Vele linksen geven om Palestina maar niet om Palestijnen; ze weten wel waarom

Plaatje hierboven: ‘Palestina’, waar aloude Jodenhaat naadloos overvloeit in Israëlhaat en andersom. Palestijnse demonstranten houden een geïmproviseerde Israëlische vlag, met een swastika ter vervanging van de Davidster, tijdens een demonstratie in Hebron op 16 oktober 2015 [beeldbron: Hazen Bader/AFP]

Veel liberalen en progressieven steunen de Palestijnse zaak om gerechtvaardigde redenen. Wat ik echter raadselachtig vind, is hoe vele liberalen kunnen pleiten voor Palestijnen, wanneer de opvattingen en het gedrag van de Palestijnen de antithese zijn van bijna alles waar progressieven beweren in te geloven.

Hoewel het handig is de Israëlische ‘bezetting’ voor Palestijns gedrag de schuld te geven, is de waarheid dat de Palestijnen verantwoordelijk zijn voor hun eigen daden. Activisten hier zijn echter niet bereid om te erkennen dat zij enig vermogen hebben om hun lot te beheersen.

De Palestijnse ontwerpgrondwet roept op tot de islam als staatsreligie van elke nieuwe staat. En veel Palestijnen, zelfs degenen die geen banden hebben met Hamas, zijn in toenemende mate geradicaliseerd. Decennia lang hebben generaties van Palestijnen hun kinderen geïndoctrineerd over de noodzaak om Joden te vermoorden – veel van dit op basis van hun interpretatie van de islam – en zijn erin geslaagd om Joden uit de geschiedenis van het gebied te wissen.

Hun leiders – Arafat, Abbas, Haniyeh – en vele imams gebruiken de islam om de massa’s aan te zetten tot oproer op de Tempelberg en de grens met Gaza. En net als andere moslimleiders in de hele regio vervolgen ze christenen. Ze bevorderen ook Jodenhaat, waarvan sommige zijn afgeleid van koranverzen die bijvoorbeeld Joden vergelijken met apen en varkens en worden uitgezonden in preken.

En hoe zit het met de Palestijnse democratie? Abbas dient nu het 15de jaar van zijn vierjarige ambtstermijn en probeert de Wetgevende Raad te elimineren, die eerder het constitutionele hof heeft ontbonden. Het is Abbas, niet Israël, die herhaaldelijk verkiezingen heeft geannuleerd.

De progressieven zijn zo doelbewust vastbesloten om tegen elke prijs ‘Palestina’ te creëren dat ze zelfs niet van mening zijn dat de Palestijnse staat waarvan ze dromen een brutale, corrupte dictatuur zal zijn zoals degenen die ze elders aanklagen. De Palestijnse Autoriteit (PA) geeft een beangstigend vooruitblik.

Terwijl pro-Palestijnse advocaten in de VS op dit moment razend zijn over de niet-bestaande onderdrukking van hun vrijheid van meningsuiting, zwijgen ze wanneer de PA critici arresteert, sociale-media-accounts sluit en tegenstanders martelt.

Over iemand het zwijgen opleggen gesproken, een vrije pers bestaat niet in de PA. Journalisten die iets zeggen dat tegen de partijlijn indruist, staan ​​bloot aan intimidatie, opsluiting en foltering. We kennen het rumoer dat wordt veroorzaakt door valse beschuldigingen van foltering tegen Israëliërs, maar waar is de zorg voor de daadwerkelijke marteling van Palestijnen door Palestijnen?

De Palestijnen hebben duidelijk gemaakt dat ze een Palestijnse staat voorstellen die Judenrein is. Maar dit maakt hun aanhangers niet uit. Stel je voor dat Israël zou verklaren dat moslims niet langer in Israël zouden mogen wonen? In feite klagen ze over Israëls behandeling van zijn Arabische burgers, van wie de levensstandaard en burgerrechten lichtjaren vooruitlopen op wat Palestijnen en andere minderheden in de hele regio ervaren. Waar zijn de protesten bijvoorbeeld tegen Libanon’s decennialange discriminatie en vervolging van de Palestijnen?

