‘Anti-Zionisme is wel degelijk antisemitisme’, stelt Hans Knoop

Volgens Othman El Hammouchi is antizionisme geen antisemitisme. Hij beschouwt zichzelf dan ook niet als antisemiet (8 augustus 2018). Ik vind hem wél een antisemiet. Heel simpel en wel omdat hij de Joden als enig volk ter wereld het recht op zelfbeschikking ontzegt.

Het zionisme is niets meer of minder dan de Joodse nationale bevrijdingsbeweging. Ik laat de mening van Hammouchi over Mia Doornaert onbesproken. Niet omdat ik het ook maar voor een milligram met hem eens zou zijn, maar omdat ik mij wil beperken tot de weerlegging van de door hem gedebiteerde leugens inzake het zionisme.

Leugens bij antizionisme
Waar haalt hij de volstrekte onzin vandaan dat aan het eind van de negentiende eeuw Palestina voor 98 procent uit Arabische Moslims en Christenen bestond? Sedert de helft van de negentiende eeuw (dus ver voor het zionisme) had Jeruzalem al een Joodse meerderheid. Palestina was een uiterst dunbevolkte provincie binnen het Ottomaanse Rijk.

Er woonden inderdaad meer Arabieren dan Joden in het land, maar van enig ontwikkeld nationaal bewustzijn onder de autochtone bevolking was geen sprake. Dat nationale bewustzijn ontwikkelde zich parallel aan de instroom van Joden uit met name Oost-Europa.

Ik daag de schrijver uit mij aan te tonen waar Herzl ooit gezegd of geschreven zou hebben dat de Joden hun Arabische knechten ‘ongemerkt over de grens moesten zetten nadat ze eerst hadden geholpen om de moerassen droog te leggen en slangen uit te roeien’.

En dan de eeuwige leugen over het verdelingsplan uit 1947 (niet 1948 zoals door Hammouchi vermeld). Hij beweert dat de Joden ondanks het feit dat ze slechts een derde van de bevolking vormden meer dan de helft van het land kregen. In werkelijkheid kregen de zionisten veel minder dan de helft van het Britse mandaatgebied en zagen zij kans door de agressieve aanvalsoorlog die de buurstaten in 1948 startten hun gebied uit te breiden. Maar zelfs na de wapenstilstandsovereenkomsten omvatte het door Israël verkregen grondgebied slechts een fractie van waar het internationaalrechtelijk aanspraak op kon en nog steeds kan maken.

Balfour Declaratie
Anders dan veelal gesteld ontleent de Joodse staat zijn legitimiteit niet aan de resolutie van de Algemene Vergadering van de VN uit 1947 om het land tussen Zionisten en Palestijnen te verdelen, maar aan de verdragen van San Remo en Sèvres van na de Eerste Wereldoorlog. In die verdragen wordt aan de zionisten in de vorm van verdragen de Balfour Declaratie bevestigt. Joden kregen het recht tot vestiging in en stichting van een eigen staat in geheel Palestina, met uitzondering van het gebied ten Oosten van de Jordaan waar inmiddels de staat Jordanië was gevestigd. Die verdragen zijn door de Volkerenbond geratificeerd en tot op de dag van vandaag van kracht.

Bij de oprichting van de VN werd nadrukkelijk vastgelegd dat deze organisatie géén bestaande verdragen kan overrulen of vervangen. Dat de zionisten ondanks dit alles toch met de verdeling in 1947 akkoord zijn gegaan werd ingegeven door de schrijnende omstandigheden waaronder een aanzienlijk deel van de Europese Joden kwam te verkeren als overlevenden van de Holocaust. De zionisten hadden geen andere keuze dan akkoord te gaan met verdeling, zonder dat dit overigens de bestaande verdragen tenietdeed.

Gezien het feit dat de Arabische staten het verdelingsplan verwierpen en kozen voor oorlog valt Israël sindsdien dus internationaalrechtelijk terug op genoemde verdragen. Verdragen die ver voor de Holocaust werden gesloten, zodat ook de veelal gehoorde tegenwerping dat er zonder Holocaust geen Israël zijn geweest geen hout snijdt. Eerder is het tegendeel het geval, als Israël eerder had bestaan zou er geen Holocaust zijn geweest.

Etnische zuivering
Dat er sprake zou zijn geweest van een planmatige etnische zuivering door Joden van Palestijnen is een boosaardige leugen. Er zijn Palestijnen tijdens de agressieoorlog door de buurstaten gevoerd, van huis en haard verdreven.

Dat gebeurt helaas in iedere oorlog. Er zijn Palestijnen door buurstaten opgeroepen om het land te verlaten en er zijn Palestijnen in Israël blijven wonen. Meer dan 20 procent van de huidige Israëlische bevolking bestaat uit Israëlische Arabieren die meer vrijheden en een hogere welstand en levensverwachting hebben dan in welk Arabisch land ook. Niet zonder reden geeft telkens een overweldigende meerderheid van de Arabische bevolking aan niet te willen verhuizen als er een Palestijnse staat zou worden opgericht.

Palestijnse staat
Die Palestijnse staat mag er van mij komen. Het recht op zelfbeschikking is universeel.Palestijnen hebben er niet minder recht op dan de zionisten. Alleen hebben zij dat recht in 1948- anders dan de zionisten- niet willen uitoefenen. Zij en de Arabische buurlanden kozen voor oorlog. Dat deed het vluchtelingenprobleem en conflict tussen beide volkeren ontstaan.

