De door Gaza zelf veroorzaakte gezondheidscrisis laat zien waarom vrede een fantasie blijft

Plaatje hierboven: IDF-Operation Protective Edge in Gaza, 14 juli 2014. Dr. Basman Alashi, directeur van het al-Wafa Hospitaal, zorgt er voor twee achtergebleven verlamde patiënten. Op 17 juli 2014 werd het hospitaal ontruimd waarna het even later werd platgebombardeerd door Israël. Volgens de IDF en Shin Bet werd het gebouw gebruikt als hoofdkwartier van Hamas, stonden er raketlanceerinstallaties opgesteld en werd het hospitaal tevens gebruikt als raketten- en wapenopslagplaats [beeldbron: Anne Paq]

Het gezondheidssysteem van Gaza staat op instorten, waarschuwden de Israëlische defensieambtenaren vorige week. Hun rapport weerspiegelde de bevindingen van een internationaal hulpagentschap dat Gaza-ziekenhuizen een tekort aan artsen, met name specialisten, hebben en 60 procent van de benodigde medicijnen missen, waaronder basismiddelen zoals pijnstillers en antibiotica. Volledige ziekenhuisafdelingen zijn gesloten vanwege het onvermogen om behandeling aan te bieden, en patiënten met kanker, diabetes of nierfalen worden eenvoudigweg naar huis gestuurd.

Je zou kunnen denken dat deze situatie ten minste een van de twee rivaliserende regeringen van de Palestijnen ertoe zou brengen actie te ondernemen. Maar je zou ongelijk hebben. De Palestijnse Autoriteit, die zichzelf herhaaldelijk verkondigt als de enige legitieme regering van zowel de Westelijke Jordaanoever als Gaza en internationaal als zodanig wordt erkend, ontvangt miljarden aan internationale hulp om te voorzien in humanitaire behoeften op beide plaatsen. Het schenkt ogenschijnlijk 150 miljoen shekels per jaar ($ 41,3 miljoen) aan medische middelen voor Gaza. Maar het heeft dit geld in maanden niet betaald.

Toch heeft deze zelfde P.A. geen moeite om $ 330 miljoen per jaar te vinden om salarissen te betalen aan gevangengezette terroristen. Blijkbaar is het betalen van terroristen belangrijker dan de gezondheid van zijn mensen.

Niettemin verbleekt het gedrag van de P.A. met dat van de echte heersende autoriteit van Gaza, Hamas. Twee weken geleden besprak Hamas het humanitaire probleem met buitenlandse functionarissen, die vervolgens hun ideeën aan Israëlische functionarissen presenteerden. De organisatie stelde drie mogelijke scenario’s voor, meldde Haaretz. Maar geen van hen had te maken met Hamas die een vinger ophief om de mensen te helpen die het bestuurde.

Inderdaad, Hamas-leider in Gaza Yahya Sinwar “maakte duidelijk dat onder geen van deze scenario’s Hamas niet zou ontwapenen”, schreef verslaggever Yaniv Kubovich. Met andere woorden, het zal geen enkele van de honderden miljoenen dollars afleidendat het jaarlijks uitgeeft aan zijn eigen leger om de humanitaire situatie van Gaza te verzachten.

En het is niet zo dat de organisatie het zich niet kan veroorloven om dat te doen. Zoals Haaretz deze week rapporteerde, afgezien van ongeveer 130 miljoen sjekkels per jaar die Hamas verhoogt via belastingen in Gaza, heeft alleen Qatar Gaza 1 miljard dollar gegeven de afgelopen zeven jaar, waaronder 200 miljoen dollar vorig jaar. En in tegenstelling tot de miljarden die Gaza ontvangt van andere internationale donoren, is een deel van het Qatarese geld – 16 procent, of $ 160 miljoen – rechtstreeks naar Hamas gegaan voor eigen gebruik en dat van andere terroristische groeperingen in Gaza.

Dat is bijna vier keer wat de P.A. besteedde jaarlijks aan medische voorzieningen voor Gaza toen het nog steeds de gezondheidszorg van Gaza financierde. Dus het Qatarese geld alleen had de hele medische crisis opgelost indien Hamas zo had gekozen.

Dus wat stelde Hamas in plaats daarvan voor? Dat iemand anders het probleem oplost. Verantwoordelijkheid voor Gaza kon worden overgedragen aan de P.A., de Verenigde Naties of Egypte, stelde het voor. En als geen van hen bereid is, is het back-upplan van Hamas om een ​​oorlog tegen Israël te beginnen “die zou eindigen met een internationale troepenmacht die de Strook bezet”, schreef Kubovich, dat wil zeggen, een andere manier om de verantwoordelijkheid naar iemand anders te verplaatsen.

Natuurlijk zijn al deze plannen pure nonsens zolang Hamas weigert te ontwapenen omdat niemand de verantwoordelijkheid voor Gaza wil, terwijl een gewapende groep erin Israël herhaaldelijk aanvalt. Dat is waarom noch Egypte, noch de Verenigde Naties, noch enige andere internationale speler aangeboden hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor Gaza na de drie voorgaande oorlogen met Israël, en zij zouden dit ook niet doen na een nieuwe oorlog. Wat betreft de P.A., het heeft expliciet gezegd dat het de verantwoordelijkheid voor Gaza niet zal overnemen tenzij Hamas ontwapent.

Hamas weet dit allemaal. Maar het kunnen doorgaan met aanvallen op Israël is belangrijker dan het mogelijk maken van een oplossing voor de medische crisis van zijn mensen. Toch is Hamas er niet tevreden mee louter te weigeren de crisis op te lossen, maar maakt het actief erger. Inderdaad, een belangrijke factor in de crisis was de overbelasting van patiënten veroorzaakt door Hamas’s aandringen op het houden van gewelddadige massale protesten in de buurt van de Israëlische grens elke week gedurende bijna een jaar nu.

Tijdens deze protesten zijn veel Palestijnen neergeschoten tijdens het proberen door de grens te breken of botsen met Israëlische soldaten. “Dit is de prijs die je moet betalen om het recht op terugkeer te bereiken”, zei een vader van een gewonde zoon, verwijzend naar het Palestijnse doel om van Israël een Palestijnse meerderheidsstaat te maken door het te overspoelen met miljoenen nakomelingen van vluchtelingen. Met andere woorden, hij was bereid zijn zoon verlamd te laten worden omwille van het vernietigen van Israël.

Kortom, wat zowel Palestijnse regeringen als veel gewone Palestijnen motiveert, is niet het verlangen om hun eigen staat te hebben, maar de wens om de Joodse uit te roeien. Op dat altaar zijn ze bereid zelfs basale humanitaire benodigdheden zoals levensreddende medische zorg op te offeren. En zolang dat waar is, zal vrede met de Palestijnen een fantasie blijven.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Evelyn Gordon “Gaza’s self-inflicted health crisis shows why peace remains a fantasy” van 13 februari 2019 op d esite van Israel Hayom

Een gedachte over “De door Gaza zelf veroorzaakte gezondheidscrisis laat zien waarom vrede een fantasie blijft

  1. ik geloof ook dat vrede in de regio een utopie blijft, alhoewel heeft Trump een nieuw vredesplan voor de regio klaarliggen ik ben eens benieuwd.

    Like

Reacties zijn gesloten.