Freilich, hoofdredacteur van Joods Actueel, stapt in de politiek: 5de plaats Kamer voor N-VA

Plaatje hierboven: Brugge, 20 december 2018. Hoofdredacteur van JA, Michael Freilich, leest voetbalclub Brugge de Levieten. Freilich hield een symbolische protestactie tegen antsemitisme binnen Club Brugge aan de ingang van het Jan Breydelstadion in Brugge. Hij had posters bij van Joden vlak voor ze vergast werden en van de crematoria in Auschwitz [beeldbron: JA]

Michel Freilich, 12 jaar lang hoofdredacteur van Joods Actueel (blog en maandblad) stapt uit de redactie van JA en stapt in de politiek. Hij zal opkomen voor de N-VA in de provincie Antwerpen op de 5de plaats voor de Kamer in het Federale Parlement. Een strijdplaats, waar hij hard zal moeten voor knokken als hij ook effectief verkozen wil worden.

In Antwerpen hebben we het al lang zien aankomen. Sinds zijn vrienden André Gantman (°1950) en Ludo Van Campenhout (°1966) in september 2011 de overstap maakten van de Open VLD naar de vlaamsnationalistische N-VA en ze beiden in 2012 verkozen werden in het gemeentebestuur van Antwerpen is Freilich hen – in geest en woord – loyaal en compromisloos gevolgd. En nu dus ook fysiek en ideologisch.

Die openlijke sympathie voor voorzitter en burgemeester van Antwerpen Bart De Wever en zijn N-VA is er niet altijd geweest. In 2007, toen voormalig burgemeester Patrick Janssens (SP.A) zijn excuses aanbood aan de Joodse gemeenschap voor de houding van het stadsbestuur tijdens de Tweede Wereldoorlog, noemde toenmalig gemeenteraadslid Bart De Wever (N-VA) die uitspraken nog “gratuit”.

Daarmee riep hij de toorn van veel mensen en ook van Freilich over zich af. “Indien de geschiedenis zich ooit zou herhalen met De Wever als burgemeester van Antwerpen, zou ik mij ten zeerste zorgen maken over wat er met mij en mijn Joodse medeburgers zou gebeuren”, schreef Freilich in De Standaard. Vervolgens draaide De Wever hard aan het stuur en nuanceerde hij zijn uitspraak.

Freilich licht zelf toe vanwaar de ommeslag vandaan komt: “Het Marrakeshpact heeft voor mij de doorslag gegeven. Ik pleit voor een gecontroleerde migratie naar Canadees model en ben bang dat met Elio Di Rupo als premier de deuren weer wijd open zouden gaan. Verder wil ik me ook bezighouden met de aanhoudende terreurdreiging, want het is niet normaal dat er nog altijd soldaten nodig zijn aan onze scholen. Maar ik wil er niet alleen zijn voor de Joodse gemeenschap, maar voor alle Vlamingen en mensen van goede wil. Ik zal ook mijn keppeltje niet opzetten bij mijn eventueel parlementair werk, want ik wil niet alleen gezien worden als iemand van de Joodse gemeenschap.”

Freilich is wat ik zou noemen een mondige Jood. Het tegenovergestelde dus van de getto-Jood van weleer die gekromd en angstig om zich heen kijkend doelloos lijkt rond te lopen, en vermijdt in contact te komen met niet-Joden. Freilich heeft zich van die mentaliteit losgerukt. Hij schrijft en spreekt openlijk over het Judaïsme, publiceert theologische bijdragen van bekende rabbijnen, kortom: Freilich is een zelfbewuste Jood, die trots is op zijn Joods-zijn en trots op het Jodendom an sich en zijn plaats opeist in het spectrum van de Belgisch-Vlaamse samenleving voor zijn religie en volk.

Ik ben geen Zionist“, verklaarde Freilich op 26 september 2011 in een interview in De Standaard tegenover Wouter De Vriendt van Groen. En inderdaad, Freilich is geen Zionist, want dan was hij al lang naar Israël verkast. Hij houdt wel van het Heilig Land, in het bijzonder van Jeruzalem, het tegenwoordige centrum van de drie belangrijkste monotheïstische religies in het bijzonder het Judaïsme. Zijn liefde voor het land is religieus geïnspireerd en niet nationalistisch noch patriottisch getint. Hij sympathiseert met de Israëliërs om hun inventiviteit, arbeids- en ondernemingslust en uiteraard de rijke en bewogen geschiedenis van het land. Daar hoef je niet eens een Jood voor te zijn want elkeen erkent dat Israël op onnoemelijk veel terreinen marktleider is in de wereld.

