Niemand in de wereld maalt om Palestijnen zolang er maar geen Jood in de buurt is

Plaatje hierboven: Het is van bittere armoë sta bij in het Nahr al-Bared vluchtelingenkamp in het noorden van Libanon, augustus 2012. Hier leven sinds 1948 zowat 30.000 (nakomelingen van) Palestijnse vluchtelingen dicht opeen gepakt in  krotten. Het patent op deze politieke ‘open zweer’ in Arabistan berust bij het Westen, de Arabische Liga, de Moslimwereld en de Verenigde Naties [beeldbron]

Een Palestijn die probeert een zak cement of ander bouwmateriaal in een vluchtelingenkamp te brengen om een ​​huis te bouwen, wordt onderworpen aan arrestatie, ondervraging, berechting door de militaire rechtbank en een boete.

Gebeurt dit in de Gazastrook? Nee. Op de West Bank misschien? Nee. Deze inhumane en onrechtvaardige praktijk vindt plaats in een Arabisch land waar meer dan 500.000 Palestijnen wonen: Libanon.

Bovendien straft dit verbod op de toegang van bouwmateriaal niet alleen de levenden, maar ook de doden. Palestijnen zeggen dat ze vanwege het verbod zelfs niet genoeg stenen en cement kunnen vinden om graven te bouwen.

De ellendige situatie van de Palestijnen die in Libanon wonen, wordt vaak genegeerd door zowel de internationale gemeenschap als de westerse mainstream-media. De enige Palestijnen waar de internationale gemeenschap om schijnt te geven, zijn degenen die op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook wonen – degenen vanwie de schuld voor hun grieven bij Israël kunnen gelegd worden.

De meeste Palestijnen in Libanon wonen in 12 vluchtelingenkampen, waar zij lijden onder armoede, overbevolking en geweld, evenals de discriminerende en apartheidswetten en -maatregelen van Libanon die hen fundamentele rechten ontzeggen.

De Libanese autoriteiten beweren dat het verbod op de toegang van bouwmaterialen tot de kampen is ontworpen om het ‘recht op terugkeer’ van de Palestijnen in hun voormalige dorpen en steden in Israël te garanderen. De Libanese autoriteiten vertellen de Palestijnen: “We willen niet dat je nieuwe huizen bouwt in ons land: dat zou een compromis betekenen voor je (vermeende) recht op terugkeer!”

De Libanese autoriteiten weten heel goed dat Israël nooit honderdduizenden Palestijnen naar Israël zal laten gaan als onderdeel van een ‘recht op terugkeer’. Voor Israël zou dat betekenen dat Joden een minderheid in hun eigen land zouden worden, en dat daar zouden dan drie Palestijnse staten zijn: Gaza, Israël en de Westelijke Jordaanoever.

Dit kleine detail heeft Libanon en andere Arabische landen die gastheer bieden voor Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen niet tegengehouden om tegen hen te liegen en hen valse hoop te geven dat ze ooit terug zullen gaan naar de huizen van hun vaders, grootvaders en overgrootvaders in Israël.

Het verbod op bouwmateriaal voor Palestijnen in Libanon is slechts één voorbeeld van de discriminatie waarmee zij de afgelopen decennia in dit Arabische land werden geconfronteerd.

Palestijnen in Libanon zijn ook bij wet verboden om in geselecteerde beroepen te werken, waaronder geneeskunde, techniek, verpleging, boekhouding, geneesmiddelen en onderwijzen. In Libanon worden Palestijnen beschouwd als buitenlanders en kunnen ze daarom geen eigendom bezitten, verkopen of nalaten.

Woningrenovaties in Palestijnse kampen vereisen voorafgaande toestemming van de Libanese veiligheidsautoriteiten vanwege zorgen dat het materiaal voor militaire doeleinden kan worden gebruikt. Als de vergunning wordt verleend, legt het leger meestal strenge maatregelen op, zoals het tellen van het aantal cementzakken of het controleren van de hoeveelheid stenen die de Palestijn in het kamp wil brengen.

Protesten van de Palestijnen in Libanon zullen waarschijnlijk geen aandacht trekken van de internationale gemeenschap, waaronder de zogenaamde pro-Palestijnse groepen die met name actief zijn op universiteitscampussen in de VS en Canada, naast andere plaatsen. Zolang er geen Jood of Israëli van verre of dichtbij betrokken is in hun ellende, kan het de pro-Palestinenzen geen moer schelen.

De echte ‘pro-Palestijnse’ groepen zijn degenen die bereid zijn hun stem te verheffen tegen de mishandeling van Palestijnen door toedoen van hun Arabische broeders. De echte ‘pro-Palestijnse’ groepen zijn degenen die bereid zijn om de rechten te verdedigen van vrouwen en homo’s die leven onder Hamas in de Gazastrook.

De echte ‘pro-Palestijnse’ groepen zijn degenen die bereid zijn om te pleiten voor democratie en vrije meningsuiting voor Palestijnen die leven onder de repressieve regimes van de Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever en Hamas in de Gazastrook. De echte ‘pro-Palestijnse’ groepen zijn degenen die bereid zijn Libanon te veroordelen vanwege zijn racistische en discriminerende maatregelen tegen Palestijnen, zowel levend als dood.

Zich verbergen op een universiteitscampus en het uiten van haat tegen Israël maakt niemand ‘pro-Palestijns’. Integendeel, het maakt iemand tot een Israël-hater. Zullen de ‘pro-Palestijnse’ groepen luisteren naar de SOS-berichten van de mensen die zij beweren te vertegenwoordigen in Libanon? Waarschijnlijk niet. Naar alle waarschijnlijkheid zullen ze gewoon door blijven gaan met hun anti-Israëlische agenda, aangezien Palestijnen in Libanon stenen blijven snijden uit hun eigen huis om graven te bouwen voor hun dierbaren.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Bassam Tawil “The Palestinians: Who Really Cares?” van 1 februari 2019 op de site van The Gatestone Institute

3 gedachtes over “Niemand in de wereld maalt om Palestijnen zolang er maar geen Jood in de buurt is

  1. Ik weet dat nog zo niet. Die mensen zijn ongeorganiseerd en missen een leider. Hier worden ze wel Palestijnen genoemd, maar hebben ze enige band met de inwoners uit Gaza?
    In een uitzending van meen ik Arte jaren geleden is te zien hoe de misdaad de vrije hand heeft.
    Een transformatie van zo’n groep gaat zelden geleidelijk. Dus het gaat er niet om dat nu niemand maalt om deze mensen, maar dat er geen leiderschap en geen structuur is om zaken te veranderen. Dan komen de media er als muizen eropaf.
    Veel inwoners van Libanon voelen zich bewoners van de Levant, waar zij al duizenden jaren wonen. Arabieren (en Turken etc.) zijn binnendringers. De “Palestijnen” worden hier niet als kanaänieten omarmd. Integendeel. In dit zo verdeelde land missen ze de boot. Op termijn is er evenwel geen andere oplossing dan integratie, want voor afsplitsing -na een conflict- is het aantal bewoners van de kampen te klein.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.