Anti-Zionisme – Deel 1: Het aloude antisemitisme heeft een nieuwe jas

Anti-Zionisme bestond voordat er een staat van Israël was en vooraleer er een formele Zionistische beweging was. Anti-Zionisten bekritiseren niet Israël of Zionisme voor wat ze doen, maar eerder omdat ze bestaan.

De wortels van het anti-Zionisme zijn verscheiden. Ze komen voort uit antisemitisme, uit nazisme, fascisme, communisme, socialisme, islamisme, hervormd Jodendom, Joodse assimilationisme en reactionaire delen van het rabbijnse Jodendom of een combinatie ervan.

Aan het begin van de 21ste eeuw is er een ‘nieuw antisemitisme’ ontstaan ​​dat geworteld is in het anti-Zionisme. Voorstanders van dit concept argumenteren dat veel van de geuitte kritiek op Israël en het Zionisme is, louter demonisering is en enkel heeft geleid tot een internationale heropleving van aanslagen op Joden en Joodse symbolen en een toegenomen acceptatie van antisemitische overtuigingen in het publieke discours.

Een aantal bronnen koppelen anti-Zionisme aan antisemitisme. Campusonderzoek in 2016 in de VS heeft ook een nauwe geografische correlatie tussen de twee verschijnselen gemeld, die gepaard ging met een recente opleving van het antisemitisme. De Franse president Emmanuel Macron noemde het anti-Zionisme in juli 2017 “een heruitvinding van het antisemitisme“. De Franse premier Manuel Valls heeft soortgelijke opvattingen geuit.

 In 2015 oordeelde een Duitse rechtbank in Essen dat “Zionist” in de taal van antisemieten een code is voor “Joden”. Taylan Can, een Duits staatsburger van Turkse afkomst, riep in juli 2014 op een anti-Israel rally in Essen in “dood en haat aan de Zionisten” en werd veroordeeld voor haatmisdrijven.

Professor Kenneth L. Marcus, voormalig stafdirecteur bij de Amerikaanse Commissie voor Burgerrechten, identificeert vier belangrijke opvattingen over de relatie tussen anti-Zionisme en antisemitisme, tenminste in Noord-Amerika: Marcus zegt ook: “Niet verrassend, heeft een recent onderzoek de correlatie aangetoond tussen anti-Israëlische opvattingen en antisemitische opvattingen op basis van een onderzoek onder burgers in tien Europese landen.”

Professor Robert S. Wistrich, hoofd van het Vidal Sassoon International Centre for the Study of Antisemitism aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, is de bedenker van Marcus “tweede visie op anti-Zionisme (dat anti-Zionisme en antisemitisme na 1948 samengingen).

Wistrich betoogt dat veel hedendaags anti-Zionisme, met name vormen die het Zionisme en de Joden vergelijken met Hitler en het Derde Rijk, een vorm van antisemitisme is geworden:

“Anti-zionisme is in onze tijd de gevaarlijkste en meest effectieve vorm van antisemitisme geworden, door zijn systematische delegitimisering, laster en demonisering van Israël. Hoewel ze niet a priori antisemitisch zijn, zijn de oproepen om de Joodse staat te ontmantelen, of ze nu van moslims komen, van links of van radicaal rechts, in toenemende mate afhankelijk van een antisemitische stereotypering van klassieke thema’s, zoals de manipulatieve “Joodse lobby”, “het Joodse / Zionistische’ wereldcomplot,” en “Joodse / Israëlische’ oorlogszuchtigen”.

“Desalniettemin ben ik van mening dat de radicalere vormen van anti-Zionisme die de afgelopen jaren met hernieuwde kracht naar voren zijn gekomen, onmiskenbare analogieën vertonen met het Europese antisemitisme dat onmiddellijk aan de Holocaust voorafging …. Bijvoorbeeld, ‘anti-Zionisten’ die erop staan ​​het Zionisme en de Joden te vergelijken met Hitler en het Derde Rijk lijken onmiskenbaar de facto antisemieten te zijn, zelfs als ze het feit heftig ontkennen! …”

“Want als Zionisten ‘nazi’s’ zijn en als Sharon echt Hitler is, dan wordt het een morele verplichting om oorlog tegen Israël te voeren. … anti-Zionisme is … ook de kleinste gemene deler en de brug tussen links, rechts en de militante moslims; tussen de elites (inclusief de media) en de massa’s; tussen de kerken en de moskeeën; tussen een steeds meer anti-Amerikaans Europa en een endemisch antiwesters Arabisch-moslim Midden-Oosten; een punt van convergentie tussen conservatieven en radicalen en een verbindende schakel tussen vaders en zonen.”

Dina Porat (hoofd van het Instituut voor onderzoek naar antisemitisme en racisme aan de universiteit van Tel-Aviv) stelt dat anti-Zionisme antisemitisch is omdat het discriminerend is:

“… antisemitisme is betrokken wanneer het geloof wordt gearticuleerd dat van alle mensen op de wereld (inclusief de Palestijnen), alleen de Joden zouden niet het recht op zelfbeschikking in een eigen land moeten hebben. Of, om de bekende mensenrechtenadvocaat David Matas te citeren: Een vorm van antisemitisme ontzegt de toegang van Joden tot goederen en diensten omdat ze Joods zijn. Een andere vorm van antisemitisme ontkent het recht van het Joodse volk om als volk te bestaan ​​omdat ze Joods zijn. Antizionisten maken onderscheid tussen de twee, beweren dat het eerste antisemitisme is, maar het tweede is dat niet. Voor de anti-Zionist kan de Jood als individu bestaan ​​zolang de Joden niet als een volk bestaan.”