Maar Freilich is een fiere Jood die trots is op zijn volk en in het bijzonder trots is op zijn gemeenschap in eigen stad (Antwerpen). Hij vecht, praat en maakt kabaal om de Joden in ons land de plaats te geven die ze verdienen: gelijke rechten en plichten voor iedereen, in het bijzonder voor de Joden, recht dat vele eeuwen onbestaande was. Freilich vecht voor zijn recht om in België te blijven, werken, wonen en leven met zijn gezin als een vrije onafhankelijke Vlaamse Jood. Freilich is een Vlaamse Belg, zijn heimat ligt niet in Israël maar in België en meer bepaald in Antwerpen en dat is ook zijn stad net zoals het die van mij is.

N-VA is niet mijn ding. Als voormalig medewerker van Blokwatch.be, een intiatief van Marc Spruyt dat bestond tussen 2004 en 2007 en het Vlaams Blok (later het Vlaams Belang) op de korrel nam, heb ik vastgesteld dat met het toenemend succes van de N-VA veel van mijn extreemrechtse en nogal wat negationistische en antisemitische demonen van toen, opnieuw opgedoken zijn in de achterban van de N-VA.

Nee bedankt, dat heb ik al gehad. Mijn stem hebben ze nooit gehad, krijgen ze ook nu niet en nooit en daar kan Freilich niks aan veranderen. Ik behoud mijn a-politieke waardigheid zolang ik kan. Maar ik steun Michael Freilich en blijf hem steunen in zijn strijd tegen de opkomende Jodenhaat, het behoud van de Joodse identiteit in ons land, zijn liefde voor Israël en opkomen voor de waarheid van Israël, en in het bijzonder het recht van de Joden op waardigheid en respect, en vrede en veiligheid in eigen land zijnde in Antwerpen, Vlaanderen en België.

Bij deze wens ik mijn vriend Michael Freilich dan ook van harte een goede jacht toe in de politieke arena.

Brabosh.com, Antwerpen 22 januari 2019


Bronnen:

♦ naar een artikel van Astrid Roelandt “Nieuwbakken N-VA-kandidaat Freilich: ‘Zal geen keppeltje dragen in het parlement’” van 21 januari 2019 op de site van Het Laatste Nieuws

♦ naar een artikelN-VA zet Michael Freilich als ‘wit konijn’ op Antwerpse Kamerlijst” van 21 januari 2019 op de site van De Morgen

♦ naar een artikel“Waarom Michael Freilich voor N-VA kiest: ‘Eigenlijk was het de N-VA die bij ons aanleunde’” van 21 januari 2019 op de site van Gazet van Antwerpen

♦ naar een artikel van “Michael Freilich is wit konijn op Antwerpse Kamerlijst N-VA en zet in op migratie, terreur en extremisme” van 21 januari 2019 op de site van Het Nieuwsblad

♦ naar een artikel van Michael Freilich “Michael Freilich verlaat Joods Actueel, krijgt 5e plaats op N-VA Kamerlijst” van 21 januari 2019 op de site van Joods Actueel

♦ een artikel op deze blog van Brabosh.com “Michael Freilich & Joods Actueel, kop van jut in De Standaard” van 22 augustus 2018

4 gedachtes over “Freilich, hoofdredacteur van Joods Actueel, stapt in de politiek: 5de plaats Kamer voor N-VA

    1. Hypocriet? Omdat hij zegt zijn keppeltje niet te zullen opzetten in het parlement? Dat mag hij zelf uitleggen aan zijn (Joodse) achterban. Ik zou het niet doen, toch niet om die reden.

      Like

    2. Freilich zegt dat hij ‘Vlaming onder de Vlamingen’ wil zijn en alle Vlamingen wil vertegenwoordigen. Ik hoop alleen dat hij niet te snel evolueert naar een doorsnee-Vlaming, want alleen al de gedachte daaraan doet me geeuwen van hier tot in Bethlehem.

      Ten andere, een doorsnee-Vlaming houdt alleen van dode Joden (van de Holocaust). Levende en assertieve Joden zoals Freilich, daar heeft hij een hartsgrondige hekel aan en zeker als ze zich ook nog eens positief over Israël uitlaten.

      Like

Reacties zijn gesloten.