De stille revolutie op de Tempelberg loopt onverminderd verder

Plaatje hierboven: Op de trappen van de Rotskoepel op Tempelberg in Jeruzalem, 14 september 2016. Twee gemaskerde Palestijnse kleuters poseren gewapend met nep-geweren en uitgedost als mini-klonen van terroristen van de Al Qassam Brigades (Hamas), op de zogeheten 3de heiligste plaats van islam, aka de religie van de vrede. [beeldbron]

De stille revolutie op de Tempelberg, een van de meest grillige plaatsen in het Midden-Oosten, speelt zich al enkele jaren ver van de schijnwerpers af. Het werd geleidelijk tot stand gebracht, met wijsheid en vastberadenheid, en was goed voor de Joden. Binnen een paar jaar nam het aantal Joodse bezoekers zevenvoudig toe, van ongeveer 5.000 per jaar tot meer dan 35.000 per jaar in 2018.

Dat is heel weinig vergeleken met de miljoenen moslims en honderdduizenden toeristen die jaarlijks de heiligste site van het Joodse volk bezoeken, maar het is een bescheiden begin om het historische en religieuze onrecht dat Joden van de berg hield te herstellen. Eerdere regeringen, en met name politiecommandanten uit Jeruzalem, hebben ervoor gezorgd dat dit bijna 50 jaar lang verkeerd leek.

De architect van de verandering in de houding van de politie tegenover Joden die de Tempelberg bezochten, was Jeruzalem District Politiechef Yoram Halevy. Degene die hem politieke steun gaf, was Gilad Erdan, minister van Veiligheid van de openbare veiligheid. Veel van hun voorgangers zagen de Joden de heilige plaats bezoeken als hinderlijk en gevaarlijk, en beperkten die bezoeken zoveel mogelijk. Ze bleven aan hun kant van de status-quo, waardoor de Joden niet op de berg konden bidden en het andere deel ervan negeerden – dat Joden toestemming kregen om te bezoeken.

De geschiedenis belde in Halevy en Erdan, die beiden religieuze zionistische opleidingen in Jeruzalem ontvingen en de moed hadden om het starre denken dat een joodse aanwezigheid op de Tempelberg als een gevaar beschouwde, uit te dagen. Hun voorgangers zagen elke uitbreiding van de rabbijnse uitspraak die Joden toestaat om de Berg te bezoeken als een bedreiging; Erdan en Halevy zagen het als een kans. Toen Halevy meer dan een jaar geleden zei dat ‘het aantal bezoekers aan de Tempelberg verdubbelt’ en zelfs de Joden opriep om ‘naar de Tempelberg te komen’, drukte hij een Zionistisch, soeverein wereldbeeld uit van een plek waar het Zionisme en de Israëlische soevereiniteit zijn teruggekeerd sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967.

De verandering in vooruitzicht leidde ertoe dat we de Tempelberg enigszins vasthielden – een praktische, niet alleen slogans. De hernieuwde Joodse aanwezigheid op een plaats die bijna 50 jaar bijna vrij was van joden, heeft verstrekkende gevolgen. Sinds 1967 gebruiken de moslims de afwezigheid van Joden op de berg als basis voor hun beweringen dat die alleen aan hen is. Vandaag is de feitelijke basis voor die bewering geslonken en er is hoop dat deze zal blijven krimpen – dat de opvolgers van Halevy en Erdan het belang van de beleidswijziging zullen begrijpen en voortzetten.

Halevy was de eerste die Joodse bezoekers het gevoel gaf dat ze noch vreemd noch gevaarlijk waren op de berg. Er werd een verbindingskader opgezet tussen de Israel Police en de Temple Mount-organisaties. De politie op de Tempelberg, die het Joodse bezoekers moeilijk had gemaakt, begon hen te verwelkomen en transformeerde bezoeken van een nachtmerrie naar een redelijke ervaring. Niet alle beperkingen zijn opgeheven, maar Joden zijn nu vrijer op de berg dan ze zijn geweest sinds de Zesdaagse Oorlog.

