Het hardnekkige en onverwoestbare Europese Antisemitisme 2.0

De strijd tegen antisemitisme op internationaal niveau wordt nog steeds gekenmerkt door terughoudendheid gecombineerd met onwetendheid – een potentieel dodelijke combinatie. Europees handenwringen en het spuien van clichés zal nooit voldoende zijn om het probleem te bestrijden; de omvang van de zweer moet worden erkend om effectief te worden geconfronteerd.

Bijna elke dag in Europa is er een verklaring, een workshop of een symposium over antisemitisme. Onlangs vond een internationale conferentie over het probleem plaats in Wenen, onder auspiciën van de Oostenrijkse premier Sebastian Kurz. Hebben dergelijke activiteiten enig effect op het Europese antisemitisme, dat met de dag groeit? Vormen ze enig obstakel voor de enorme verspreiding en radicalisering van online antisemitisme – dat wil zeggen, Jodenhaat 2.0?

Te oordelen naar de afgelopen tien jaar is er weinig veranderd. Er worden lovende toespraken gehouden, oproepen worden gepubliceerd, er worden clichés uitgesproken over het confronteren van Jodenhaat met een ‘resolute strijd’ en ‘met alle strengheid van de wet’ – en na wat hoofdschudden en met de handen wringen, keert iedereen terug naar het bedrijfsleven als gebruikelijk.

Onderzoekers waarschuwen al jaren over de uitbreiding, radicalisering en toenemende normalisering van Jodenhaat. Dit gebeurt overal in de Europese samenleving en is vooral verontrustend wat betreft de focus op Israël. Alle stereotypen van klassieke judeofobie worden geprojecteerd op de Joodse staat – de Joodse bevolking wordt gedemoniseerd en het bestaansrecht wordt betwist. Er wordt weinig gedaan om dit nieuwe dominante patroon van discriminatie te verwerpen en Israël-gerelateerde haat wordt een politiek correcte vorm van antisemitisme

Hoewel deze Israël-gerichte vorm van judeophobia wordt verergerd door het Palestijns-Israëlische conflict, is het, zoals empirisch is aangetoond door recent onderzoek, geworteld in de eeuwenoude vijandigheid tegen Joden en het Jodendom. Daarom moet de strijd tegen antisemitisme gericht blijven op de oorsprong van het fenomeen: de donkere kant van de wortels van de Europese cultuur, waarin de confrontatie tussen het Jodendom en het vroegere christendom de basis legde voor westerse judeofobie.

De huidige strijd tegen antisemitisme is geen gemakkelijke taak. Het is pijnlijk en moet zelfs pijnlijk zijn als de Europese samenleving de volle betekenis van het fenomeen en de gevaren die het bevat, begrijpt.

De publieke debatten over antisemitisme worden tegenwoordig vaak gedomineerd door mensen die, hoewel ze graag hun persoonlijke mening willen uiten, duidelijk slecht geïnformeerd zijn over de lange geschiedenis en het kameleonachtige karakter van Judeophobia.

Ze zijn gelukzalig onwetend over de manier waarop Jodenhaat door de eeuwen heen dezelfde semantiek heeft bewaard, maar zijn vormen en uitdrukkingen heeft aangepast aan veranderende omstandigheden.

Bijgevolg horen we gepassioneerde affirmaties dat “het rechtse populisme verantwoordelijk is voor hedendaags antisemitisme”, of dat “het Palestijns-Israëlische conflict de belangrijkste oorzaak is”, of dat “klassieke joodse haat zich terugtrekt” – lang geleden afgewezen door empirisch onderzoek. Helemaal misleidend is ook de bewering dat “antisemitisme en moslimhaat nauw verwant zijn”, of dat hedendaagse moslims dezelfde discriminatie ondergaan als joden ooit deden.

Een misleidende, zij het vaak voorkomende bewering is dat nog niet genoeg onderzoek is gedaan naar het probleem van antisemitisme. Op deze manier worden de overvloedige resultaten van bestaand onderzoek over het onderwerp van tafel geveegd en wordt de echte strijd tegen Jodenhaat in de toekomst geduwd. Ook hebben we de afgelopen tijd vaak gehoord en gelezen dat “antisemitisme het midden van de samenleving heeft bereikt”. “Bereikt”? Jodenhaat kwam altijd van het ontwikkelde sociale centrum. Daar zitten de meest representatieve daders. Het is nooit anders geweest.

Net als in het verleden reproduceert en vermenigvuldigt het hedendaagse antisemitisme de Joodse neiging tot haten die diep geworteld is in het westerse bewustzijn. Het volgt het eeuwenoude patroon dat alle miseries in de wereld aan de Joden toeschrijft. Antisemitische wrok is altijd gericht tegen het Joodse bestaan ​​als zodanig – en vandaag de dag betekent dit het meest vitale symbool van het Joodse bestaan, de staat Israël. De oppositie tegen Israël is nu het ontmoetingspunt van Jodenhaters met uiteenlopende politieke en ideologische kleuren, de gemeenschappelijke grond van het hedendaagse antisemitisme. De oude Judeophobia wordt geprojecteerd op de Joodse staat.