Als een Jood de schuld krijgt van de verwonding van een Palestijn, haasten zijn aanhangers zich naar actie. Toch hebben groepen zoals Students for Justice in Palestina geen interesse in de slachting van duizenden Palestijnen in Syrië. Deze progressieven sporen zich ook af tegen geweld, behalve wanneer het wordt gepleegd door Arabieren en moslims of gericht is op Joden. Ze hebben geen bezwaar tegen het pay-to-kill-beleid van de PA; in plaats daarvan verzetten ze zich tegen wetgeving om een ​​einde te maken aan de Amerikaanse belastingbetaler-subsidiëring van de Palestijnse terreur.

De fanclub van de Palestijnen wordt ook niet afgeschrikt door de verheerlijking van martelaarschap in studieboeken, de media en zelfs sport. Itamar Marcus merkte bijvoorbeeld op dat één Palestijns leerboek 10 ‘helden’ identificeert. De lijst, zei hij, ‘omvat geen wetenschappers, geen artsen, geen technici, geen zangers, geen atleten noch enige artiesten. Er zijn drie islamitische Nobelprijswinnaars in de wetenschap en twee in de literatuur, maar ze staan ​​niet op de lijst van Palestijnse helden.”

Wie staat er dan wel op de lijst? “Tien moslimstrijders uit de eerste eeuw van de islam tot en met de eenentwintigste eeuw.” Onder hen, Dalal Mughrabi, de persoon die verantwoordelijk was voor de moord op 25 volwassenen en 12 kinderen toen zij en haar medeplichtigen een Israëlische bus in 1978 kaapten. Haar “heldendom” wordt herdacht door straten, sportevenementen, pleinen en buurthuizen naar haar te benoemen. Zijn Amerikaanse progressieven het erover eens dat Mughrabi iemand is die Palestijnse kinderen zouden moeten navolgen? Zo niet, dan houden ze het geheim.

Dezelfde mensen die in Amerika campagne voeren voor homo’s en vrouwenrechten hebben ook geen interesse in die van Palestijnen. Nogmaals, ze worden niet vervolgd door Israël, maar door hun eigen volk. Zo bijvoorbeeld hoe homoseksuele Palestijnen vluchten naar Israël uit angst gedood te worden door andere Palestijnen, en mensen roepen ‘pinkwashing’ om van onderwerp te veranderen.

Evenzo hoor je advocaten geen verontwaardiging uiten over ‘ere-moorden’ en de bredere mishandeling van vrouwen. Neem bijvoorbeeld het geval van Suha Jbara, een moeder van drie kinderen die ook Amerikaans staatsburgerschap heeft. Ze werd gearresteerd omdat ze ‘illegaal donaties inzamelde voor families van Palestijnen die zijn gedood of gewond bij een botsing met het Israëlische leger’ (iets wat de PA doet) en vervolgens beschuldigd wordt van ‘samenwerken’ met Israël.

Khaled Abu Toameh rapporteerde dat Jbara beschreef hoe ze gemarteld werd door koud water over haar gezicht te laten gieten, lijfelijk onderzocht en afgetast werd (op zoek naar wat?), onderworpen te worden aan verbaal geweld en in eenzame opsluiting te worden geplaatst. Haar ondervragers dreigden ook om haar kinderen mee te nemen en haar moeder en zussen seksueel te mishandelen. Heb je ooit gehoord dat een van de voorstanders van Palestijnse rechten klagen over hoe Jbara en andere slachtoffers van marteling werden behandeld?