De Britse socioloog David Hirsh schreef een boek met de titel Contemporary Left Antisemitism (2017) waarin hij het anti-Zionisme empirisch bestudeerde. Filosofisch gezien zou men onder bepaalde theoretische omstandigheden privé kunnen vaststellen dat het mogelijk is een anti-Zionist te zijn zonder antisemiet te zijn, maar volgens Hirsh’s boek:

“Wanneer anti-Zionisme voet aan de grond krijgt [in een organisatie] en populair, normaal en legitiem wordt, brengt het antisemitisme met zich mee.”

Volgens het decembernummer van Encounter in december 1969 viel een student het Zionisme aan in aanwezigheid van Dr. Martin Luther King, een Amerikaanse burgerrechtenactivist. King reageerde op de student: ‘Wanneer mensen zionisten bekritiseren, bedoelen ze Joden. U preekt antisemitisme.”

De Israëlische journalist Ben-Dror Yemini stelt dat anti-Zionisme “politiek correct antisemitisme” is en betoogt dat

“… op dezelfde manier Joden worden gedemoniseerd, Israël wordt gedemoniseerd, op dezelfde manier als het recht op Joden om te bestaan ​​wordt ontzegd, het recht op zelfbeschikking is van Israël wordt ontkend, zoals Joden werden voorgesteld als een bedreiging voor de wereld, wordt Israël gepresenteerd als een bedreiging voor de wereld.”

De Israëlische Amerikaanse journalist Liel Leibovitz zegt dat de ‘anti-Zionisten’ van de 21se eeuw niet van Joden houden, of ze nu in Israël wonen of ergens anders in de wereld. Hij citeert het voorbeeld van de “anti-Zionistische” professor in Oberlin die antisemitische samenzweringstheorieën op haar website plaatste en de “anti-Zionistische’ Stanford University-student die beweerde dat veel van de klassieke antisemitische samenzweringstheorieën niet antisemitisch zijn.

De Britse socialist Adam Langleben was zijn hele leven lang een voorstander van de Britse Labourpartij totdat zijn leider, Jeremy Corbyn, betrapt werd op een video waarin hij beschuldigde dat “Zionisten” geen gevoel voor ironie hebben ten aanzien van andere Britse burgers. Hoewel Corbyn het woord ‘Zionist’ gebruikte en niet het woord ‘Jood’, beweerde Langleben, ‘Voor om het even welke Joodse persoon die naar de video kijkt, hebben ze ‘Jood’ gehoord, omdat de meeste Joden in Groot-Brittannië zeggen Zionistisch te zijn of de staat Israël ondersteunen – niet het beleid, maar het bestaan ​​[van de Joodse staat]. Langleben’s breuk met Labour kwam na herhaaldelijk verdedigen van Corbyn tegen critici.

 Pulitzer Prize-winnende columnist Bret Stephens uit de New York Times schreef dat anti-Zionisten ‘excelleren in het maken van excuses voor de slechten en het vinden van fouten bij de goeden. Wanneer je aan dezelfde kant staat als Hassan Nasrallah, Louis Farrakhan en David Duke over de kwestie van het bestaansrecht van een land, is het tijd om elke mening die je hebt opnieuw te bekijken.”

Stephens erkende dat “anti-Zionisme een respectabel standpunt zou kunnen zijn vóór 1948, toen de kwestie van het bestaan ​​van Israël in de toekomst en voor debat vatbaar was. Vandaag de dag is anti-Zionisme een oproep tot het elimineren van een staat – details die moeten worden gevolgd met betrekking tot het lot dat de mensen overkomen die er nu in leven.”

 In een andere column schreef Stephens: “Natuurlijk is het theoretisch mogelijk om anti-Zionisme te onderscheiden van antisemitisme, net zoals het theoretisch mogelijk is om segregatie te onderscheiden van racisme. Maar de opvallende eigenschap van anti-Zionistische retoriek is hoe ruim deze overlapt met traditioneel antisemitische sterotiepen.”

Video: Why Anti-Zionism Is Anti-Semitism


Bronnen:

♦ naar een artikel van Robert Wistrich “Anti-Zionism and Anti-Semitism” gepubliceerd in de herfst van 2004 op de site van The Jerusalem Center for Public Affairs (JCPA)

♦ naar een artikel van Mayer Habib “Stop the hypocrisy! Anti-Zionism is the new Antisemitism” van 18 februari 2019 op de site van The Jerusalem Post

♦ naar een artikel van Denis MacShane “Anti-Zionism is Just Anti-Semitism in a New Disguise” van 22 februari 2019 op de site van The Tablet

♦ naar een artikel van Ami Isseroff “The Hidden history of Anti-Zionism” uit 2005 op de site van Zionism and Israel Information Center

♦ naar een artikelWhat Is… Anti-Israel, Anti-Semitic, Anti-Zionist?” op de site van The Anti-Defamation League (ADL)

♦ naar een artikel van Forest Rain Marcia “Anti-Zionism is the new Antisemitism” op de site van The Israel Forever Foundation

♦ naar een artikelAnti-Zionism – From Wikipedia, the free encyclopedia”

♦ naar een artikel van Dr. Mitchell Bard en Dr. Pascal Markowicz “Action Plan: Antisemitism in the Guise of Delegitimization and Anti-Zionism” van 14 mei 2015 op de site van Israel Ministry of Foreign Affairs (IMFA)

Een gedachte over “Anti-Zionisme – Deel 1: Het aloude antisemitisme heeft een nieuwe jas

  1. Jodenhaters, anti Semiten & Anti Zionisten haten ons om wie wij zijn…………en om wie zij zijn!

    Gefrustreerd, jaloers, mislukt, dom, ignorant, loser……..kies maar uit!

    Jodenhaat heeft niets met Joden te maken maar met de geestestoestand van haters!

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.