Hier ligt het kritieke punt waar het Europese officiële beleid zou moeten ingrijpen. Tirades van haat tegen de Joodse staat bevinden zich niet in de marge maar in het centrum van de westerse samenleving. Rancune tegen Israël voedt de verspreiding van het huidige antisemitisme meer dan enige andere factor.

Beschouw het gemeenschappelijke cliché, lang geleden ontmaskerd als fictie en toch nog steeds herhaald als een mantra: “Elke kritiek op het Israëlische beleid wordt gelijkgesteld aan antisemitisme.” Dit is een absurditeit. Er zijn duidelijke criteria in het onderzoek naar antisemitisme, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen ‘kritiek op Israël’ en ‘tegen Israël gerichte Jodenhaat’.

Niettemin wordt de antisemitische maatstaf die verwijst naar de veroordeling van Israël nog steeds niet duidelijk gezien als een nieuw patroon van Jodenhaat. Dit moet gebeuren als Europeanen het toenemende niveau van Judeophobia van het continent willen confronteren. Iedereen die het antisemitisme van hashtags zoals #DeathtoIsrael of oproepen tot boycot van de Joodse staat ontkent, is blind.

Wanneer politieke woordvoerders (terecht) kritiek hebben op de nieuwe Duitse rechtse partij Alternative für Deutschland (AfD) vanwege de weigering om de frequente antisemitische uitspraken van haar aanhangers te confronteren, maar tegelijkertijd over het hoofd te zien (of zelfs toejuichen) wanneer Mahmoud Abbas bekende Judeofobische stereotypen uitspuwt in het Europees Parlement; of wanneer Recep Tayyip Erdoğan tegen Israël raast met surrealistische beschuldigingen; of wanneer Jeremy Corbyn de Joodse staat als een onrechtvaardige koloniale schepping beschaamt – dan hebben deze functionarissen een serieus geloofwaardigheidsprobleem.

Het is niet genoeg om low-level neonazi’s, islamisten of BDS-activisten te bekritiseren. Iedereen die het probleem serieus wil aanpakken, moet naar het stadium van de internationale politiek kijken en krachtig ingrijpen. En iedereen die de antisemitische razernij wegwuift, heeft nog steeds niet begrepen dat haatdragende taal een vorm van geestelijk geweld is die het potentieel voor fysiek geweld bevat. Uiteindelijk wordt de geestelijke brandstichting een fysieke brandstichting.

De strijd tegen antisemitisme op internationaal niveau wordt nog steeds gekenmerkt door terughoudendheid gecombineerd met onwetendheid. Beide zijn dodelijk – eerst voor Joden, later voor de democratie.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Monika Schwarz-Friesel “The Persistence of European Antisemitism” van 21 januari 2019 op de site van The Algemeiner

2 gedachtes over “Het hardnekkige en onverwoestbare Europese Antisemitisme 2.0

  1. Het hardnekkige en onverwoestbare Jodenhaat virus in Europa.

    Dit is meteen het antwoord………..een virus!

    Zoals het griepvirus niet uit te roeien is met een jaarlijkse griepprik zo is Jodenhaat niet uit te bannen uit de ziel van de gemiddelde Europeaan.

    Net als met de griepprik kunnen de symptomen tijdelijk worden bestreden…., als het virus niet muteert en dáár ligt het probleem.

    Jodenhaat muteert…… en daarom is het niet uit te roeien.

    Geen tijdelijk medicijn zoals onderwijs, herdenkingen, loze uitspraken of coördinatoren gaan dit virus uitroeien.

    Dat ligt niet aan de Joden, maar aan het DNA van de hater dat blijft muteren.

    Praten & onderwijs is goed voor kennis & opvoeding, maar zet geen zoden aan de dijk tegen Jodenhaat…..dat heeft de geschiedenis ons nu wel bewezen!

    Het énige antwoord is een intelligent sterk Joods volk in een sterke Joodse staat die zichzelf kan verdedigen en niet afhankelijk is van Jodenhaters met een dubbele tong, besmeurd met gif.

    Zonder die staat is een nieuwe Holocaust in Europa een zekerheid.

    Like

  2. Als jodenhaat in de Europese genen zit, en/of een onuitroeibaar virus is onder Europeanen, dan is de enige manier om er van af te komen de Endlösung op Europeanen toepassen, nietwaar? Of bedoelde u dat niet? En als u dat niet bedoelde, waarom zegt u dit dan?

    Like

Reacties zijn gesloten.