Erdan en Halevy leidden ook het proces van het verwijderen – en uiteindelijk volledig verbannen – leden van de noordelijke tak van de Islamitische Beweging vanaf de Tempelberg, evenals de assistenten van de beweging: de Murabitun en de Murabitat, groepen moslim ‘bewakers’ die Joden zouden lastigvallen. Ze probeerden het pad van Joodse bezoekers te blokkeren en onderwierpen hen aan eindeloze prikkels en provocaties. Duizenden zouden binnenkomen vanuit het Driehoeksgebied in het noorden van Israël en de Galilea, en ze werden betaald – elke murabitun- of murabitatactivist verdiende duizenden shekels per maand. Een paar, uiteindelijk bleek, zelfs geplande terroristische acties die waren ontworpen om de routine van bezoeken aan de Tempelberg te verstoren.

De functionarissen die Halevy en Erdan zullen opvolgen, moeten de revolutie voortzetten. Het verbod op Joden die bidden op de Tempelberg is melk die door Moshe Dayan is gemorst na de Zesdaagse Oorlog – het is een misdaad tegen God, maar het is onwaarschijnlijk dat dit nu wordt rechtgezet. Het toppunt van troost dat de Joden op de Tempelberg blijven – vrij heiligste plek van hun volk bezoeken – is het absolute minimum. Halevy en Erdan beseften dat de tijd rijp was en dat ze moesten aandringen op de historische verandering.

newman-kotel73

Plaatje hierboven: Op dinsdagnamiddag 8 februari 2017 heb ik in de Kringloopwinkel in de Kroonstraat te Borgerhout (Antwerpen) een leuk origineel schilderijtje op de kop getikt voor amper 7 euro. Het gaat om een olieverfschilderij van een zekere I. Newman, gedateerd november 1973. Een zestal orthodoxe Joden en een IDF soldaat maken een vreugdedans aan de Kotel (Klaagmuur) in Jeruzalem. Dit ter gelegenheid van de herovering van Oud Jeruzalem op de Arabieren.

De Jordaniërs hadden Jeruzalem en de Joodse heilige plaatsen in 1948 veroverd, hielden de Joodse hoofdstad 19 jaar lang bezet en hadden de stad zelfs illegaal geannexeerd. Dit werk van Newman is duidelijk geïnspireerd op de gebeurtenissen tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967. En ja hoor, zie maar onderstaande foto uit The Jerusalem Post, haast identiek hetzelfde beeld! [beeldbron: Werner Braun/J-Post Archives]. Lees ook op deze blog: De dansende man [bij de bevrijding van Jeruzalem] van 21 mei 2010.

Vreugdedans na de Zesdaagse Oorlog 5 t/m 10 juni 1967newman2

Hieronder een andere plaatje van dansende Joodse burgers en soldaten aan de Kotel (Klaagmuur), 2 juli 1967 en daaronder een panoramisch zicht op de stad in juni/juli 1967. De afbraakwerken aan de Klaagmuur van de verkrotte Mughrabi wijk (ook het Marokkaanse Kwartier genoemd) zijn in volle gang om plaats te maken voor de Kotel Plaza zodat er voortaan vele Joodse gelovigen de heiligste plek in het Judaïsme kunnen bezoeken  [beeldbron: The Six Day War.org]

wall1967a

jerusalem-1967-60


Bronnen:

♦ naar een artikel van Nadav Shragai “Continue the Temple Mount revolution” van 31 januari 2019 op de site van Israel Hayom

Een gedachte over “De stille revolutie op de Tempelberg loopt onverminderd verder

  1. BIZAR ! het verhaal over mo en de tempelberg berust op een benevelde DROOM !
    de “nachtreis”beschrijft een droom van mo waarin hij op een paard met vleugels naar een verre moskee vloog en daar met engelen sprak . de volgende morgen bij zijn ontbijt vertelde hij hierover tegen zijn 9 jarige echtgenote (Aisha) dit verhaal is pas rond 1200 toegevoegd aan de geschreven koran : er was geen moskee op de tempelberg in zijn tijd ,slechts een byzantijns kappelletje, Jeruzalem wordt niet eenmaal genoemd in dat boek ! de mosselmannen kunnen blijkbaar het “heilig” boek niet lezen dus ze geloven de imam maar ? bovendien was de tempelberg VOOR 1967 helemaal niet belangrijk in islam ; het was een soort vuilstort tot die tijd , totaal verwaarloosd en vergeten . het is een politiek brandpunt-geen religieus !

    Like

Reacties zijn gesloten.