Vluchtelingen niet alleen aan Arabisch Palestijnse kant, maar niet minder aan Joodse zijde. Meer dan 700.000 Joden werden na de stichting van Israël uit de Arabische landen verdreven. Waarschijnlijk een groter aantal dan Palestijnen dat huis en haard verliet. Alleen loste de jonge Joodse staat dat probleem op en lieten de Arabische staten het Palestijnse probleem als wapen tegen Israël tot op de dag van vandaag voortbestaan.

El Hammouchi verzet zich ten slotte tegen de media die het Israëlisch- Palestijns conflict afschilderen als een oorlog tussen twee landen, niet verschillend van de Frans-Duitse Oorlog. Hij vindt dat het gaat om ‘verovering, een bezetting met dader en slachtoffer’. Dat een slachtoffer gelijktijdig ook dader kan zijn geweest gaat kennelijk zijn door antisemitisme benevelde verstand te boven.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Hans Knoop “Antizionisme is wel antisemitisme” van 10 augustus 2018 op de site van Doorbraak.be

3 gedachtes over “‘Anti-Zionisme is wel degelijk antisemitisme’, stelt Hans Knoop

  1. Met gehersenspoelde ignoranten is het moeilijk discussieëren, dus zullen we de mening van Dhr. El Hamouchi maar laten voor wat het is.

    “Een Palestijnse Staat mag er van mij komen”, aldus Hans Knoop.

    De Palestijnse is is er al.

    Het noemt zich Jordanie dat bij het verdelingsplan van het Brits Mandaat Palestina in 1947 het grootste deel van de koek ‘onrechtmatig toegewezen kreeg en waar 70% van de Arabische Palestijnen wonen.

    “De palestijnen hebben evenveel recht op een staat als de Zionisten”.

    Zionisme is een beweging. Judaïsme een religie, Joden een volk en samen vormen zij een cultuur.

    Palestijnen?

    Het énige wat ik kan bedenken is een terreur beweging, wiens Jodenhaat hen als “volk” verenigd.

    Like

  2. Als men Arabieren moet in het dierenrijk indelen, komt men bij roofdieren/aaseters terecht. Bijvoorbeeld: Jakhalzen en hyena’s. Zij vreten de resten prooi die andere dieren vangen- of vallen kleine beestjes aan die zichzelf niet kunnen verdedigen. In natuurfilms over de Afrikaanse Savanne, ziet men duidelijk hoe een Arabische mentaliteit in elkaar zit. Als mensen zijn de Arabieren van nature bloeddorstige rovers en leugenachtig. Ook Mohammed had via rooftochten en massamoorden de islam verspreid. Ieder land of regio die in de handen van de Arabieren/moslims viel, is volgens de islam voor de eeuwigheid islamitisch grondgebied. Dat geldt voor Andalusië in Spanje en ook Palestina. Othman El Hammouchi is geen antisemiet omdat hij is niet tegen Semieten. Hij is een aanhanger van een Semitisch geloof die in een bloeddorstige monster gelooft met een mentaliteit van een drugsbaron. Natuurlijk is hij anti Joods omdat zijn geloof is gebaseerd op een opdracht iedereen om zeep te helpen, die niet van mijnheer Allah houdt.
    Het is waar dat het Zionisme is niets meer en niets minder dan de Joods nationale bevrijdingsbeweging. De Joden in Oost Europa hadden genoeg van de onophoudelijke pogroms en kozen voor de terugkeer naar het land waar ze ooit vandaan kwamen.
    In het laatste kwartaal van de 19de eeuw was de zgn. Palestina onderdeel van de Ottomaanse Damascus regio. Het land was zo goed als leeg. Het was een woestijnland die veel leek op Burkina Faso of Mali in de Sahel. De moslims die daar woonden waren vooral nomadenstammen en de christenen leefden in paar steden die het land telde. De Arabische bevolking kwam massaal naar Palestina uit naburige landen, toen het land begon zich te ontwikkelen. Dat gebeurde toen de Joden hebben hen eerste kolonies gebouwd. De familienamen van Israelische Arabieren, duiden tot aan de dag van vandaag van welke land ze kwamen. El Hammouchi heeft kennelijk nooit de litho’s van David Roberts uit het Heilige Land gezien https://www.google.nl/search?hl=nl&tbm=isch&source=hp&biw=1908&bih=889&ei=0upNXMqEMIzVwAKtv6yYDw&q=david+roberts+holy+land&oq=David+Roberts+Ho&gs_l= Hij heeft zeker ook nooit het boek van Mark Twain Innocent Abroad gelezen https://www.google.nl/search?hl=nl&tbm=isch&source=hp&biw=1908&bih=889&ei=0upNXMqEMIzVwAKtv6yYDw&q=Mark+Twain+Holy+Land&oq=
    Hij heeft ook zeker nooit de landkaart gezien na de Balfour verklaring. De Arabieren hebben Jordanië gekregen plus grote delen van Palestina. Maar net als Jakhalzen en Hyena’s ze claimen alles voor zichzelf zonder zelf iets te creëren.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.