hebben over het beleid van Obama ten aanzien van het Midden-Oosten en al zijn gruwelijke gevolgen, is het normaal dat we ons concentreren op de situatie in de regio zelf. Vaak wordt echter over het hoofd gezien, hoe de door Obama’s aanpak veroorzaakte schade binnenlands en niet alleen buitenlands was. Inderdaad, de figuratieve branden en partijdige verdeeldheid die hij in Washington, D.C. heeft gecreëerd, zijn in sommige opzichten destructiever dan de echte branden en sektarische verdeeldheid waartoe hij tijdens zijn acht jaar durend bewind in het Witte Huis zo’n apathie toonde.

Het laatste voorbeeld van deze binnenlandse schade kwam vorige week, toen het Democratische Nationale Comité een resolutie goedkeurde waarin de Verenigde Staten werden opgeroepen om opnieuw deel te nemen aan de nucleaire deal met Iran, formeel het Joint Comprehensive Action Plan of JCPOA genoemd. De volledige DNC keurde de maatregel goed tijdens zijn bijeenkomst in Washington, D.C.

“De Verenigde Staten moeten terugkeren naar hun verplichtingen onder het JCPOA en multilaterale en bilaterale diplomatie gebruiken om politieke oplossingen te vinden voor de resterende uitdagingen ten aanzien van Iran”, zegt de resolutie, en verwerpt het besluit van President Donald Trump om de Verenigde Staten afgelopen mei uit het akkoord terug te trekken.

De resolutie van de DNC laat zien hoe Obama niet alleen de nucleaire overeenkomst tot een partijdige partijzaak maakte, maar dat ook deed in de bredere benadering van Iran en het Midden-Oosten. De maatregel is een duidelijk teken dat de Democraten die in 2020 voor het presidentschap gaan, campagne zullen voeren om de Verenigde Staten terug in het nucleair akkoord te voeren. Niet dat iemand meer bewijsmateriaal nodig had: al de Democraten in de Senaat die een gooi hebben gedaan naar het presidentschap, verzetten zich tegen het besluit van Trump om het JCPOA te verlaten.

Obama verontrustte ook de Amerikaanse Joden in die tijd met zijn retoriek, waarbij hij Israël selecteerde en, misschien onbedoeld, flirtte met samenzweringstheorieën over snode Joodse gelden die het publieke debat zouden geprobeerd hebben te beïnvloeden. Ondertussen voerde Obama, terwijl hij campagne voerde tegen demonisering van de deal, een soortgelijke campagne tegen de traditionele bondgenoten van Amerika in het Midden-Oosten, met name Saoedi-Arabië. Obama’s minachting voor de Saoedi’s is goed gedocumenteerd en, al dan niet opzettelijk, zette zijn benadering van de regio de Democratische Partij in de positie om Iran te verdedigen en Saoedi-Arabië te bekritiseren. Natuurlijk deden de Republikeinen het tegenovergestelde.

Dus, wat hebben we nu? Eén partij steunt het regime in Iran effectief en verzet zich tegen Saoedi-Arabië, terwijl de andere partij tegen Teheran is en de Saoedi’s steunt. Beide regimes zijn afschuwelijk, maar de Saoedi’s zijn, of je het nu leuk vindt of niet, een essentiële strategische bondgenoot. Ze zijn een belangrijke veiligheidspartner en zorgen voor de vrije stroom van olie uit het Midden-Oosten. De leiders van Iran zingen ondertussen ‘dood aan Amerika’ en streven naar regionale superioriteit.

Een land dat zo verdeeld is over het Midden-Oosten kan geen effectief beleid in de regio creëren. Amerikaanse leiders kunnen het niet eens worden over wie hun vrienden en vijanden zijn. Hoe kunnen ze mogelijk tot een soort van tweeledige consensus komen? De resolutie van de DNC is een herinnering aan hoe ver Democraten en Republikeinen zich van het Midden-Oosten, en met name Iran, distantieeren.

Natuurlijk zaten de partijen nooit helemaal op dezelfde golflengte. Maar de partijdige kloof groeide aanzienlijk tijdens Obama’s presidentschap. Zijn campagne om de Iraanse deal te steunen, koste wat kost de Amerikaanse nationale veiligheid op lange termijn. Obama veroorzaakte niet alleen blijvende schade aan het Midden-Oosten; hij veroorzaakte ook blijvende schade aan Washington, D.C.


Bronnen:

♦ ingekort door Brabosh.com naar een artikel van Aaron Kliegman “The Destructive Legacy of Obama’s Approach to the Middle East – Beyond leaving the region aflame, the 44th president left lasting damage in Washington, D.C.” van 22 februari 2019 op de site van The Free Beacon, Editor’s Blog

3 gedachtes over “De desastreuze nalatenschap van Barack Obama’s Midden-Oosten beleid

  1. Hij is verantwoordelijk voor het ontstaan van Isis, hij deed gewoon niets, en was een hater van Israel , het M.O. interesseerde hem geen bal , hoe hij de nobelprijs kreeg is mij een raadsel, misschien omdat hij de eerste zwarte president was ?

    Like

  2. Obama, de valse profeet en lieveling van ‘moreel’ links, heeft de wereld naar de afgrond geduwd en miljoenen mensen in hun ongeluk gestort.

    Hebben de verblinde moraalridders ervan geleerd? Absoluut niet!

    Het blijven sukkels die het prefereren om in slaap te worden gewiegd door mooie woorden.

    Like

Reacties zijn gesloten.