Los van de vitale kwesties van de Israëlische veiligheid, moeten aanhangers van de Palestijnen worden gevraagd of zij zich een staat voorstellen die zich gedraagt ​​zoals de leiders van Hamas en de PA dat momenteel doen. Vraag hen waarom ze zo veel geven om ‘Palestina’ terwijl ze geen medelijden hebben met Palestijnen die onderdrukt zijn door hun eigen volk. De tijd is allang voorbij om de hypocrisie te roepen van mensen die beweren progressieve waarden te hebben, terwijl ze een oogje dichtknijpen voor Palestijnen wier acties en waarden intolerant en niet-progressief zijn.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Mitchell Bard “Many Progressives Care About ‘Palestine’ — Not Palestinians” van 23 januari 2019 op de site van The Algemeiner

♦ naar een artikelWhat Do Palestinians Want? – It’s time to take a close look at an often ignored subject: what ordinary Palestinians think about Israel, Jews, and terrorist attacks on civilians” van Daniel Polisar van 2 november 2015 en een artikel van Amir Taheri “The Core Beliefs behind Palestinian Public Opinion – No progress on peace will be possible until and unless “Palestine” becomes a pragmatic political project rather than a religious-ideological cause célèbre” van 17 november 2015 op de site van Mosaic

3 gedachtes over “Vele linksen geven om Palestina maar niet om Palestijnen; ze weten wel waarom

  1. De liberale & progressieve steun aan “de palestijnse zaak” is inderdaad een raadsel daar alles wat palestijnen doen & claimen het absolute tegendeel is van wat onze liberale progressievelingen propageren.

    Of zijn die zogenaamde liberalen & progressieven toch een stuk minder progressief dan zijzelf beweren maar eerder obsessief reactionair en alleen liberaal wanneer het in hun straatje past en verder ook absoluut niet vies van een goeie vecht/scheld partij (demonstratie genaamd) voor de door hen uitgekozen goede zaak.

    Verder is een ieder die een andere mening heeft dan zij in strijd met hun vrijheid van meningsuiting.

    Ik denk dan ook dat die liberale & progressieve steun aan de palestijnse zaak inderdaad hele andere redenen heeft, te beginnen met progressieve domheid & ignorantie doorgevoerd in totaal liberalisme.

    Een vrijheid die Palestijnse Arabieren in ‘palestina’ & Gaza nooit zullen beleven door de Westerse liberaal progressieve steun aan de repressieve palestijnse presidenten & helpers.

    Liked by 1 persoon

  2. Links en progressief stond ooit voor een rechtvaardiger inkomensverdeling, voor kansen voor iedereen, voor gelijkheid van burgers en progressieve belastingen. Ook Israël had jarenlang een socialistische regering en er zijn nog steeds elementen terug te vinden uit die socialistische maatschappij. Brabosh verwijst ook terecht steeds naar de invloed van linkse krant Ha’aretz, die inderdaad soms behoorlijk maatschappijkritisch is.
    Het verschil tussen veel moderne ‘linksen’ met de voornoemden is dat er een groep is die zonder veel kennis van zaken overal alles vanaf schijnt te weten en denkt mee te kunnen beslissen. Ze worden ook nogal eens boos en staan niet open voor rede.
    Een deel van de mensen wil geen ruzie en ‘vindt het ook allemaal erg’ (heeft er ook geen moer verstand van, maar wil koste wat kost een conflict vermijden). Dat is dus een overwinning. En zo gaat het verder. Dit soort processen zie je heel vaak. Je moet heel sterk in schoenen staan om je er tegen te kunnen verzetten. Zo ben ik een hele grote eigenwijs. Dat werd niet altijd door iedereen op prijs gesteld, maar ik ga wel wel voor mijn principes.
    Ondertussen zijn er binnenkort verkiezingen. Gaat het toch nog spannend worden? Een goede aanpak van het veiligheidsprobleem in Syrië lijkt me toch wel erg belangrijk, gezien de moeilijke relatie met Putin en het feit dat de mullahs alle zwakheden zullen benutten in het veiligheidsnet.

    Like

Reacties zijn gesloten.